Başkomiser Yavuz son zamanlarda yaşadığı kayıplardan sonra hayata küsmüş, kendini toparlayamamıştır. Bir süre sonra yaşadığı sanrılar mesleğini olumsuz etkilemiş, sonunda akıl hastanesine yatırılmıştır. Başkomiser Yavuz üç aydır hastanede tedavi görmektedir. Bu sırada cinayet büro ekibi siyah torbaya konulmuş kesik insan parçaları bulurlar. Cinayetin arkasında kimin olduğu belli değildir. Ortada hiçbir delil yoktur. Emniyet teşkilatı her koldan harekete geçer ama haftalarca uğraşmalarına rağmen bir adım dahi ilerleyemez. Emniyet Müdürü bu işi çözecek tek kişinin Başkomiser Yavuz`un olduğuna inanır. Bu durumda Başkomiser Yavuz` un akıl hastanesinden çıkarılması gerekmektedir. Yavuz`un abisi Cihan, ve Feriha, Emniyet Müdürüyle konuşur, Yavuz`un iyileştiğini söylerler. Emniyet Müdürü, Başkomiser Yavuz`u soruşturmanın başına geçmesi için ikna eder. Yavuz akıl hastanesinden çıkıp katilin bir sonraki kişiyi öldürmeden zamanla yarışmaya başlar. Tabii kendi yöntemiyle... Ama cinayet serileri devam eder. Başkomiser Yavuz, hayatı boyunca onlarca cinayet gördü. Kan gördü. İhanet gördü. Delilik gördü. Ama böylesini hiç görmedi. İstanbul’un farklı semtlerinde ortaya çıkan kesilmiş insan uzuvları… Kimliği belirsiz cesetler… Arkasında ne parmak izi bırakan ne de hata yapan bir seri katil… Her yeni parça, şehrin karanlığını biraz daha büyütürken Yavuz ve ekibi kendilerini yalnızca bir cinayet soruşturmasının değil, insan zihninin en karanlık labirentinin içinde bulur. Bir yanda geçmişinin hayaletleri, diğer yanda parçalanmış bedenler arasında sıkışan Başkomiser Yavuz, gerçeğe yaklaştıkça insanın içindeki kötülüğün sınırı olmadığını anlayacaktır. Başkomiser Yavuz: "Eksik Parçalar”, psikolojik gerilim ile polisiyeyi birleştiren, karanlık atmosferi ve unutulmaz karakterleriyle okuru son sayfaya kadar nefessiz bırakacak bir roman.

"Göremediğin bir dünya, var olmadığı anlamına gelmez." İnsanlar ve ruhlar, asırlardır aynı gökyüzünün altında ama birbirlerinden tamamen habersiz yaşadılar. Ta ki o perdenin ilk yırtıldığı yere, terk edilmiş o liseye kadar... Yıllar önce paranormal olaylar yüzünden mühürlenen bu karanlık bina, şimdilerde sadece bir şehir efsanesiydi. Ancak bir gece yarısı o kilitli kapılardan içeri giren dört cesur (veya aptal) genç, efsanelerin ardındaki korkunç gerçeği kaydetmek üzeredir. Karanlık koridorlarda buldukları gizemli ipuçları, onları basit bir gerçeğe değil, iki dünyayı birbirine bağlayan "Astral" bir geçide götürür. İnsan dünyasında hakimiyet kurmak için asırlardır pusuda bekleyen ruhlar, sonunda o kapıyı aralayacak piyonlarını bulmuştur. Bir video içeriği olarak başlayan bu gece; tüm insanlığın kaderini belirleyecek bir hayatta kalma savaşına dönüşmek üzeredir...

Bazı hayaller sahnede başlar. Bazıları ise bir sessizlikle biter. İlk konserlerine haftalar kala yaşanan bir gece… Kapalı kapılar, söylenmeyen cümleler ve geride kalan sorular. Bir abla. Bir kardeş. Ve herkesin bildiğinden çok daha karanlık bir geçmiş. Cevaplar geciktikçe güven çatırdar, sessizlik ağırlaşır, dans ise bir kaçış olmaktan çıkıp bir lanete dönüşür. Yıllar geçer. Ülkeler değişir. Hayatlar susar. Ta ki geçmiş, beklenmedik bir anda kapıyı çalana kadar. Bir mektup. Kısa bir not. Ve yarım kalan bir hikâye. Geri dönmek cesaret ister. Kalmaksa bedel. Soğuk bakışların, eski bağların ve saklanan gerçeklerin arasında bir kadın yalnızca sahneye değil, geçmişine de adım atmak zorundadır. Çünkü bazı sırlar zamanla kaybolmaz. Sadece doğru anı bekler.

Dila, beş yıl boyunca kalbinin en güvenli yerinde Baray’ı sakladı. Birlikte büyüttükleri küçük kızları Duru’nun doğum günü, sıradan bir kutlama olmalıydı. Ama o gün, kapıdan içeri siyah saçlı bir kadın girdi: Lara. Gülümsedi. Gözleri Baray’a takıldı. Dila’nın kalbi ilk kez sessizce kırıldı. Baray, başını çevirdiğinde Dila’ya değil, geçmişine baktı. Lara onun zamanında kaçtığı bir yangındı; uzaklaşmak için değil, içinde kalmak için sebep bulamadığı bir ateş. O gün evde sadece Duru’nun doğum günü kutlanmıyordu — sessizlikler yüzleşiyor, eski yaralar konuşmaya başlıyordu. Lara`nın gelişi bir hata mıydı, yoksa yıllar sonra cevap vermeye gelen bir soru mu? Dila artık eşinden değil, kendi aklından şüphe eder hale gelmişti. Baray seviyor muydu hâlâ, yoksa sevdiğini sanmak mıydı tüm bu yıllar? Lara neyi hatırlatmak için oradaydı ve Dila neyi gömmeye çalışıyordu? “Kara Panter ve Arı”, bir aşk üçgeninin ötesinde; güvenin, anneliğin, içsel savaşların ve unutmayan kalplerin hikâyesi. Sessizce acıtan ve sormadan sizi içine çeken bir roman. Tüm hakları saklıdır.