"Bazı insanlar ailelerini doğdukları gün kaybeder... Bazıları ise yıllar sonra bulur." Yüzbaşı Eylül Kara, Türk Silahlı Kuvvetleri`nin en başarılı komutanlarından biridir. Disiplini, cesareti ve soğukkanlılığı sayesinde katıldığı her görevi başarıyla tamamlar. Emrindeki tim; Baran, Hakan, Burak ve Selim onun için yalnızca asker değil, yıllar içinde ailesine dönüşmüş insanlardır. Fakat Eylül`ün içinde hiç kapanmayan bir yara vardır... Küçük yaşta yetimhaneye bırakılmış, anne ve babasını hiç tanımadan büyümüştür. Hayatı boyunca kimsesiz olduğuna inanmış, bu yüzden kalbini kimseye kolay kolay açmamıştır. Ta ki sıradan görünen bir operasyon, geçmişin üzeri örtülen sırlarını birer birer ortaya çıkarana kadar... Bir dosya... Bir fotoğraf... Ve yıllardır saklanan büyük bir gerçek... Eylül, aslında sandığından çok daha büyük bir ailenin parçası olduğunu öğrenecektir. Fakat gerçek ailesine ulaşabilmesi için önce onları hedef alan karanlık güçlerle savaşması gerekecektir. Kan bağı mı daha güçlüdür... Yoksa birlikte canını ortaya koyduğun insanlar mı

Duru Asal okulda dikkat çekmemeyi seçmiş bir öğrencidir. Sessiz kalmak onun için güvenli bir alandır. Okulun en çok konuşulan ismi Koray Atlas Bağcı sert tavırları ve kontrolü elinde tutan duruşuyla herkesin sınırlarını belirleyen biridir. Duru`nun sessiz kalmayışı Koray`ın dikkatini çeker. Ama asıl karmaşa kalbin işin içine girmesiyle başlar. Duru’nun hayatında sadece Koray yoktur. Bir yanda geçmişine daha yakın duran güvenli ve tanıdık bir bağ diğer yanda ise onu sürekli sınırlarına iten öfkeyle karışık bir çekim vardır. Üç kişi tek bir denge ve sürekli değişen taraflar Sessizlik artık bir seçenek değildir. Çünkü bu okulda herkes bir taraf seçmek zorundadır-kalbin bile.

Biri yaşatmak için yemin etmiş bir `Ahu`, diğeri ölümü göze alarak sınır bekleyen bir `Gölge`... Hakkari`nin dumanlı dağlarında, barut kokusunun çiçek kokularına karıştığı o buz gibi şafakta, iki kader ilmek ilmek birbirine bağlandı. Bir tarafta; meslek aşkıyla düştüğü pusuda, vatanı için kendi canını bir mühimmat odasında ateşe vermeye hazır Doktor Asena. Diğer tarafta; rüyalarında gördüğü o gizemli gözlerin peşinde, yüreğindeki korla dağları deviren Yüzbaşı Korkut. Biri ölümü bir kurtuluş, diğeri ise o bakışları bir yeniden doğuş sayıyor. Askeri disiplinin çelikten soğukluğu, imkansız bir aşkın yakıcı ateşiyle buluştuğunda; dağlar dile gelecek, sırlar açığa çıkacak ve buz tutmuş kalpleri sonsuza dek birleştirecekti. Bu, sadece bir kahramanlık öyküsü değil; bir rüyanın gerçeğe, bir feryadın zafere dönüştüğü, sınırın tam sıfır noktasında yazılan bir kader destanı.

Yanlış Emir isimli kurgudur!!! Zamanında 170K okunan kurgumu yeniden yayınlıyorum.

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

Arya iki ay sonra olacak büyük final boks maçını izlemek için tanımadığı herkese bilet için mesaj atarak büyük bir saçmalığın içine girer taki mesaj attığı kişi büyük finalde tuttuğu adam çıkana kadar

Mimar Leyla akademisyen olmak için beklemekten yorulunca memur olarak Kültür Bakanlığına atanır. Ankara`da kadro beklerken kendini Mardin`de bulur. Yolunun kesiştiği Mirhan ise aklı ve kalbi arasında kalacağı bir yolculuğun anahtarı olur. Yol kolay değil ama Leyla güçlü. Kalbi kırgın olan Leyla`yı birlikte okuyalım.

​“İzge,” dedi tekrar ve ardından hiç beklemediğim o hamleyi yaptı. İri eliyle hafifçe çenemi tutup başımı kendine çevirdi. Yine de bakmamaya çalıştım. “Bak artık bana,” diye sitem etti. Yavaşça kaldırdım gözlerimi. Dolu doluydu yeşillerim. Onun koyu hareleri ise anlamlandıramadığım bir ifadeyle süzüyordu beni. ​“Duydun, değil mi?” dedi fısıltıyla. Kendi kendini telkin eder gibiydi. “Duydun.” ​“Duydum,” diye cevapladım. Sesim pürüzlüydü. Başımı eğecekken tekrar tuttu beni. “Bu kafayı eğmeyeceksin, İzge. Hele ki bir hiç uğruna, asla eğmeyeceksin.” Ciddiyetle söyledikleri karşısında şaşkınlıkla bakakaldım. “Madem benim karım olacaksın, senden ilk istediğim başını dik tutman.” Tahammülü yok gibiydi. Başımı eğik görmeye dayanamamasının sebebi neydi? Gerçekten evlenmemiştik bile. O ise konuşmaya devam etti: “Bu, senden ilk isteğim.” Sözleri yüreğime dokunuyordu. Bunca yıl annem, babam dahi bana “başını eğme” dememişti; aksine, hep başımı eğmişlerdi. Hiç tanımadığım bu adam, bana yine bir ilki yaşatmıştı. Ve bu da her şey gibi canımı fazlasıyla yakmıştı. .............. "Biz sahnede dört kişilik bir rol oynuyorduk; tam gözüken ama özünde paramparça olan sevgi dolu sevgisizlerdik. Peki ya en yakınlarım? Onlar da birer katildi." ​İzge, evlilik sözleşmesinin gölgesinde on kişilik arkadaş grubunu arkasına alıp Karadiken Adası`na ayak bastığında, sadece bir yıl önceki o şüpheli intiharın perdesini aralamak istiyordu. ​Katilin içlerinden biri olduğunu düşünerek başladığı bu akıl oyununda, adanın karanlık dehlizlerine indikçe karşısına çıkan gerçek canını yakacaktı. Bu işin tek bir sorumlusu yoktu; en güvendiği insanların bile bu cinayette parmağı vardı. ​Sırlar, ihanetler ve toplu bir günah... On Günahkâr, Karadiken Adası`nda kendi sonlarını yazacak. Çalınması ve kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılacaktır

Bir sokak arasında tanışan Ediz ve Maverayı ele alıyor. Sokak arasında sıkıştırılan Maverayı ediz evine aldıktan sonra aralarındaki ilişkinin nasıl geliştiğini okuyoruz. Edizin istihbaratta çalışması ile başlarına gelen olaylar. Maveranın geçmişinden onu arayan adamın başlarına açtıkları dertlerden yollarının ayrılmasıyla devam ediyor hikayemiz. Maveranın geçmişi ve Edizin geçmişi birbirine karışan bir düğüm o düğümün nasıl yavaşça açıldığını görüyoruz... "Ölmek üzereydin işkence görüyordun, korktum sen sustukça ben daha çok bağırdım sesin olmak istedim Ediz..." "Benim sesim olmaya çalışma Mavera ses tellerin kopar..." Sokaklarda büyümüş iki çocuğun hikayesi... Aralarındaki yaş farkı onlara engel olacak mı? Tüm dünya bize karşıydı bizde birbirimize karşıydık her türlü imkânsızdık...

Hararetli düşmandan aşka, sevgili rölü, komik arkadaş grubu, rakip takım ve üniversite kurgusu istiyorsanız kurguma bir şans verin lütfen. Wattpad kitabı gibi pişman olmazsınız. Yağmur ve Deniz`in rekabeti gittikçe alevlenirken onların takımları da arkalarında duruyordur. Büyük basketbol turnuvası için iki hafta aynı saha da antrenman yapacak olan iki rakip takım. Aşk, arkadaş grubu ve rekabet. Böyle bir üniversite kurgusu okumaya hazır mısınız?... "O topu sen mi attın?" "Yanlışlıkla oldu." "Eminim öyledir. Birazdan yapacağım şey de yanlışlıkla olacak." ~ Yağmur Karaca & Deniz Türk ~ Okuyun pişman olmazsınız :)

"Seni öldürmeliydim," diye fısıldadı Cat, göğsüne bastırılan vücudun sıcaklığıyla nefesi kesilerek. ​Bones dudaklarına doğru gülümsedi. "Fırsatın vardı Kedicik. Ama görünüşe göre beni öldürmek yerine yatağa atmayı tercih ettin."​ "Kıyafetlerinle benimle sevişmeyecektin, değil mi Kedicik?" diye alay etti. "O zaman tek ihtiyacın olan külotunu çıkarmak. Hadi. Bütün geceyi alma." ​Ona saf bir nefret bakışı fırlattıktan sonra ifadesi kurnazca bir hal aldı. "Önce sen." ​Utangaçlığının onun sonu olacağını mı düşünüyordu? Bones sırıttı. "Utangaç kuş musun? Yanıma gelip neredeyse sevişmek için yalvarırken bunu tahmin etmemiştim. Peki şöyle yapalım mı? Aynı anda kıyafetlerimizi çıkaralım."

"Leia Catelyn, ismi bu." Ruh kraliçesi gülerek ellerindeki bebeğe son kez baktı. Dayanamıyordu, Ruh Krallığı ve Buz Krallığı yıkılıyordu yavaş, yavaş... "Lütfen ona iyi bak Anabeth..." Anabeth kraliçesini emrine karşı göz yaşlarını döktü. "Gidin hemen! Zamanı geldiğinde her şeyi öğrenecek." Dışarıdaki sesler çok gürültülüydü. İnsanların çığlıkları ve ölen askerlerin bağırışları her yerden duyuluyordu. "Kızınıza iyi bakacağım kraliçem." Anabeth bebeği kraliçenin elinden aldı ve karşısında can çekişen kadına yeniden baktı. Saray yıkılıyordu... Minas Anor ve Ripthorne yıkılıyordu. Hızlı adımlarla saraydan ayrıldı. Leia Catelyn, Ruh ile Buz Krallıklarının varisi ve prensesi. Her şey ortaya çıkana kadar kimliği gizli kalacaktı.

Nilperi, heyecanla beklediği yaz kampına katıldığında orada alaycı, huysuz, lakabı tilki olan bir çocuğa aşık olacağını tahmin etmemişti. Bunca zamandır hep korkudan hızlanan kalbi artık bir tilkinin gülüşünde atmaya başlamıştı. Bu yazın tıpkı adı gibi bir peri masalı olmasını istiyordu ama her masalda olduğu gibi inişler, çıkışlar, minik kirpiler, serseri tilkiler ve kırk kalpler vardı. Bakalım bu peri masalında Nilperi neler yaşayacak ve masal tam olarak nasıl son bulacak? Bir tilkinin kuyruğuna tutunup yaz boyu neşeyle ve arkadaşlıklarla sürüklenmek istiyorsanız sizi hikayenin içine davet ediyorum. Söz veriyorum güzel bir sürükleniş olacak. 💙🦊

Açıklama istiyormuşsunuz, sebep? Kendimi açıklamayı beceremem bu kadar ciddiyet bu bünyeye çok. Kısa ve öz ben Lale Afyon...

" Ateş saçmamalama nasıl sarhoştum diyip kurtulmaya çalışıyorsun. Farkındamısın ben hamileyim " " Seni anlıyorum ama dediğim gibi ben sarhoştum. O yüzden o çocuğu aldıracaksın kabul etmiyorum. " " Sen nasıl bu kadar kalpsiz olabiliyorsun. Ben nasıl kıyarım o mahsuma. "

Her şey, tanımadığı bir numaradan gelen tek bir mesajla başladı. Ne Lavin onun kim olduğunu biliyordu ne de o, mesaj attığı kızın gerçek adını. Bu yüzden ona kendi seçtiği bir isim verdi. Manolya

Bu kitap The Early Spring (İlkbaharın Başında) dizisinden esinlenmiştir. +1& ve üzeri okurlar içindir. Beş yıl önce, hayatımın en güzel günlerinin aslında kalbime ektiğim en büyük pişmanlık tohumları olduğunu nereden bilebilirdim? Demir’i ilk gördüğüm o an, içimde ona karşı en ufak bir kıpırtı bile yoktu. Aksine, ondan köşe bucak kaçmak, varlığının yarattığı o tuhaf rüzgardan korunmak için elimden gelen her şeyi yapmıştım. Sonra ne oldu, hangi ara bu surlar yıkıldı, Bilmiyorum. Bir gün geldi, göğsüne yaslandığımda dünyadaki tüm fırtınalar diniverdi, kendimi ilk defa bu kadar güvende hissettim. Kalabalıklar içinde sadece onun bakışlarını arar oldum. Dudaklarından dökülen ufacık bir kelime, sıradan bir günü masalsı birine dönüştürmeye yetti. Ve ben, yabancının teki olan o adamın, bilmeden hayatımın tam merkezine yerleşmesine engel olamadım. Onu sevdim. Ruhumun en derin yerinden, kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir büyük yangınla sevdim. Meğer bazı insanlar hayatımıza kalmaya değil, bizi bizden koparıp gitmeye geliyormuş. Bazen hayatınızdaki en muhteşem anı da, bir ömür kanayacak en derin yara da aynı insandan kalıyormuş geriye. Ben onunla gökyüzüne uçmayı öğrendim; sonra da kanatlarımı kırıp beni boşluğa bırakmasını. Şimdi bu enkazın içinden geriye dönüp baktığımda, kafamda yankılanan tek bir cümle var: Keşke hikayemizin son satırını baştan bilseydim de, bu ateşe hiç ayak basmasaydım.

Ege Aksoy insanların anlattıklarından çok, sakladıkları şeylerle ilgilenirdi. Bu yüzden gece yarısı gelen o mesaj dikkatini çekti. Bir fotoğraf. İki kelime. Ve kim olduğunu söylemeyen bir kız. Süveyda. Aynı okulda olduklarını söylüyordu. Onu uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu. Ama Ege onu tanımıyordu. En azından öyle sanıyordu. Her gece biraz daha uzayan mesajlar... Paylaşılan şarkılar... Saklanan gerçekler... Ve cevabı giderek daha tehlikeli hâle gelen bir soru: Bir insanı hiç tanımadan sevebilir misin? Yoksa bazen en büyük sır, her gün yanından geçip giden kişidir? Belki tekrar konuşurlar. Belki de hiçbir şey eskisi gibi olmaz

Çocukluğunda anne ve babasını terör saldırısında kaybedip kız kardeşiyle hayata tutunan Yüzbaşı Demir Karadağ için bu vatan, intikamla harmanlanmış tek yaşam sebebidir. Yıllar sonra görev yeri, tehlikenin ve çatışmaların eksik olmadığı ücra bir sınır köyüne çıktığında, karşısında sadece dağdaki düşmanı değil; çocukları için dünyayı karşısına almaya hazır, idealist bir öğretmeni bulur. Babası aynı köyde şehit düşen Asena Araz, babasının mirasını ve öğrencilerini ne pahasına olursa olsun korumaya kararlıdır. Güvenlik gerekçesiyle okulu kapatmak isteyen sert bir komutan ile eğitimsiz tek bir çocuk bile bırakmamaya ant içmiş inatçı bir kadının yolları kesiştiğinde, çatışma sadece dağlarda değil, iki mağrur kalbin arasında da patlak verecektir. "Sana emrediyorum öğretmen hanım; o okul boşaltılacak, o kadar!" "Bana emredemezsiniz Yüzbaşı! Benim öğrencilerim sizin askeriniz değil!" "Burada nefes alabiliyorsan benim sayemde. Şimdi çocukları topla ve karşımdan çekil." "Eğitim yoksa yaşamanın ne anlamı var? Korkak gibi kaçmayacağız!"

**Bazı insanlar kalplerini başkasına vermekten değil, bir kez daha kaybetmekten korkar.** Ben de onlardan biriydim. Hayat, bana bazı şeyleri yaşıtlarımdan çok daha önce öğretmişti. Güvenmenin bedelini, vedaların sessizliğini ve insanın en çok değer verdiği şeyleri bir gün kaybedebileceğini… Bu yüzden kalbimi kendime emanet etmiştim. Kimseye ait olmayan, kimsenin dokunmasına izin vermediğim bir kalp… Ta ki karşıma, bütün kurallarımı sessizce bozan biri çıkana kadar. Onun gelişi bir mucize gibi değildi. Daha çok, yıllardır kapalı duran bir kapının hiç fark ettirmeden aralanması gibiydi. İlk kez birinin yanında kaçmak istemediğimi fark ettiğimde korktum. Çünkü sevmek, benim için yalnızca birine bağlanmak değildi. Sevmek; yeniden kaybetme ihtimalini de göze almaktı. Şimdi önümde iki yol vardı: Kalbimi yıllardır olduğu gibi kendime emanet edip güvenli bir yalnızlığa dönmek… Ya da ilk kez, kalbimin bir başkasına açılmasına izin vermek. Çünkü bazen insanın en büyük savaşı, sevdiği kişiyle değil; **kendisini sevmekten alıkoyan geçmişiyle** olur.

Leyla 16 yıl boyunca annesinin ölümü iin kendini suçlamıştı ve bu yüzden babasının zulüümlerine boyun eğmiştir.Peki ya aslında bu zulümlere boşuna katlandığını karıştırıldığını öğrenirse.Gerçek ailesi onu isteyecek mi???

Şansa inanır mısınız?

Hiç kimse göründüğü gibi değildir...

~ Güç Taşları Evreni ~ Taşların güç kaynağı olduğu evrenler, Her evrenin bağlı olduğu bir Taş, Her Taş`ın seçtiği bir hükmedici... Burada kaderi Taşlar belirliyor. Efsaneleri Taş okuyucuları yazıyor. Dengeleri hükmediciler koruyor. Tercihler ve Sonuçları... Yasak bir aşkın meyvesi olan melez gözlerini açtığında tüm dengeler bozulacak. Kaderin yazgısı yeniden şekillendiğinde Taş okuyucularının kadim efsaneleri korkunç fısıltılara dönüşecek. Peren, içinde bulunduğu buhrandan kurtulmak için gittiği kampta, kaderiyle yüzleşeceğini bilmiyordu. Gözlerini açtığında sırlar perdesi aralanacak; ortaya çıkan gizem uğruna vereceği savaş, onu ya hayatta bırakacak ya da ölüme sürükleyecekti. *Farklı boyutlar, krallıklar, kültürler, güç savaşları, boyut kanunları, kehanet, aşk, ihanet ve çok daha fazlasının yer aldığı destansı bir kurgu. *Taşların Varisi birkaç kitaptan oluşacak bir seridir. Kitapta yaşanan her şey Güç Taşları Evreni`nde geçmektedir. *Güç Taşları Evreni: birden fazla bağımsız kitabın birleştiği evrene verilen isimdir. Evrenin ilk kitap serisi Taşların Varisi olacaktır.

Üniversite sınavında istediği sonucu alamadığı için mezuna kalan ve mezun senesinde motivasyonunu iyice yitirip oradan oraya savrulan bir genç kız olan Gülperi Nil, bir gece eve dönerken karşısına çıkan videodaki adama eğlencesine mesaj yazmaya karar verir. Ancak adamın mesajına dönmesini beklemiyordur.