Bazı kapılar açılmaz, sadece aralanır. Leyya için o ev, yıllardır duvarları üzerine yıkılan soğuk bir hapishaneden farksızdı. Her gün biraz daha eksilerek, her gün kendi sesini bastırmaya çalışarak yaşamak... Bir insanın kendi evinde yabancı, kendi ailesinin yanında kimsesiz kalması kaç defa tekrarlanabilirdi? Yanağında patlayan o son tokat, sadece bir can acısı değildi; Leyya`nın içindeki son bağı koparan soğuk bir giyotindi. O gece, arkasında bir enkaz ve gözü yaşlı bir kardeş bırakarak o kapıdan dışarı adım attığında geriye dönüş yoktu. Cebinde birkaç yüz lira, sırtında tek bir çanta ve kalbinde kapanmayan bir yarayla geceye karışan bir genç kızın; özgürlükle bilinmezlik arasında kendi ayakları üzerinde durma mücadelesi. Çünkü bazen kaçmak bir zayıflık değil, hayatta kalmanın tek yoludur.

Gerçek ailem kitabı sevdiğim tüm klişeleri birleştirdim UYARI ŞİDDET CİNSEL FİZİKSEL VE PSİKOLOJİK İSTİSMAR İÇERİR RAHATSIZ OLACAKLARIN OKUMAMASI ÖNERİLİR Ağzını yaya yaya "Kayra valla halin itten beter keyfin paşada yok he." diyen Ceyhun`a "Kardeşim bak aşırı basit bi soru çıkışta okeye geliyon mu gelmiyon mu?" dedim.

Çocukluğumun en güzel tarafı, her şeyin sonsuza kadar süreceğine inanmaktı. Aynı evler, aynı sofralar, aynı sokaklar… Yanımda hep sevdiğim insanlar vardı. Ama büyüdükçe hayatın herkesi aynı yerde tutmadığını öğrenmiştim. Bazıları uzaklaştı, bazıları değişti, bazılarıysa sadece anılarımda kalmıştı. Ama ben yine de güzel olanları hatırlamayı seçmiştim. Tahir’in bana hissettirdiği o güveni, annemin yeniden gülen yüzünü, kalabalık sofraları ve çocukken dünyanın en büyük derdi sandığımız küçük şeyleri… Bir de onu. Yaman Ali’yi. Çocukluğumun en sevdiği oyun arkadaşıydı. O zamanlar yıllar sonra birbirimizi tanımakta zorlanacağımızı değil, ertesi gün yine aynı yerde buluşacağımızı düşünürdük. Ama hayat bazen insanın planlarına hiç sormadan kendi yolunu çizerdi. Öyle de olmuştu. Ben büyümüştüm. Ve o da büyümüştü. Ve yıllar sonra yeniden karşılaştığımızda, aradan geçen onca zamana rağmen bazı şeylerin hiç değişmediğini fark etmiştim. Belki de insan bazı anıları gerçekten geride bırakamıyordu. Sadece hayatına devam ederken onları yanında taşıyordu. Ben de taşımıştım. Çocukluğumu, sevdiklerimi, yarım kalanları… Ve o sarı gözleri. Belki bu hikâyenin nereye varacağını ben de bilmiyordum. Ama bazı karşılaşmaların tesadüf olmadığını öğrenmek için bazen yılların geçmesi gerekiyordu.