11. Bölüm “Bir Kadın Gitti, Bir Adam Eksildi”

                 MURAT

Hayat'ın ağzından o sözleri duyduğumdan beri bir an ne gözümün yaşı dindi ne bir gram uyku uyudum. Onu ne yapıp ne edip ikna etmem lazımdı. Benim dert etmediğim bir şeyi dert edip bizden vazgeçmesine nasıl dayanır, nasıl izin verebilirdim ki?

Sabah namazını bugün evde kılmıştım; camiye gitmeye kalkarsam yolda düşüp bayılabilirdim. Saatlerce dua ettim. Allah'ım, kim neden bana silah çeker ve beni yaralamak ister ki? Bildiğim kadarıyla düşmanım falan da yok. Kafam bu düşüncelerle meşgulken sonunda uyuyakalmışım ve bedenim tüm gecenin yorgunluğuyla yatağımda adeta bayılmıştı.

Uyandığımda öğlen olmuştu, hemen kalktım, abdestimi aldım ve Hayat'lara gitmek üzere evden çıktım. Hastaneden gelmiş olmaları gerekiyordu. Mahallenin aşağısındaki çiçekçiden Hayat'ın en sevdiği çiçekten aldım. Unutma beni çiçeği...

Evin önüne geldiğimde tam da tahmin ettiğim gibi arabalar evin önündeydi. Ne diyeceğimi, nasıl davranacağımı bilemesem de ellerim ve bedenim titrek bir şekilde zili çaldım. Esma teyze kapıyı açmıştı.

"Hoş geldin Murat oğlum, buyur geç içeriye."

Kapıyı tamamen açarak geçmem için yana çekildi. Utana sıkıla girdim içeriye. Hoş-hoş buldum, Esma anneciğim. Ben fark etmeden ağzımdan anneciğim lafı çıktığında benim kadar Esma Annenin de gözleri dolmuştu. Özür dilerim, Esma teyze.

"Yapma oğlum, ne özrü annenim tabi."

Sormaya korkuyorum ama Hayat hala aynı fikirde mi, ne olur, değil deyin. Hayat odasında da oğlum, ben bakayım bir müsait mi, sonra gir sen konuşun."

Peki.