Paris’in yağmurlu gecelerinde bir kadın ajan, üç tehlikeli adamın arasında sıkışıp kaldı. İkra Elçin Karahan, kod adı Zehirli Gül. MİT’in en başarılı kadın ajanlarından biri. Görevi basit: Paris’te büyük bir uluslararası silah kaçakçılığı şebekesini çökertmek. Ama hiçbir şey göründüğü gibi değil. Hedefinin etrafında dönen üç adam, her biri ayrı bir tehlike: Kanlı Kurt – Dövmeli, acımasız ve avcı gibi bakan güvenlik şefi. Bakışları İkra’yı yakıyor, dokunuşu zehir gibi yayılıyor. Kara Cüppe – Soğuk, hesapçı ve kusursuz takım elbiseli karanlık hukukçu. Her kelimesi bir tuzak, her bakışı bir hüküm. Kartal – Karizmatik, stratejik ve sahiplenici lider. Onun koruması altında olmak, aynı anda hem en güvenli hem en tehlikeli yer. İkra, görev ile kalbi arasında seçim yapmak zorunda. Güven mi? İhanet mi? Aşk mı, yoksa ölümcül bir tuzak mı? Bir gülün dikenleri ne kadar derin yaralayabilirse, Paris’in ışıkları altında Zehirli Gül de o kadar derin zehirliyor. Görev bitmeden kalbi kırılacak… Ya da üç adamdan biriyle sonsuza dek yanacak.

"Ben Jovanka Dragas, kül olmadan önce çiçek açmış son kadınım. Ve sen Ateş Karahan, beni soldurmana izin vermem." Jovanka Dragas, Balkanların en korkulan ailesinin kızıdır. Ama herkes onu başka bir isimle tanır: Trenna. Dikenli gül. Annesinin ölümünden sonra tek bir yemini vardır: Gerçeği öğrenmek ve intikam almak. Abisinin düğün gecesinde, kaderini değiştirecek bir Balkan geleneği yüzünden kendini hiç tanımadığı bir adamın yanında bulur. Ateş Karahan. Karadeniz’in en tehlikeli adamı. Yeraltının korkusu. Ve şimdi… onun sözde nişanlısı. Ateş’in teklif ettiği evlilik bir aşk hikâyesi değildir. Bu, sırlarla örülü bir anlaşmadır. O, annesinin katilini bulmayı vaat eder. Jovanka ise ona soyadını vermek zorundadır. Fakat bazı oyunlarda kazanan olmaz. Bazı evliliklerde yüzük değil, zincir takılır. Ve bazı adamlara kalbini verirsen… Geriye sadece küller kalır.

Bir yanda geçmişin küllerinden doğan, susturulmaya çalışıldıkça daha çok bağıran Defne; diğer yanda merhameti liman baskınlarında kurşuna dizmiş, ruhu barut kokan Ateş Aras. Bu, bir aşk masalı değil; iki nefretin aynı namlu ucunda buluşma hikayesi. Birinin "itibar" dediği yerde diğeri "özgürlük" diye haykırıyor. Ama her ikisi de biliyor ki; bu evde en çok canı yanan, en çok direnendir. _________________________ "İnsanlar ne der sanıyorsun? `Koskoca mafya, zengin Ateş Aras’ın karısı neden bir kafede çalışıyor?` diye dedikodu çıkarmayacaklar mı? Benim itibarımı iki paralık mı edeceksin o önlüğü takıp?" "Sansınlar!" dedi inatla. "Bende açıklama yaparım, kimseden korkum yok." "Neyle?" dedim, sesimi iyice alçaltarak. "Neyle açıklama yapacaksın?" dedim alaylı bir tavırla. "Neyle olabilir? Ağzım var, dilim var Allah Allah! Konuşarak herhalde!" dedi diklenerek. "Biraz daha dırdır edersen," dedim, aramızdaki mesafeyi iyice kapatarak. "O ağzını sustururum Defne." Defne geri adım atmadı, aksine çenesini yukarı kaldırdı. "Ne yaparsın? Bir ağzımı bantlamadığın kalmıştı, yapsana! Hadi, sustursana beni!" Dudaklarımda tehlikeli, çarpık bir gülümseme belirdi. "Belki ben bantlamayacağım... Belki başka bir şekilde sustururum," dedim tekrar dudaklarına bakarak.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Ela Yıldız, sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki yanlış gecede, yanlış yerde, yanlış adamla karşılaşana kadar Karan Efe Arslan... Şehrin karanlık yüzünü yöneten, adı fısıltıyla anılan adam. Soğuk,tehlikeli ve ulaşılamaz biri. Güveni yoktur , merhameti ise asla... Sırlar, ihanetler , düşmanlar ... Bu hikayede kimse masum değildir. Ve bazı aşklar, kurşundan daha ölümcüldür...

Wattpad`in 123 bin okunan ve binlerce beğeni alan hikayesi düzenlenmiş haliyle Kitappad`de. ​"Güneş yerinde, her şey yolunda mı gerçekten?" ​Sıla, hayatını milimetrik hesaplar ve aşılmaz duvarlar üzerine kurmuş bir mimardı. Dokuz yıldır kalbinin kapılarını kimseye açmamış, yasını bir saç örgüsünde saklamıştı. Ta ki o "Allı Turnam" dediği kırmızı arabası ve topraksı portakal kokusuyla Can, Sıla’nın sessiz şantiyesine dalana kadar. ​Biri yıkmak için gelmişti, diğeri korumak için. ​"Sen aslında istediğinde nazik de olabiliyorsun," dedi Can kaşlarını kaldırarak. "Sen de istediğinde ciddi olabiliyorsun, bence o daha zor," diyerek karşılık verdi Sıla. ​Peki, bir aşkın inşaatı, geçmişin enkazı üzerinde yükselebilir miydi? #romantik #enemiestolovers #kavga #düşman #sertkız

Annesinin ölümüne karşılık İspanya`nın en büyük mafya ailesi olan Morozov`ların en büyük erkek çocuğunu öldüren Valeska Arsen, asla tek bir intikam ile yetinmez. Öldürdüğü adamın erkek kardeşi Adrian Marozov, onun yeni avıdır. Ama Valeska avlayacak mı? Yoksa ava giderken avlanacak mı?

Rus mafya lideri olan bir abi o mafyanın sol kolu bir sevgili 1 orgenalar dayı 3 asker abi ile nereye kadar gideceksin LARA

İlerdeki bölümler muqq olcakk

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Gece gelen tek bir mesaj… Ve yıllardır bastırılan duyguların yeniden uyanışı. “Uyuyor musun?” Basit bir cümle gibi görünse de, bazı sorular sadece cevabı değil, geçmişi de geri getirir. Bu hikâye; yarım kalanların, söylenmeyenlerin ve asla bitmeyen duyguların hikâyesi.

KIZI ZORLA KENDİNE ESİR EDEN BİR MAFYA.. ONDAN KURTULMAK İÇİN HER TÜRLÜ KAÇMAYA ÇALIŞAN KIZ..

(mafya kurgusu) 10 yaşında 2 arkadaşıyla ruh çağırır bu ruh kıza musallat olur yani nesilden nesile geçen bir lanet kıza muslallat olan ruhtan kurtulmak için istemeden evlenir. Ve evlendiği adam mafya, iri ve 2,16 boylarında. Lanet ve arkadaşları uğruna bu evliliğe boyun eğer

Başka bir evrende üniversiteli isFad...

Şehirde sadece geceleri açılan gizemli bir okul var. Oraya normal öğrenciler değil, sorunlu gençler gönderiliyor. Başrol kız sakin biri, erkek karakter ise mafya ailesinden geliyor. İlk başta sürekli kavga ediyorlar ama okulun arkasındaki sırları birlikte çözmeye başlıyorlar.

Bebek sahibi olmak isteyen Defne gözüne yakışıklı, karizmatik bir adam kestirir. Bu adamın gösterişli olması ve yakışıklı olması Defne`yi etkilemiştir. Ama adamla nasıl karşılaşmak istediğini düşünür ve aklına gelen hain bir planla onunla birlikte olur. Yaman acımasız, piskopat, zorba, ego manyağı bir insandır, abisi Murar ile yaşar, ailesi yurt dışındadır, Yaman çapkın birisidir, her gece bir kızladır. Takıldığı kızlar hep tek geceliktir, ciddi düşünmez...

Y*tişkin içerik +1& ”İçimi yakan şey ne biliyor musun? Yaşadığım herşeyin boşuna olduğunu anlayıp, yok olacağım zamanı hatırlamak..” Telefonum elimdeyken notlarıma yazdığım cümle buydu. Sağ elimdeki telefonu bırakıp sol elimdeki sigarayı ağzıma götürdüm. Çakmakla sigarayı yaktım. Dudaklarımla buluşan sigara, çektiğim duman ile hafifçe sıyrılıp gitti. Gözümle gördüğüm kirli nefesim havada süzülüp yok oldu. Soğuk kaldırım taşına oturmuş, yanan sokak lambasının altında izlendiğimi hissederek, sarı ışığın düşüncelerime karışmasına izin verdim. Karşımdaki bahçenin demir parmaklarının arkasında bir çift beyaz renk gözüme parladı. Ülkede tanınan yer altı mafyasının oğlu Aslan Karahan, gece yarısı olan ring maçından sonra yıllar önce kıymetli bir gece geçirdiği Sura Efsunu gördüğünde ona olan duyguları tutkuya dönüşür. Zengin iş adamının manevi kızı ve Mafyanın oğlu MMA dövüşçüsünün hikayesi..

Firuze ana haber spikeri olarak işini yaparken,bir gün ona ajanlık teklifi gelir görevi ünlü iş adamı olan Barçın`ı araştırmaktır lakin bu savaşla başlayan mücadele ikisinide bambaşka duygulara sürükledi; "Düşmanına bu kadar yakınsan, kalbinin sesini bastıramazsın." Bir tarafta devletin en gizli operasyonlarının kilit ismi, soğukkanlı ve kusursuz bir ajan: Firuze. Diğer tarafta iş dünyasının zirvesinde, karanlık bağlantılarıyla şehre diz çöktüren karizmatik bir iş adamı: Barçın Ateş. Büyük Bir Oyun, Tehlikeli Bir Aşk. Firuze`nin hedefi belliydi: Barçın Ateş`in imparatorluğunu yerle bir etmek. Ancak her adımda karşısında sadece bir "hedef" değil, zekasıyla ve duruşuyla onu zorlayan bir rakip buldu. Barçın ise bu gizemli kadının gelişindeki tehlikeyi seziyor ama onu yanından uzaklaştıramıyordu. Nefretle başladı, tutkuyla körüklendi. İki ezeli düşman, aynı masada karşı karşıya. Aralarındaki savaş sadece silahlarla değil, bakışlarla ve zekayla veriliyor. Kırmızı ışık yandığında tüm dünyayı durduran bu ikili, birbirlerini yok mu edecekler yoksa beraber mi yanacaklar? "Seni bitirmem gerekiyordu, seni sevmem değil."

❝Sana mahkumum.❞ ❝Mahkumsun, evet bana.❞ 《Dark Romance vardır》 Bengi Özen, kariyer odaklı bir muhabirdir. Ancak bir gün yaptığı bir hata onu Mafya ya da başka bir tabirle tefeci olan Fetih Tuğrul Karaer`e bulaştırır. Çünkü bu adam karanlıktır. Ve karanlık korkuların mezarıdır.

En olur olmadık anda zorla evlilik aşka dönüşürse ne olur

Hassas olan insanlar için uygun değildir.... Onunla oyun oynamak zorundaydım. Çünkü oynamasaydım ölecektim. Ona ne yaptığımı bilmiyordum ama her sabah bir kesikle uyanıyordum.... Fazla açıklamayla spoylr vermek istemiyorum...

Yaman Ateş Karahan ve Doğa Barkın hikayesi

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

ÜVEY BABASININ KIZA GÖSTERDİĞİ ŞİDDET ÜZERİNE KIZ AVUKAT OLUP ÖZGÜR YAŞAMAK İSTER Kızımızın babası yıllar önce bir arkadaşına söz verdirtir. “Eğer ki bir gün ben ölürsem doğacak olan kız çocuğumu senin daha 1 yaşında olan oğlun koruyup kolasın ve ona sahip çıkmak için evlensin ben kızımın sağlıklı olduğunu görürüm diğer dünyadan” yıllar sonra kızımızın babası ölür babasının arkadaşının oğlu 20li yaşlarına gelince kızı gizli gizli izlemeye başlar.

Hafızasını kaybetmiş bir kadın gözlerini ormanda açar. Yabancı bir adamın özel mülkünün sınırları içerisindedir. Onu buraya getiren kaybettiği zihni midir yoksa yabancı adam aslında yabancı değil midir? "Her insan, onu tanıdığın zamandaki senden ibarettir."