Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

İki farklı bir ruh iki farklı bir insan. Ama tek bir beden. 🪞 ⚰️ 🪞 Ölüm yeni bir yaşamı belirledi. Yalan büyük bir ihaneti koynunda büyüttü. Acı kimliksizliğe bürünüp onu sahte bir bedene hapsetti. Gerçekler silik bir imgeden ibaret olarak kaldı. Yalanlar bir hayatı şekillendirdi. Hiç kimse istediği bedende değildi. Hiç kimse gerçeği köreltemezdi.

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

lise yıllarında kalbi kırılan Leyla o aşkıyla sürekli karşılaştığı bir döngünün içinde yaşarsa gençliği ne olur?

​“İzge,” dedi tekrar ve ardından hiç beklemediğim o hamleyi yaptı. İri eliyle hafifçe çenemi tutup başımı kendine çevirdi. Yine de bakmamaya çalıştım. “Bak artık bana,” diye sitem etti. Yavaşça kaldırdım gözlerimi. Dolu doluydu yeşillerim. Onun koyu hareleri ise anlamlandıramadığım bir ifadeyle süzüyordu beni. ​“Duydun, değil mi?” dedi fısıltıyla. Kendi kendini telkin eder gibiydi. “Duydun.” ​“Duydum,” diye cevapladım. Sesim pürüzlüydü. Başımı eğecekken tekrar tuttu beni. “Bu kafayı eğmeyeceksin, İzge. Hele ki bir hiç uğruna, asla eğmeyeceksin.” Ciddiyetle söyledikleri karşısında şaşkınlıkla bakakaldım. “Madem benim karım olacaksın, senden ilk istediğim başını dik tutman.” Tahammülü yok gibiydi. Başımı eğik görmeye dayanamamasının sebebi neydi? Gerçekten evlenmemiştik bile. O ise konuşmaya devam etti: “Bu, senden ilk isteğim.” Sözleri yüreğime dokunuyordu. Bunca yıl annem, babam dahi bana “başını eğme” dememişti; aksine, hep başımı eğmişlerdi. Hiç tanımadığım bu adam, bana yine bir ilki yaşatmıştı. Ve bu da her şey gibi canımı fazlasıyla yakmıştı. .............. "Biz sahnede dört kişilik bir rol oynuyorduk; tam gözüken ama özünde paramparça olan sevgi dolu sevgisizlerdik. Peki ya en yakınlarım? Onlar da birer katildi." ​İzge, evlilik sözleşmesinin gölgesinde on kişilik arkadaş grubunu arkasına alıp Karadiken Adası`na ayak bastığında, sadece bir yıl önceki o şüpheli intiharın perdesini aralamak istiyordu. ​Katilin içlerinden biri olduğunu düşünerek başladığı bu akıl oyununda, adanın karanlık dehlizlerine indikçe karşısına çıkan gerçek canını yakacaktı. Bu işin tek bir sorumlusu yoktu; en güvendiği insanların bile bu cinayette parmağı vardı. ​Sırlar, ihanetler ve toplu bir günah... On Günahkâr, Karadiken Adası`nda kendi sonlarını yazacak. Çalınması ve kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılacaktır

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Wattpad kurgusudur.Bilmediği numaraya mesaj atar numaranın sahibi abisinin arkadaşıdır.Tüm telif hakları saklı olup,bana aittir.

Romolus: "Abim geliyor saklanmalıyız!" Regulus: "Ne yapacağız?" Romolus: "Çabuk, yatağa gir ve yorganı üstüne ört, hadi" Regulus: "Ne?" Romolus: "Başka çaremiz yok geri zekâlı,hadi" Çapulcular ficime hoş geldiniz🫶🏻 Romolus ve Regulus arkadaşlar ama ya bu arkadaşlar birbirlerine âşık olursa? Peki ya Remus Lupin ve Sirius Black bunu nasıl karşılayacak? Sadece aşk değil,arkadaşlık ve kardeşlikte ön planda olacak. Umarım seversiniz❤️ Ay ışığının altındaki yılan

❗️BÖLÜMLER HER PAZAR GELECEKTİR.❗️ ---------- BİLİNMEYEN NUMARA: Aslında yazmayacaktım ama dünden sonra merak etmeden duramadım. Bugün nasılsın? SİZ: Dünden daha kötü. BİLİNMEYEN NUMARA: Peki o zaman sana bir soru sorayım; Anlatırsan rahatlar mısın? SİZ: Belki. BİLİNMEYEN NUMARA: Anlat o zaman. Hem bu sorunun cevabını bulmuş olursun. ---------- ❗️Kitaptaki hiç bir karakterin gerçeklikle ilgisi yoktur. Olay örgüsü tamamen benim hayal ürünümdür.

Tatlı mı? Evet. Belalı mı? Kesinlikle..:) ✮⋆˙✮⋆˙✮⋆˙ "Bana nasıl oldu da sadece Tuna dedin sen demin?" Merakına yenik düşerek sorduğu soruyla yüzümde minik bir tebessüm belirmişti. "Hmm, bilmem o an sadece Tuna gibiydin. Şef maskenden arınmış ve biraz daha az sinir bozucu. Bu yüzden Tuna dedim." Verdiğim yanıtla ufak bir gülüş döküldü dudaklarından. Ben de eşlik ettim o gülüşe. "Demek öyle tatlıcı hanım. Siz de şu an daha Irmak gibisiniz. Hem bugünkü performansınız takdire şayandı. Tebrik ederim." "Teşekkür ederim şef bozuntusu. Her zamanki halim." "Tabii ona ne şüphe." Sözlerimi inkar etmek yerine bana katılmasıyla eğlenerek güldüm. "Benimle bir gün bile vakit geçirmek size yaradı valla. Daha eğlenceli birisine dönüştünüz." Sözlerim üzerine yapay bir üzüntüyle dudak bükerek beni yanıtladı. "Ne yani eskiden sıkıcı bir adam olduğumu mu söylüyorsun şu an? Çok alındım." "Yani çok da eğlenceli birisi olduğunuz söylenemezdi ama merak etmeyin ben olduğum sürece hâlâ umut var." "Kızıl Irmak, Tuna Nehri`ne öğretir diyorsun yani." "Hıhım, öyle diyorum."

Eminim ki daha önce asker- avukat ilişkisi okumuşsunuzdur... Peki, askerin kadın, avukatın erkek olduğu bir kitabı daha önce okudunuz mu? Tahmin edeyim, okumadınız. ↈ "Ben aşkı kendime yasaklamışken, sen neden kalbinin kapılarını bana sonuna kadar açtın?" ↈ "Ben sadece normal bir avukatım, sen ise benim yüreğim..." ★NOT: Kitap sadece benim değil, aynı zamanda @ayseselinduran ile ortak yazdığımız bir kitaptır.

Bir şifre nelere sebep olabilir? Bir alarmı devreye sokar mı mesela? Ya da karanlık bir odada bütün ışıkları bir insanın üzerine çeker mi? Belki evet,belki de hayır. Fakat eğer bu şifrenin kader ile bir ahbaplığı varsa, Geçmişten iki insanı bambaşka rollerle karşı karşıya getirebilir. Belki dost,belki düşman,belki de öylesine biri olarak.. Peki ya bir satranç 3 kişiyle oynanır mı?

Zamanın ve mekânın tüm sınırlarını yitirdiği, yalnızca soğuk beton duvarların ve yankılanan adımların hüküm sürdüğü o kapalı kapıların ardında her şey ne kadar da gerçeğe yakın görünüyordu.

DÖNEM | KÖY KURGUSU Yirmi yıl önce Süleyman’ın babası Ramazan bey, Nazmiye’nin babası Yılmaz beyin,hayatını kurtarmak için kendi hayatını feda ettiğinde Yılmaz bey, can dostu son nefesini gözleri önünde verirken o gün bir söz verdi: Kızı büyüdüğünde onu Süleyman’a verecekti... Yıllar geçti. Verilen söz unutulmuş gibi görünürken Nazmiye sözden habersiz düğünde gördüğü karşı köyünde yaşayan Süleyman’a kalbini kaptırmış aşkını ağlaya güle yıllarca sesizce içinde büyütmüştü. Ta ki yıllar önce verilen o söz yeniden ortaya çıkana kadar…

Bazı geceler insanın hayatını değiştirir. Bazı geceler ise onu tamamen karanlığa sürükler. Vera için tam o gece, hayatına son vermesi gereken geceydi. Ama gözlerini tekrar açtığında karşısında onu izleyen bir yabancı vardı. Victor. Karanlığın içinden çıkmış gibi görünen bu adam yalnızca bir sır değildi; Vera’nın kaderiydi. Victor’un yaşaması için Vera’ya ihtiyacı vardı. Vera’nın yaşayabilmesi içinse geçmişiyle yüzleşmesi gerekiyordu. Biri yaşamaktan vazgeçmişti. Diğeri halkını kurtarmak için zamana karşı savaşıyordu. Aralarında kurulan bağ yalnızca kader değildi. Kanla mühürlenmiş bir seçimdi. Ve karanlık yaklaşırken Vera şunu öğrenecekti: Bazen insanı hayatta tutan şey umut değildir… birinin onu bırakmamasıdır. Çünkü artık hiçbir şey sandığı kadar gerçek değildi. Ne insanlar… Ne anılar… Ne de kalbi.

Babamın bana neden bir koruma tuttuğunu hiç bir zaman anlayamadım. Benim içim fazla korumacı bir babaydı sadece. Ta ki hayatıma giren o adam, her adımımı takip etmeye, gecenin bir yarısı kapımda beklemeye ve bana yaklaşan herkesten şüphelenmeye başlayana kadar... Ondan nefret ediyordum. Ta ki bir gece babamın yıllardır benden sakladığı gerçeği öğrenene kadar. Babam sandığım adam, aslında kimdi? Ve beni koruması için görevlendirilen adam... Gerçekten sadece görevini mi yapıyordu? Çünkü bazı sırlar öğrenildiğinde insanı korumaz. Beni, babamdan bile koruması gereken adam ise artık en büyük sırrım olmuştu.

ZALİMLER VE MASUMLAR Bir tarafta gücün, paranın ve soyadının hüküm sürdüğü bir dünya… Diğer tarafta ise sevgiye, adalete ve biraz olsun huzura tutunmaya çalışan insanlar… Akçetinler için hayat, başkalarının kaderini belirlemekten ibarettir. Onların dünyasında güçsüz olanın sesi duyulmaz, masumiyet ise her zaman kurtuluş anlamına gelmez. Kimi insan doğuştan zalim değildir. Kimi masum da göründüğü kadar masum değildir. Bazen bir insanı zalim yapan yaşadıklarıdır. Bazen de masum görünen birinin yaptığı tek bir seçim, onlarca insanın hayatını değiştirebilir. Aşk, ihanet, intikam, aile sırları ve yıllarca saklanan gerçekler ve entrikalar... Eren ve Defne`nin yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı geri dönülmez biçimde değişecektir. Eren, geçmişinin yaralarını kalbinin kapısında kilitli tutarken; Defne, o kapının ardında saklanan adamı sevmeye çalışacaktır. Fakat bu hikâyede herkesin bir sırrı vardır. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında, masum ile zalim arasındaki çizgi tamamen ortadan kalkacaktır. Çünkü bazen… En büyük zalim, kendisini masum sanandır. En büyük masum ise, yaşadıkları yüzünden zalim görünendir. ZALİMLER VE MASUMLAR Bir aşk hikâyesinden çok daha fazlası…

METRESİN OĞLU |Homoseksüel bir kurgudur, iki erkek arasında geçer.|

Giden midir suçlu? Kalan mıydı acı çeken bir tek? Kalanın gidenden, gidenin kalan acılardan haberi olmayan bir aşk hikayesi...

Herkesin bildiği hikayenin altında yatan illegal işler. Yaşlı ve tek başına kalmış bir kadına baktım o da bana mirasını bıraktı zengin oldum. Herkesin sandığı klasik hikaye fakat gerçekler bambaşka Asır la birlikte illegal işlerimiz ,yıllar önce ayrılmak zorunda kaldığım yetimhane arkadaşlarım ve onların başını belaya sokan ben Lâl Gece İYİ OKUMALAR

Bazen insanın kaderi, adını bile bilmediği bir yabancıyla kesişir. Yasemin, hayatının en büyük sınavını tek başına vermek zorunda kalacağını düşünüyordu. Yavuz ise geride bıraktığını sandığı bir hikâyenin, bir gün yeniden karşısına çıkacağını... Bazı yaralar konuşularak değil, susularak büyür. Bazı mesafeler kilometrelerle değil, kırgınlıklarla ölçülür. Aynı soyadı altında başlayan bu yolculukta ne sevgi kolaydı ne de güven. Geçmiş peşlerini bırakmazken, aile bağları, gelenekler ve sırlar iki yabancıyı aynı çatı altında yaşamaya mecbur bıraktı. Peki, kaderin yan yana getirdiği iki yabancı, birbirinin yuvası olabilecek miydi? Çünkü bazen bir soyadı sadece bir isim değildir... Bazen bir ömrün en ağır yüküdür.

Birbirinden habersiz taşınan bir miras... Ve kaderin hiç umulmadık bir anda karşı karşıya getirdiği iki insan. Efruz ve Ali Murad... Bazen insan sevdiğiyle değil, ait olduğu yerle imtihan edilir. "O zaman sana az evvel yeri öptüren at değil inekti." "Git işine be ! Sana mı kaldı beni yargılamak !" "Az önce canını kurtardım ,yinede teşekkür edeceğine birde karşındakini azarlıyorsun. Tam bir Şerkeşsin !" "Sende yaptığı iyiliği insanın gözüne gözüne sokan, çok bilmiş Ganere herifin tekisin !"

Ortaokul zamanında Ayaz arkadaşı ile bir iddiaya girer. O an, bunun hayatlarını kökten değiştireceğini hiç bilmez. İddiayı yerine getirmek için Arya’yı okulun arkasına çağırır ve orada onu öper. Fakat Ayaz’ın bilmediği bir gerçek vardır: Arya’nın ailesi son derece baskıcıdır, oysa Ayaz’ın ailesi ise tam tersine çok rahat ve özgürdür. Üstelik bu iki aile, geçmişte yaşanan olaylar yüzünden birbirine düşmandır. Ayaz, o öpüşmenin sadece bir iddia olduğunu sanırken, Arya için her şey farklıdır. O olaydan sonra okuldan alınarak başka bir okula yazdırılan Arya`nın hayatında bazı şeyler ters gider . Peki, yıllar sonra kader bu iki genci tekrar bir araya getirebilecek mi?

Yine gelicek misin?" Kız elbisesinin eteğine dokunup, "Sen burada mısın hep?" dedi. O buradaysa gelebilirim diye düşündü. "Hayır, sadece yazın. İncirler olduğundan buraya geliyoruz." "Tamam o zaman." dedi. "Bende incirler olduğunda gelirim. Bizim evimizin bahçesinde bir tane incir ağacı var. Ben ona bakarım, incirleri olunca yine gelirim." Çocuk gülümseyerek kıza elini uzattığında kız inciri diğer eline alıp elini tuttu. "Anlaştık." diye mırıldandı çocuk. "Anlaştık."

Tutku yakar. Ateş kül ederdi. Bir Karadeniz Masalı Alev Turalı 🕯 Rüzgâr Arçil Bu hikayedeki kahramanlar ve olaylar kurgudan ibarettir.