Biri kanunların koruduğu altın kafeste bir prenses, diğeri o kafesi yıkmaya yeminli bir düşman... "Bir kafesten kaçıp, bir diğerine sığınmak özgürlük müdür?" Kader şakağına dayandığında, Meyra`nın önünde iki yol vardı: Babasının altın kafesinde yavaşça ölmek ya da Barlas Soykan`ın barut kokan cehenneminde yanmayı göze almak. O gece bir silah patladı. Bir mühür kırıldı. Ve bir Cennet Kuşu, uçabilmek için kanatlarını feda etti. Artık geri dönüş yok. Çünkü bazı cennetler, yalnızca düşerken el ele tutuşanlara açılır.

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

“Bu kadar mı imkânsızız, Savcı Hanım?” “Evet.” “Bizi bu kadar imkansız yapan ne?” Kadın bir an sustu. Sonra ise; "Vatan,” dedi, “üstümüzden geçen yıllar ve söylenip geride bırakılan yalanlar. Hepsi birikti. Ben seni buraya kadar taşıdım ama daha fazlasına gücüm kalmadı.” Adam cevap vermedi. Kadın da devam etmedi. Bazı cümleler, söylendikten sonra bile insanın içinde susmaya devam ederdi. Bazen insan ne kadar direnirse dirensin, kader önüne aşılmaz bir duvar koyardı. Ne geri dönmek mümkündü ne de ileri gitmek. O, çaresizliği kabullenmenin bir teslimiyet değil; içten içe tükenen bir bekleyiş olduğunu o zaman anladı. -------------------------------------------------------------- Vatanın aydınlığında doğup,gül dikeninin karanlığında solan bir aşkın hikayesi.

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

SeyFer; çok sevip kavuşamamak Yalı Çapkınından uyarlanmıştır biraz benziyor çok değil isimler aynı birde.

4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral`ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü`nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."

Anka, sekiz yaşında annesini gözlerinin önünde kaybetti. Tetiği çeken kişi ise bir yabancı değil, çocuk kalbine aşkı öğreten Doğu’ydu. O günden sonra hayat ikiye bölündü: Annesinden önce ve annesinden sonra. Yıllar geçti. Ülke değişti. İsimler büyüdü. Acı ise hiç küçülmedi. Şimdi Anka, insanların hayatını kurtaran bir doktor. Ama kendi içindeki yaraya dokunmaya hâlâ cesareti yok. Çünkü bazı yaralar iyileşmez — sadece kabuk bağlar. Fakat geçmiş gömülü kalmaz. Bir telefon, bir ses, tek bir an… ve Anka kendini tekrar o günün kan kokusunda bulur. Aşk mı daha güçlüdür, nefret mi? Affetmek mi daha zor, hatırlamak mı? Peki ya kalbin, katilini hâlâ tanıyorsa? Bu hikâyede masumiyet erken ölür. Aşk kirlenir. Ve bazı gerçekler, insanı yaşatmak için değil — parçalamak için vardır.

Aşkı soluksuz, ihaneti sarsıcı bir serüven... Katre Vladimir`in esaretinden kaçıp Türkiye`ye gelmiştir. Ona yardım eden yabancı ise geçmişin beklenmedik ismidir. Katre bir yandan Kerem`in mirasını yönetirken bir yandanda Sergei ile dövmesindeki şifreyi çözmeye çalışıyordur. Derken bir gün asansör kapılırı açılır ve havayı dolduran o tanıdık kehribar kokusu kalbine keskin bir sızı gönderir. Dmitri buradadır ve onu bulmuştur. Peki Katre o gözlerde ne görecektir? Aşk mı? Nefret mi? Özlem mi? Pişmanlık mı?

"Bazı yeminler kanla yazılır, bazı aşklar ise zincirlerle mühürlenir."

Bazı aşklar bir bakışla başlar. Bazıları ise bir kalp atışıyla… Ela, çocukken geçirdiği bir ameliyatın ardından korkuyu değil, onu hayata bağlayan bir adamı hatırladı. O gün kalbine dokunan eller, yıllar boyunca içinden hiç çıkmadı. Ailesini kaybettikten sonra İstanbul’da kendi ayakları üzerinde duran Ela, duygularını kelimelerle değil resimlerle anlatan bir ressamdır artık. Ama kalbinin en derin yerinde hâlâ aynı isim vardır. Onu küçükken hayata döndüren doktor. Yıllar sonra kader onları yeniden karşı karşıya getirir. Bu kez Ela küçük bir kız değildir. Bu kez duygular daha tehlikelidir. Hayatına giren başka bir adam, sessizliği bozar, bakışları çoğaltır. Ve kıskançlık, bastırılan duyguları açığa çıkarır. Bir kalp, kendisini kurtaran adama âşık olursa… Bu aşk kader midir, yoksa geç kalmış bir hata mı? Kalbim Sana Küçükken Düştü, kimsenin fark etmediği bir aşkın, zamanla, cesaretle ve kalple yüzleşme hikâyesi.

Birbirimizi sevdik. Ama aynı zamanda kaybettik. Biz hiç olmadık… ama içimde hâlâ sen varsın...

"Sevmenin en acı hâli, imkânsız olduğunu bile bile sevmektir."

Bazı evlilikler aşkla başlar. Bazıları ise bir bedelle. Mine Serter ve Aras Vardar’ın yolları bir nikâh masasında kesiştiğinde, ortada ne aşk vardır ne de umut. Yalnızca geçmişten gelen bir hata, susulmuş bir gerçek ve ödenmesi gereken bir bedel… Bu evlilik bir tercih değil, bir kefarettir. Aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşarken, aralarındaki sessizlik giderek daha tehlikeli bir hâl alır. Dokunulmayan her an, bastırılan her duygu, tenlerinde iz bırakır. Arzu günah sayılırken, kaçılan şey yavaş yavaş vazgeçilmeze dönüşür. Mine için Aras, inkâr edilmesi gereken bir zaaf… Aras için Mine, affedilmek istemeyen bir vicdandır. Geçmişin gölgeleri üzerlerine çökerken, bu zorunlu birliktelik ya ikisini de paramparça edecek ya da hiç beklemedikleri bir şekilde onları birbirine bağlayacaktır. Ve bazı günahlar vardır ki, insanın tenine yazılır… Silinmez. Sadece dönüşür. Tenime Yazılan Günah, zorunlu bir evlilikten doğan yasak arzunun, suçlulukla yoğrulmuş bir tutkunun ve bedel ödeyerek öğrenilen gerçek aşkın hikâyesi.

Yasla örülmüş bir hayatın içinde, kader iki yabancıyı buluşturur. Yavuz geçmişinin yüküyle, Neslihan ise çaresizliğin ve yalnızlığın içinde sıkışmıştır. Bir kurtuluş gibi başlayan yakınlık, zamanla ateşli ama imkânsız bir aşka dönüşür. Minnet, ihanet, takıntı ve yasak arzular… Geçmişin karanlığıyla bugünün tutkusunun çarpıştığı, her satırında “kader”in izlerini taşıyan sarsıcı bir aşk hikâyesi. Kayıp, yas, minnetle karışık evlilik, tutkuyla başlayan yasak bir aşk, sosyal sınıf farkları, aile baskısı, geçmişin hesaplaşması, kaderin insan hayatındaki etkisi… Kader Çizgisi, dramatik, tutkulu ve karanlık tonlar taşıyan unutulmaz bir aşk ve kader anlatısıdır.

kara gece serisinin 1 Bazı geceler yalnızca karanlıktır… Bazıları ise ruhları yutar ve bir daha asla geri vermez. On beş yaşındaki Şirin Kaya için 3 Eylül 2014, sadece bir tarih değil, hayatının en karanlık gecesi oldu. O gece, babasını vahşice katleden ve ona tarifsiz acılar yaşatan adam, zihnine kazındı. Yüzünü göremediği, fakat varlığını her hücresinde hissettiği bir gölge… Ama bilmediği bir şey vardı—o gece sadece bir son değil, aynı zamanda kaderinin yeniden yazıldığı andı. Aradan geçen on yıl boyunca, Şirin’in tek amacı o adamı bulmak ve intikamını almaktı. Her ipucu, her fısıltı, onu geçmişindeki karanlık geceye bir adım daha yaklaştırıyordu. Ve nihayet, sırtında sonsuzluğa uzanan bir ok şeklinde dövmesi olan adamı bulduğunda, yıllardır içinde biriken öfke alev aldı. Planını yaptı, onun malikânesine girdi… fakat işler beklediği gibi gitmedi. Kaçırıldı. Ancak onu kaçıran kişi, gerçekten düşmanı mıydı, yoksa onu korumaya mı çalışıyordu? Daha da korkutucu olan şey, bu adamın sadece bir insan olmamasıydı. O, büyüyle yoğrulmuş, varlığı sırlarla örtülmüş başka bir dünyadan gelen biriydi. Şirin, intikam almak için çıktığı bu yolda, kendisini kurt adamların uluduğu, perilerin fısıldaştığı ve büyücülerin karanlık oyunlar oynadığı bir dünyanın ortasında buldu. Burada sınırlar silik, gerçekler ise bıçak kadar keskin ve ölümcüldü. Peki, şimdi ne yapacaktı? İntikamını mı almalıydı, yoksa kaderin ona sunduğu karanlık aşka mı teslim olmalıydı? Ama Şirin’in unuttuğu bir şey vardı… Karanlık, asla karşılıksız sevmezd

BİR AYNANIN İÇİNDEN BÜTÜN GERÇEKLERİ GÖRSEN NASIL HİSSEDERDİN? SEREN SİLAN`NINI BULDU, KALBİNİN SESİNİ DUYDU. SERENİN KALBİNİ ATTIRMIŞTI AMA DURDURAN DA YİNE O OLACAKTI. YENİ KİTABIM AYNA DA BENİMLE BİRLİKTE OLUN.

İmkansızlıktan doğan aşk...

İlk aşkına olan duygularını yıllardır ne kadar bastırmaya çalışsa da olmamıştı. Arkadaşlarının ısrarı üzerine kendinde cesaret bulan Alya yıllar sonra Kaan’ a ilk mesajını atar. Hesaba katmadığı şeyse Kaan’ın yıllar önceki aşık olduğu Kaan’la aynı olmamasıdır. alya.yuksel neden seni görünce kızarayım ki? kaan.kolcak_ utanmışsındır belki belki de heyecanlanmışsındır

İmkansız aşk. İnsanı belirsizlik içinde sürükleyerek, tüm aydınlığı çökerten iki kelime. Dilek Karasu, yıllardır platonik olarak aşık olduğu adamın, tam da her şey düzelecek derken, ailesini bitirmeye ant içmiş can düşmanına dönüşceğini nereden bilecekti ki? Derman Karadağ, intikamın vücut bulmuş hali. Okyanusu andıran mavi, keskin gözleri Karasu ailesinin üzerindeydi. Bir gün onları tamamen bitirecek ve tek tek hepsini Karadenizin hırçın dalgalarında boğacaktı. İntikam onun kanında adeta akıyordu. Bu yol geri dönülmezdi. "Beni seviyorsun, ama benimle olamıyorsun. Neden?" "Çünkü seni sevdiğim için olamıyorum, Dilek. Senin yanında kalırsam hayatını karartırım." "Ben karanlıkta kalmaya razıyım, yeter ki sen ol." "Ben değilim mesele. Ben seni aydınlığa bırakmalıyım. Benimle gökyüzüne bakamazsın, ancak yere çakılırsın." "Peki ya ben senden başkasını göremiyorsam?" "Gözlerini kapatmayı öğren. Çünkü benimle bakacağın her yer çıkmaz sokak

Yüreğime ilmek ilmek işledin kendini.

Dünya da yalnız yapayalnız kalan Büge çocukluğundan gelen ama asla farkedemediği kişiyi bulunca ne yapacak? Kıdemli Üsteğmen Buğra Köprülüoğlu bu kıza nasıl sahip cıkacak?

Kaderin bir pusuyla ayrı bıraktığı çocukluklar yıllar sonra BİR NEFRETLİK MESAFE kadar uzak olcaklar...

Hiçbir zaman kendimi küçümsememiştim çünkü dünya çıkabilecek kadar güçlüydüm. Gerçekten de öyleymiş

"Ben seni hep sevdim ama emin degilim ki" dedim ve Mert`e bakar Mert şaşırmış bana bakıyordu bir anda göz göze geldik "melis beni sevsen bile ya öleceğim ya da göreve gideceğim seninle çift olamayız ama seni nasıl mutlu edeceğimi bilemiyorum" dedi ama içinde bir umut var olduğunu biliyordum

Aşk, tesadüfleri mi sever, yoksa tesadüflerden mi doğar? İki insanın yolları yeniden kesiştiğinde, bu sadece bir rastlantı mı, yoksa kaderin ince bir oyunu mu? Kırgınlıklarla, yarım kalmış hikâyelerle yol alan iki ruh, kendini bir anda aşkın ortasında bulur. Korkularından kaçarken, aslında hep aşkın kanatlarına sığınıyor olabilirler mi? Bu kitap, geçmişin izleriyle şekillenen ve kaçışın bile aşkın çıkmaz sokaklarında son bulduğu bir hikâyeyi anlatıyor.