On yedi yıl önce bir hastane odasında "öldü" denilerek ailesinden koparılan Zeynep Soylu`nun, gerçek ailesi olan Karaaslanlar ile kesişen kaderini ve sırlarla dolu geçmişini anlatan sürükleyici bir dram. Bir yanda onu koruyup kollayan yoksul üvey abileri, diğer yanda ona kavuşmak için her şeyi yapacak olan güçlü biyolojik abileri arasında sıkışan bir kızın hikayesi.

Üniversite amfisinde başını felsefe kitaplarına gömmüş olan Helia’nın sessizliği, ekrana düşen bir bildirimle bozulur. Kendi telefonu yerine yanlışlıkla annesinin telefonunu yanına aldığını o an fark eden Helia için asıl tehlike mesajın sahibidir Annesinin patronu açar APOLLO IRONSTARKOV...

"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Gerçek ailem tarzı bir kitap

(+1&) Hayatınıza bir adam giriyor. Karanlık, öfkeli ve tehlikeli. Tıpkı avını tepeden izleyen bir kartal gibi; daima tetikte, daima hazır. Ben Ela. Hayatın karşıma çıkardığı tüm acılara göğüs germiş, defalarca düşmüş, defalarca ayağa kalkmış bir kız. Fakat ona yenildim. Onu öyle çok seviyorum ki karanlığını unutuyorum. Acımasızlığını görmezden geliyor, öfkesini bir kenara bırakıyorum. “Ela…” Ve şimdi bana avazı çıktığı kadar bağırıyor. “Benim olana dokunanın canını alırım.” Her zamanki sahiplenici ve sert sesi. Korkuyor muyum? Evet. Kaçacak mıyım? Hayır. Çünkü tüm hücrelerim onun sıcaklığını istiyor. Belki de insanı en çok yakan şey ateş değil. Kendi isteğiyle içine yürüdüğü yangındır.

Yeni mezun bir diş hekimi olan Yağmur Karaca, hayal gibi çalışma saatleri, dolgun maaşı ve zengin müşteri profili ile normal şartlar altında kendisi gibi bir acemiyi asla bünyesinde çalıştırmayacak bir kliniğe kabul edildiğinde, başta bunun bir şans olduğunu düşündü. Ama şans sandığı şeyin, aslında peşinden sürükleneceği karanlık bir oyunun ilk hamlesi olduğunu fark etmesi, fazla uzun sürmeyecekti... Kitabı ilk olarak wattpadde yazmaya başlamıştım okumak ve oradan da destek vermek isteyen olursa aynı isimle iki uygulamada da bulabilirsinizz... 🤗

Üsteğmen Vera Er

Neden? Dedim ya… Eylüldü. Savruluşu bundandı kimsesizliğimin…. Gökyüzü her şeyi saklar. Çığlıkları, ihaneti… ve küllerin arasından doğanları. Mira Lyra Koral, bir yangında sadece geçmişini değil, kendini de kaybetti. Sesini duymayan bir dünyada büyüdü. Güvenmeyi unuttu. Ama hayatta kalmayı asla. Atlas Vega ise karanlığın içinden çıkmadı— karanlık onun içinde büyüdü. Bir lider, bir silah… ve asla kırılmaması gereken biri. Zenith için çıktıkları bu yolda, görevler sadece hedefleri değil, birbirlerini de vuracak. Çünkü bazı savaşlar dışarıda değil, insanın içinde kazanılır. Ve bazı insanlar… yan yana durduklarında bile birbirine düşman olabilir. Ama en tehlikelisi şu: Birbirlerini anladıkları an. Küllerden doğanların hikâyesine hoş geldin. Düşsek de birlikte.

Bazı insanlar geceyi kendine yakıştırırdı. Ayaz her gece aynı koltuğa oturup yıldızları izliyordu. Saye ise planetaryumun karanlık kubbesinin altında onu izlememesi gerektiğini bildiği hâlde gözlerini ondan alamıyordu. Sonra bir gece, Saye ona anonim bir mesaj attı. Ve bazı hikâyeler gökyüzünde değil, gece 03.17’de atılan mesajlarda başladı.

"Geçmişin kanla yazıldığı bir dünyada, masumiyet bizim için yok olsada masumiyetini kaybetmeyenleri korumak asli görevimdir." ​Yedi yaşında bir ara sokakta, babasının kollarında can verişiyle çocukluğu çalınan Heja, küllerinden bir kuruluş lideri ve adalet savaşçısı olarak doğdu. İnandığı değerler uğruna gözünü kırpmadan ölüme yürüyen bu genç kadın için hayat, dost ve düşmanın net olduğu bir operasyondan ibaretti. Ta ki o karanlık mafya yapılanmasının tam kalbindeki o adamla, Aral ile karşı karşıya gelene kadar. ​Aral... Geçmişin gölgeleri arasından sıyrılıp siyah takım elbisesiyle Heja’nın namlusunun ucunda duran, acımasız ve gizemli bir lider. Heja’nın çocukluk anılarında kalan o masum çocuk, şimdi yeraltı dünyasının en tehlikeli, en iradesiz görünen ama en güçlü piyonuna dönüşmüştü. ​İki eski dost, şimdi iki azılı düşman olarak karşı karşıya. Bir tarafta intikam ateşiyle yanan bir ajan, diğer tarafta geçmişini karanlığa gömmüş bir gölge. Heja, namlusunu Aral’a doğrulttuğunda sadece düşmanını değil, kendi kayıp çocukluğunu da vuracağını biliyordu. Ama bilmediği, bu tehlikeli zihin oyununun arkasında, ikisinin de hayatını kökten değiştirecek çok daha büyük ve karanlık bir sırrın saklandığıydı. ​Namlunun iki ucu da aynı geçmişe çıkarken, kanla kirlenmiş bir dünyada masumiyet yeniden kazanılabilir mi? ​"Buraya adım attığımda üstümde kırmızı bir elbise vardı, çıkışımın da kırmızılar içinde olmasını dilerim..."

Tıp fakültesinden mezun olan Aslı,doğduğu hastanede pratisyen hekim olarak işe başlar.Eski dosyalara göz gezdirdiği sırada kendisiyle aynı gün doğan başka bir bebek olduğunu farkeder.Aslı`nın doğum gününde ona ve ailesine gelen telefon,her şeyi açıklığa kavuşturur.Aslı ve Defne,doğumda karışan iki bebektir.Aynı gün doğan fakat birbirlerinin hayatını yaşayan insanlardır.Defne,yeni ailesi tarafından kabul görürken Aslı,Defne`nin açtığı yaraları kapatmalı ve kendisini kabul ettirmelidir.

GERÇEK AILEM KITABIDIR!! Yillar önce buyuk bir iş adami olan murat , değerli kizini bir adam yuzunden kaybeder. ama bu adam onu kendi kurallari içinde buyuturken..... Saye artik buyumuştur ve buyuk işlere adim atmiştir arkadaşlari ile bir davet sirasinda gerçek ailesi ile karşilaşan Saye gece , bu durumu kabullenmez Ama önune buyuk bir Şans çikar. Saye bu şansi değerlendirip onlarla mi kalacak? Yoksa bu şansi değerlendirmeyecek mi?

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

"Yine mi sen" oda halinden memnun değilmiş gibi konuştu"Evet maalesef yine ben" gülerek devam etti "Noldu yoksa yine etkilenmekten mi korkuyosun" kendimi bozmayarak gülümsedim "Hıh ben mi önce sen kendine bak ben seni unutalı çok oldu aklıma bile gelmiyorsun" oda aynı şekilde gülerek "Asıl ben seni unutalı çok oldu birdaha karşıma çıkarsan seni pişman ederim demiştin ettte görelim" diye pişkinlikle cevap verdi

Ayaz: "Beni ne kadar tanıyor olabilirsin?" (22.21) İşte beni hafife almamalıydı. Siz: "Ay ne kadar tanıyacağım? " Siz: "Alt tarafı her sabah aynı saatte koşuya gittiğini, kahve içmeyi sevdiğini, tatlılarda sütlü tatlıları tercih ettiğini, genelde bir kafeye gittiğini falan biliyorum." Aynı apartman. Aynı sabahlar. Aynı kafe. Derin iki yıldır seviyor. Ayaz ise bir gece bilinmeyen bir numaradan gelen mesajla merak etmeye başlıyor. Bazen aşk kapıyı çalmaz. Yan daireden mesaj atar. 📱✨

​Kaderin cilvesi mi, yoksa intikamın en tatlı tuzağı mı? ​Onun adı, karanlığın en derinine kazınmış bir fısıltıydı. Karan , acımasızlığıyla nam salmış, merhameti sözlüğünden silmiş bir adam. ​lavinia ise, hayatını çalan adamın, yani düşmanının kızıydı. Masumiyeti, tehlikeli bir intikam oyununun ortasına düşmüş, ölüm çiçeği . ​Onları bir araya getiren şey ne aşktı, ne de tesadüf. Yalnızca yıkım vaat eden, kaçınılmaz bir kaderdi. Her dokunuş, yasak bir yemindi. Her bakış, en tehlikeli itiraf. ​Onun kollarında, düşmanının kanlı gölgesinde, Lavinia ait olmadığı bir dünyaya tutsak kaldı. Peki, bu imkânsız aşk, etraflarındaki iki düşman aileyi de ateşe vermeye yeter mi?

Yetişkinler içindir. Graciela hayatında yediği darbelerin büyüklüğüyle baş etmeye çalışırken başına birde evlilik çıkmıştı. Babasının zoruyla, tehditlere maruz kalmıştı, evlilik yüzünden. Başlarda dirense de ailesine kadar uzanmıştı, olay. Mecburiyetle kabul etmek zorundaydı. Evleneceği kişi ise Graciela`ya göre dünyanın en acımasız insanıydı. Kılıç Barlas Demirhan`dı, o kişi. "Tamam." dediğimde adımları olduğu yerde kalarak bana döndü. "Seninle evleneceğim. Sende duracaksın." Yüzünde zafer kazanmış bir gülümseme vardı. "O zaman yavaştan nişan hazırlıklarına başlayalım." diyerek odadan çıkmıştı. Neye bulaştığımı bile bilmiyordum. Ama onun istediği yapmazsam ailem ölecekti. Biliyordum. Bunu göze alamazdım. Asla kabul etmem dediğim şeyi, kabul etmiştim. Farkında değildim ama kendi ölüm fermanımı ellerimle imzalamıştım.

“Küçüklüğümden özür dilerim,kendimden özür dilerim.." Karanlığın,hiçliğin ortasında büyüyen bir çiçek.Adı Liva Aköz Çocukluğundan beri babası tarafından şiddet gören,Babası tarafından çocukluğu alınan ve ajan olmakla zorlanan bir kız çocuğuydu Liva.Öz annesi onu sırf sırtından sağ omzuna doğru tırmanan beyazdoğum lekerinden ötürü terk etmişti çünkü onun gibi çirkin bir kızın annesi olamazdı bunu gururuna yediremedi.Liva karanlık bir geçmişe sahip olan bir kızdı ve zamanla acımasız bir kadına dönüştü.Tek zaafı sevgi ve merhametti ve bunu bilen sayılı kişi vardı.Seri katil yakalamak için girdiği bir köşkte onu çok şey bekliyordu.Yeni bir aile, gerçekler ve daha nicesi ama en önemlisi Giray Alp Akdoğan. Ülkenin korkulu rüyası bir seri katil.Liva hakkında herşeyi bilen bir manyak.Manyak denilir mi?Evet ama bir o kadarda içinde biryerlerde iyilik vardır.Sonuçta ne demişler Her iyiliğin içinde bir kötülük,her kötülüğün içinde bir iyilik vardır ve bu ikisi dünyanın dengesini oluşturur. Livanın içinde bir kötülük vardı.Girayın içindede bir iyilik vardı. “Senin Işığındaki en büyük günah benim Liva." “Olsun,ben senin için o günahı taşımayada razıyım Giray."

Arda Yaman okulun zorbasıdır. Eylül Keskin ise Arda nin zevk oyuncağidir. Onu zorbalamaktan her defasında keyif alır. Bu zorbaliklar zaman ile aşka dönüşür. Arda futbol takımının kaptanıdir. Eylül` de zamanla voleybol takımınin kaptanı olacak

Yeni texting türü kitabımla sizlerleyim.

Herkesin hayran olduğu o kral maskesinin altında sadece kocaman bir ego vardı. Bir yabancı olarak geldim, Ateş Kara`nın sahte krallığına bir savaş başlattım. O beni avı ilan ederken, gölgedeki Rüzgar bana kuralları fısıldadı. Bu sadece bir nefret savaşı değildi; bu, kimin yanacağına karar vereceğimiz oyundu.

İşin sonunda madem yanmak var o zaman sevdamızı da içimizde tutarak değil bir birimizin elini tutarak yanalım demi. Hem ya yanmazsak ve bizi yakacak tek ateş birbirimize karşı olan tutkumuzun ateşiyse…

Yirmi beş yıl boyunca hayat ona hep en zor yolları seçti. Küçük yaşta öğrendiği tek şey , kimseye güvenmemek ve her yarasını kendine saklamaktı kırıldı sustu kaybetti ama hiçbir zaman tamamen vazgeçmedi. 25. yaş gününde Geçmişin gölgesinden kaçmaya çalışırken hayat ona beklemediği bir kapı araladı Bu kapının ardında yalnızca Yeni bir başlangıç değil aynı zamanda yıllardır saklanan sırlar, yüzleşmeler ve kalbini hiç tatmadığı duygular vardı. Bazı insanlar hayatımıza Bizi kurtarmak için girmez ne kadar güçlü olduğumuzu hatırlatmak için gelir.

+90:Lan Efe oğlum sen insan olmayacak mısın Siz:Pardon ben Efe değilim …

Bir sabah annesinin onu uyandırmasıyla bakkala ekmek almaya giden miraç hayatının hatasını yaptığını fark ediyor fakat bu hata çok uzun sürmüyor.