17.Bölüm "Kabus"

BİR AY SONRA

Gece 02:36

"Neredeyim ben?" derken bir mezarlıkta olduğumu fark ettim. Biraz yürüdükten sonra ileride üzeri çiçekli bir mezar gördüm ve ona doğru yürüdüm. Önünde durduğumda mezar taşını görmem ve bayılmam bir saniye sürdü. Murat'ın ismi yazıyordu. Derken Burak’ın sesini duymaya başladım.

"Hayat, Hayat, iyi misin?" derken gözümü açtım ama deli gibi ağladığımı fark ettim.

"Hayriye Hanım, Hayriye Hanım."

Hayriye teyze odaya girince koşarak yanıma geldi; ona sarıldım ve deli gibi ağlamaya başladım. Bir şey oldu. Murat'a bir şey oldu. Gördüm, bir şey oldu ona.

"Yok kuzum yok, nereden çıkardın?"

Gördüm, Hayriye Sultan, o ölmüştü; mezarda adı yazıyordu, gördüm.

"Öyle kötü ağlıyordum ki Hayriye teyzeyi çok korkutmuştum," derken gözüm kapıya yaslanmış ağlayan Burak’a kaydı. Benim halime mi ağlıyordu bilmiyorum ama ağlıyordu. Öğrenmem lazım. Ona bir şey olup olmadığını öğrenmem lazım, ama nasıl öğreneceğim? Burak kapıda yoktu bir süre sonra geldi kapı çalındı, Hayriye teyze gelmesini söyledi. Burak yanıma oturdu. Ben hala ağlıyordum. Ben, ben kötü bir rüya gördüm de özür dilerim.

"Ağlama ve korkmana gerek yok."

Na, nasıl gerek yok? Hem bu da ne demek şimdi?

"Ağlamana gerek yok çünkü o yaşıyor, hayatta."

Na, nasıl öğrendin, emin misin?

"Evet, senin için araştırdım."

Murat'ın hayatta olma haberine öyle sevinmiştim ki bu haberi kim getirse boynuna atlardım galiba. Burak’a sarılmış ağlıyordum, teşekkür ederim çok teşekkür ederim. Allah'ım çok şükür. Sonra hemen ne yaptığımı fark ettim ve geri çekildim. Burak çok morali bozuk gözüküyordu ama artık biliyorum ki Murat ölmemiş diye değil, benim onu bu kadar çok sevmeme üzülüyordu.

"Şimdi güzelce uyu ve dinlen," diyerek yavaş adımlarla odadan çıktı. Hala inanamıyordum resmen. Ben çok korktum ve ağlıyorum diye Murat'ın haberini araştırmıştı, üstelik sadece rüyamda gördüğüm halde. Onun bu kadar üzülmesine de üzülüyordum, ne yalan söyleyeyim, ama yapacak bir şey yoktu. Ne yapabilirdim ki? Ben Murat'ı seviyordum, hem de çok seviyordum. İçim, hayatta olduğu için biraz rahatlamıştı, ama onu ne kadar özlediğimi de fark etmiştim ve her gece yaptığım gibi elim boynumdaki yüzüğümde Murat'ıma sarılır gibi ona sarılarak uyumuştum.