"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

Bencillikler ve şahsiyetler arasında savaşlarla ve felaketlerle yüzleşen Edo`nun tarihi yıkımı, insanın en aşağı olduğu anda belirmişti. Karalar çöktü, dağlar yükseldi, kıtalar battı ve yalnızlaştı. Bu yalnızlığın derinliği ile yüzleşmek zorunda kaldılar. Haysiyet ve gururun irdelediği köhne bir diyar, kimseye yürünecek bir yol sunmamıştı. İnsan evladı bir yol aradı, hem kendini yüceltmek hem de iyi olduğunu göstermek için. Fakat ardındaki felaket, bu ilelebet halinin yol açtığı özgüvendi. İnsan bekledi ve istedi. Fakat eline verilen, kuru topraklar, tabanı çatallaşmış nehirler ve ince dallar. Ellerinden çıkmamış gibi yaptıkları ölümler ve gelmeyecek günlerdi. İnsan arzuladı, arzuladıkça tanrıyla bir olduğunu zannetti. Göklere meydan okudu. Arşla eşit olmak istedi. Mükemmel bir kudrete sahip olmayı arzuladı. Lakin, kader kederlidir. Gözyaşı sığdır. İnsanın açlığı, yolunu daima lanetlerle çizmiştir. Doyumsuzluklarıyla kuruttukları bataklıklarda yetişir lotus çiçeği. Yaprakları ziftle siyahlaşmıştır. Yalnız çiçeğin yapraklarını acımasızca yolmuşlardır. Şimdi, göğsüne sonsuz hasretin bıçakları saplanacak. Ölülerin çığlıklarını duyacak, ellerini kürek kemiklerinde hissedecek. Ancak içine dikilmiş acının paslanmış lifleri, asla sökülmeyecek.

14 yaşında annemi kaybetmem en fazla neyi değiştire bilir ki

2030 Medeniyet el değiştirdi. İnsanlığın binlerce yıllık hakimiyeti, bir gecede kanla ve çığlıklarla sona erdi. Artık gölgelerin yeni sahipleri var; Bu dünya, artık kahramanların ve mutlu sonların dünyası değil. Burası, her adımda ölümün kokusunu soluyacağınız, insan ruhunun en karanlık ve en kirli koridorlarına açılan bir kapı. ​Sıradan bir direniş hikayesi beklemeyin. Bu, bir medeniyetin çöküşü ve o enkazın altında kalan bir genç kızın sessiz feryadı. Kendinizden ne kadar nefret edebilirsiniz? Her aynaya baktığınızda kafanızı çevirecek kadar mı yoksa benim gibi ailesini öldüren yaratıklardan birisine dönüşmüş olan benim gibi mi? Artık bende onlardan biriyim yuvama bir ateş gibi düşen, sevdiklerimi elimden alan canavarlardan biriyim! Hikayemi ​Okumaya cesaretin var mı? Bir kez içeri girdiğinde, gördüklerini bir daha asla silemeyeceksin. Çünkü bu sayfalarda sadece mürekkep değil, kan var.

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Barda bardağımı tazelerken, hemen yanımda bir gölge belirdi. Kokusu, kulübün o ucuz parfüm kokusunu bastıracak kadar keskin ve erkeksiydi. Ona bakmadım ama varlığını her hücremde hissettim. "Bu kadar hızlı içersen, gecenin geri kalanını hatırlamayabilirsin," dedi bir ses. Derin, boğuk ve güven verici ama bir o kadar da tehlikeli bir ses. Kadehimi havaya kaldırdım, hala ona bakmadan gülümsedim. "Zaten amacım da bu," dedim. "Hatırlamamak. Hiçbir şeyi." Gözlerimi yan profilindeki o keskin hatlara çevirdiğimde, bu gecenin planladığımdan çok daha karmaşık geçeceğini henüz bilmiyordum. O an için sadece bir yabancıydı. Benim acımı dindirecek, beni bu enkazın altından çekip çıkaracak ya da beni o enkazın içine daha derine gömecek bir yabancı...

Külhanbeyi kitabının 2.`si. Kadir ve Şirin`in hikayesi... Mahallenin çiçekçisi, işlettiği dükkan gibi bahar kokulu cıvıl cıvıl genç, adı gibi bir kadın... Şirin. Boynunda muska, elinde tesbihin eksik olmadığı mahallenin kahvecisi ve aynı zamanda ağır abilerinden olan bir adam... Kadir. Şirin ve Kadir`in zaman zaman saç baş yolduracak zıtlıklarla dolu aşk hikayesine hazır mısınız? "Biz seninle aynı olamayacak kadar ayrı dünyaların insanlarıyız ve yine biz seninle ayrı olamayacak kadar aynı dünyanın insanıyız Şirin." Hazırsanız Şirin ve yıllardır kalbine bela olan, mahallenin kaba saba kahvehanecisi Kadir`in hikayesine başlayalım ✨❤️ Hikayenin yayımlanma tarihi 6 Ağustos 2020 TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR! HERHANGİ BİR ÇALINMA VEYA KOPYALANMA DURUMUNDA LÜTFEN BENİ HABERDAR EDİN ZİRA O KİŞİ VEYA KİŞİLERE YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR!

O gün bana, "Aşk için neleri feda edersin?" diye sormuştu Ulaş. Yanacağınızı bile bile ateşe atlar mıydınız? Ateş oysa ben yanmaktan keyif alırdım. Ölsem onu sonsuzlukta bekleyeceğim diye heyecanlanırdım. Ben aşk için değil, onun için hem ölür hem de öldürürdüm. Yanlış bir insanı sevmek hiçbir şey ifade etmezdi bana çünkü sevdikten sonra söz geçiremezdim kalbime.... 20.01.2024

Ailesi ile çalıştığı konakta zorla konağın sahibinin oğlu ile evlendirilir efsa

Kökü kurumuş bir ağacın son yaprağını bekleyişi gibi; insan bazen bittiği yerde kalır, çünkü gidecek bir “sonra”sı yoktur. Her şeyin solduğu, renklerin siyah ile beyaza mahkûm olduğu bir dünyada herkes çoktan gitmişken, bir ruh neden aynı eşikte tek başına bekler? “Berzah”, ne tamamlanmış bir sonun ne de yeni bir başlangıcın adıdır. O; insanın içinde sessizce uzayan, zamanı donduran ve her şeyi yarım bırakan o amansız bekleyiştir. Bu hikâye; kaçmakla kapanmayan yaraların, açılmamış odaların ve kendi uçurumuna tutunanların hikâyesidir. 🎀 Geri dönüşleriniz, yorumlarınız, eleştirileriniz benim için çok değerli lütfen yanlışlarımı düzeltmem hatalarımı görmem için yardımcı olur musunuz 🎀

İki dünyanın arasında sıkışmış hayatlar… Farklı acılar, farklı seçimler, farklı kaderler. Ateşin tam ortasında yarım kalmış bir aşk duruyor: Söylenmemiş sözlerin, tutulmamış sözlerin, bitmemiş bir hikâyenin külleri şimdi yeniden kıvılcımlanıyor. Onların aşkı ilk adımını atarken, geçmiş peşlerinden koşuyor, sırlar kanatlarını açıyor ve kader—intikamla, tutkuyla, yasaklarla yeniden yazılıyor. Bu hikâyede herkes yanacak… Ama kim küllerinden doğacak?🔥

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta" yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

Bana bir dilek hakkı verilmişti. Bir dilek, nasıl bir kabusa dönüşebilirdi?

Biri hemşire diğeri ise yüzbaşıydı . Ama onların hikayesi bir hemşire ve yüzbaşıdan daha fazlaydı . Her şeyden önce biri teyze diğeri ise amcaydı . Biri canından çok sevdiği ablasını diğeri ise abisini kaybetmişti . Ve geriye onlara dünyalar güzeli bir emanet kalmıştı . `Eylül ` Biri yetimhanede büyümüş diğeri de kimsesizdi . Ama artık onlara emanet edilen cocuk vardı . Bir çocuk nasıl büyütülür bilmezlerdi . Ama mecburlardı . Bir de işin içinde imkansız bir aşk vardı . İmkansızlar bir gün imkan kılınır mıydı ? İmkansızlar imkan kılınca sigaralar bir bir sönecekti bir daha yanmamak üzere ... İmkansızlar için yakılan her bir sigara sönecekti ...

O başkasının bıraktığı hayatı taşıyordu

Bazı adamların hikâyeleri kurşunla başlar. Benim hikâyem ise o kurşunları çıkarırken başladı.

Karanlığın ve ışığın arasında ince bir çizgi vardır. Genç birinin kendi gücünü, sınırlarını ve kimliğini keşfettiği bu yolculukta, geçmişin gölgeleri ve geleceğin umutları iç içe geçer. Zamanın ritmiyle şekillenen anılar, unutulmaz dostluklar ve kalbin fısıldadığı sırlar, her sayfada yeni bir gizemi ortaya çıkarır. Her seçim, her adım bir yolun kapısını aralar ve bu yolculuk, sizi sadece bir hikâyenin içine değil, kendi içsel keşfinize de davet eder. Midnight Memories – Gece yarısında saklanan anılar, gün ışığında çözülmeyi bekliyor.

Defile salonu, büyüleyici bir ışıltı içinde kaybolmuştu. Podyumun başında, yüksek sesle çalan müzikle birlikte modellerin adımları yankılanıyordu. Ama bir anda ışıklar Tamar`a odaklandı. O an, bir nefeslik sessizlik oldu ve hemen ardından flaşlar patlamaya başladı. Tamar, podyuma ilk adımını attığında, salon bir anda çılgınca heyecanlandı. Kameralar ardı ardına çekim yaparken, herkesin gözleri onun üzerindeydi. Altın rengindeki elbisesi, ışıklarla adeta parlıyordu. Her adımında zarafetiyle bütün salonu büyüleyen Tamar, topuklarının şık sesiyle her adımda gücünü ve özgüvenini sergiliyordu. Flaşlar, salonu aydınlatan bir ışık seline dönüşürken, Tamar’ın içi biraz karıştı. Bu kalabalık, bu gözler, hep ona bakıyordu ama o, gözlerini sadece podyumun sonuna odaklamıştı. Kapanışa yaklaşırken, bir an bir şey hissetti. Bir bakış, bir duruş… Gözleri podyumun sonundaki adamla kesişti. Vasil, ışıkların arasında, tüm kalabalığın içinden Tamar’a odaklanmıştı. Gözleri ona kilitlenmişti, bir şeyler vardı, bir çekim… Tamar’ın her hareketi, her zarif adımı, onun içindeki gizli merakı uyandırıyordu. Ama Tamar, sadece podyumu tamamlamaya odaklanmıştı. Defilenin sonunda, Tamar podyumu terk ederken, hala arkasında kalan bakışları hissediyordu. Her adımda, o bakışların ona olan etkisi, Tamar’ı huzursuz etti. O an, yalnızca bir model değildi; o, geçmişin ve geleceğin kesişim noktasıydı.

Evime yemek siparişimi teslim etmek için gelen kaslı kuryeyi(?) unutmak mümkün değildi. Her yerde karşıma çıkıyordu ve bana kendini hatırlatıyordu. Asla kurtulamıyordum. Ama nereden bilebilirdim ki onun tüm dünyam olup kalbime iz bırakacağını... 🌷✨ Uyarı: Kitabın kurgusu tamamen benim olmakla birlikte olası bir kopya durumuna karşı şikayette bulunmaktan çekinmeyeceğmi bildiririm...

██g█se█ █ar██uş█n █rş██`i, konuşuyor: "A██e█, █y█n. G█z██r█n█ █ç. █e█üz █içb█r ş█y b█t█e█i. En b█ş█a█ █aşlıyo███. █n█h█a█ █e█s█n. █a█a g██en██or█m. █a█a yol █ös█e███eği█. B█ş█r█c█k█ı█. Sen█ █e███o█u█..." Açıklama: "Bir zamanlar 5`lerdi. Aynı sessizliğin içinde doğdular. Aynı karanlığın içinden geçtiler. Aynı kırılışla birbirinizden koparıldılar. Şimdi ise her biri, başka bir yazgının içine savrulmuş bir öyküden ibaret. Aralarındaki kendi gerçeğine en uzak yere bırakılan, en çok susması istenen, en çok uyanması gereken, sana söylüyorum. Diğerleri de senden farklı değildi. Her biri başka bir sona sürüklendi. Başka bir yüz, başka bir inanç, başka bir yara taşıdı. Ama hiçbiriniz gerçekten kaybolmadınız. Çünkü siz farklısınız. Sadece parçalandınız, bastırıldınız ,yeniden yazıldınız ve bir gün kendi sessizliklerinden geri dönmeye hazırlanıyorsunuz." Nereye baktığını anlamakta zorlanan sana, yazardan kısa not: "BEIVA, unutuşun içine gömülmüş beş kardeşin, çarpıtılmış dünyaların, kutsallaştırılmış yalanların ve sonu başından yaralı bir kaderin hikâyesi. Fantastik, bilimkurgu, gizem, aksiyon ve dramın iç içe geçtiği bu anlatıda her adım, gömülmüş bir hakikatin üstündeki toprağı biraz daha kaldırıyor..." Özlü sözlü kapanış: Ben gördüm, düştüğünüz yeri de gördüm, sustuğunuz anı da. Şimdi seni yeniden o eşiğe çağırıyorum. O sonsuz, çözümsüz boşluğun tekilliğine...

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

❝ Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi İtalya’ya da büyük bir vurgun yaptı. İtalya’da dün sabaha karşı, uyuşturucu kaçakçılığı ve silah ticareti yapılan bir depoda yangın çıktı. FBI ve polis ekiplerinden aldığımız bilgiye göre vurgunu yapan Baron örgütü liderliğinde olan Kamer çetesi olarak bilinmektedir. Kamer çetesi, yapmış olduğu kaçakçılık sonrası depoyu yakmışlardır! Çok sayıda ölü ve yaralı vardır! Kırmızı bültenle aranan Baron kod adlı örgüt ve çete kurucusu, tüm dünya tarafından aranmaktadır. Yaklaşık yedi yıldır aranan Baron’un henüz kimliği tespit edilememiştir. ❞ Bu kurguda geçen kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür! Gerçekle hiçbir alakası yoktur. Bu kurguda geçen karakter ve kelimeler bir başka kurgudan alınmamıştır. Benzerlikle çalıntıyı karıştırmayın! Fikir şahsıma aittir! Başka kurgulara benzememektedir. Okudukça anlayacaksınız ne demek istediğimi, bunun bilincinde yorum yapmanız rica olunur!

Cemre: Selam, yavru ceylanım. :) Yavru Ceylan: Pardon?? Yavru Ceylan: Kimsiniz? Cemre: Beni nasıl tanımazsın yaaa! Yavru Ceylan: Yabancı numara; numaramı nereden buldunuz? Sizi tanımıyorum. Cemre: Karınım, çocuklarınla bırakıp gittiğin karınım

Gözleri bağlı, tek tek sayarken biliyor: Tek bir hata, tek bir zayıflık... ve her şey silinecek. Cesaretin olmadığı yerde kurtuluş da yoktur. Bu, bir enkazın içinden yeniden doğuşun hikâyesi... Ya da sonsuza dek o yıkıntının altında kalmanın. Enkaz, çaresizliğin en karanlık yüzüyle yüzleşmeye hazır olanlar için başlıyor.

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner. Ama o gün henüz bilmiyordum… insanın kalbi sönerken bile, başka bir yerde yeniden yanmaya başlayabilirmiş.