+90 559 Uyudun mu güzelim? Ada Sanırım yanlış numaraya yazdınız. +90 559 Bence çok doğru kişiye yazdım.

Kazadan sonra 5 yıl boyunca hafızasını kaybeden ve Arel ile evlenip bir çocuk sahibi olan Efsun, bir gün aniden her şeyi hatırlar. İhaneti, kaçışını ve Arel`in hayatına nasıl dahil olduğunu hatırlayan Efsun, bu sahte yuvadan kaçmak ister. Ancak Arel Hancıoğlu, aşırı kontrolcü, sadist ve takıntılı yapısıyla Efsun`u bırakmamaya kararlıdır. Hikaye, hafızasını kazanan bir kadının özgürlük mücadelesi ile onu tamamen kontrolü altına almak isteyen takıntılı bir adamın psikolojik ve duygusal savaşını konu alır. Kitap şahsıma aittir. Herhangi bir benzerlik ya da (ç)alınma durumunda gerekli işlemler yapılır...

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Aşkından yanıp tutuşan erkek mafya karakter..

Safir kitabımdaki Pars Sungur`un hikayesidir. Bağımsız okunabilir.

Ben rüya görecek kadar şanslı bir kız değildim. Benden çaldıkları gençliğime çoktan veda etmiştim..."Dünyanın tüm pisliğini, ihanetini ve şiddetini küçücük bir eve sığdıran kader, o gece radikal bir karar verdi. Anne ve babasının cesetlerinden yükselen siyah küller, çok daha büyük bir sırrın habercisiydi. Güç dengeleri tamamen değişmek üzere. Çünkü gölgeler bir kez uyandı mı, bir daha asla eski yerine dönmez. "Hayatı boyunca hep üşümüştü. Damarlarında akan kan bile onu ısıtmaya yetmemiş, dünyadaki cehennemine çare olmamıştı peki çaresi Gölgeler Efendisi... İse Ve adamın dudaklarından dökülen o fısıltı: `Yardım et, prenses... `İnsanların açgözlülüğünden tiksinen bir kız, canını yakan dünyadan kaçarken, ruhunun ait olduğu o karanlık krallığın sıcaklığında kaybolmaya hazır mıydı?"

"Senden nefret ediyorum " diye tısladım . Hiç aldırış etmeden belimi kavradı ve beni göğsüne yapıştırdı "Bende seni seviyorum bebeğim " diye fısıldadı saçlarımın arasına ... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Kitapta cinsellik yaş farkı ve şiddet gibi unsurlar bulunmaktadır. Karakterler ve kurgu tamamen bana aittir. (Ç)alma gibi durumlarda her türlü işlem yapılacaktır

Kül ve Kelepçe, bir imzanın nasıl kelepçeye, bir sevdanın nasıl küle dönüştüğünün hikâyesi. Ankara`da lise son sınıfta başlayan masum bir gençlik, bir olayla Hakkâri`den Urfa`ya uzanan ağır bir kaderin içine savrulur. Şehrazat, sadece en yakın arkadaşının düğününe gitmişti. Yardım etmek, yanında olmak, dostluğunu borç bilmek için. Geri döneceğini sanıyordu. Rojhat, gücüyle tanınan bir ağa, sözüyle suskunluk yaratan bir adamdı. Sevdiğini sandığı kadını korumakla sahip olmak arasındaki çizgiyi çoktan geçmişti. Şehrazat kaçmak istedikçe, kelepçe daraldı. Herkes sustukça, kül çoğaldı. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının yavaş yavaş kayboluşu. Ve herkesin "niyeti iyiydi" dediği bir felaket. Kül soğur... Ama kelepçe iz bırakır.

Bıçak yarası geçerdi de... Kalbe düşen o sessiz sızı nasıl iyileşirdi? ​Rüzgar için kurallar basitti: Mahallede raconu bozma, dostunu yarı yolda bırakma ve kimseyi kendine fazla yaklaştırma. Ama hesaba katmadığı tek bir şey vardı; kendi bildiğini okuyan ve bir gece vakti hayatının tam ortasına dalan Leyla. ​Ankara`da ya okunur ya da aşık olunur derlerdi. Peki bu ikisi aynı anda yapılamaz mıydı? Leyla tam da bunu başarmaya çalışırken, karşısına sadece dersler değil; dikiş tutmaz dertleri, bitmek bilmeyen sokak kavgası ve patlamaya hazır bir bomba gibi takılan "Arka 6lı" çıkmıştı. Fırlama bir tayfanın gölgesinde; hem sınavları geçmek hem de bu sert rüzgarda ayakta kalmak sandığından çok daha zor olacaktı. ​"Arka 6lı" gururla sunar...

Biri beni izliyordu. Her saniye. Saklanma gereksinimi duymadan, sanki bunu kabullenmemi ister gibi. ***

Bazı insanlar isim aldıkları gün kaybolur. Adım Farsça’da ‘çare’ demek. Ne ironik… İnsanın bazen adını taşımaya ömrü yetmiyor. Belki de bu hayatta en çok kendime çare olmam gerekiyordu. Şimdi böyle düşününce bazen diyorum acaba ben gerçekten var mıyım? Ben onların dünyasına ait miyim ya da sadece yanlışlıkla burada unutulmuş bir yabancı mıyım? Bunları yazıyorum çünkü; hiç değilse birileri, bir zamanlar nefes almış ama yaşamayı hiç becerememiş bir kızın var olduğunu bilsin diye. Ben Darmân. Adım çare demek. Ama bu hikâyede kimse kimseye çare olamayacak.

Şiddet cinsel ilişki bulunur rahatsız olanlar okumayı bırakabilir canlarım Pamir ve derin yaş farkı vardır

Dünyaca ünlü bir sanatçı ve bir seri katilin takıntısı

"Bazı insanlar sadece sever. Bazıları ise saplantı hâline getirir."

Felix`in koruyucu meleği olan Hyunjin onu izlerken ona aşık olur. Felix ailesi tarafından terk edilmiş tek yaşayan—en azından şimdilik— bir lise öğrencisidir. Hyunjin`in zamanla ona olan aşkı takıntılı hale gelir. Ve onu korumak, yakın olmak ve onunla birlikte olmak için cennetten vazgeip yeryüzüne iner...

Bir zehir önce kanınıza karışır, ardından hücrelerinize yayılır ve en sonunda siz ne olduğunu fark edememişken sizin soluğunuza kast ederdi. Onun hislerinin gözümdeki tasviri buydu. Oysa o, buna inatla aşk diyordu.

Pastaneci kendi halinde olan Lane ve ona takıntılı olan Noah ikisinin bu süreçte olacak aşk hikayesi…

Bir küçücük aslancık varmış. Kırlarda ko-ko-koşar oynarmış.

Bir ev, bir sır ve susturulan gerçekler… Murat, gündüzleri kendi dükkânında çalışan, geceleri ise kimsenin bilmediği bir hayatı yaşayan bir adamdır. Annesinin evlilik hayalleri, mahalle baskısı ve gizlenen ilişkiler, tek bir akşamda iç içe geçer. Söylenen bir yalan, kapanan bir kapı ve geride kalan kırık kalpler… Bazı gerçekler saklandıkça büyür. Bazı suskunluklar ise en yüksek çığlıktır. Bu hikâye; aşk, korku ve cesaretsizlik arasında sıkışmış hayatların, bir çay masasında dağılan dengelerin ve “şimdi değil” denilen anların romanı.

Arkadaşlar öncelikle smu*t içeriyo bunu söyliyim istemeyen okumasın

İki dünya vardı benim için. Biri, içinde bana dair tek bir gram sevgi barındırmayan ama yine de uğruna her şeyimi feda edebileceğim. Karanlık geçmişimdi. Adına ne dendiğini bilmiyordum, bilmek de istemiyordum. Hayatım hep sevgisiz, buz gibi geçmişti. Kimsesizliğe o kadar alışmıştım ki, yalnız kalmaya mecbur bırakılarak öğrenmiştim yalnızlığı. Ama şimdi... Şimdi biri çıkıp gelmişti ve sanki hayatımı, inancımı, tüm doğrularımı tek bir hamlede tepe taklak etmeye ant içmişti. Benim kaderimde mutlak bir yalnızlık vardı ve o adam, benim kader çizgimde asla yoktu. Ama hayat beni öyle bir yerden vurdu ki... Sanırım artık kaderim bile tamamen onun ellerindeydi. — Cengiz KAYALI

Terk edilen bir kız. Takıntılı bir adam. Ve geçmişten kaçamayan bir Ay Perisi. Bu hikâyede kim kurtaracak, kim yakacak?

Safir kitabımdaki Bulut Yağız Sungur`un hikayesidir. Bağımsız okunabilir. "Tavrını sevmedim, Duru. Çocuklar için düzgün bir aile ortamı oluşturmak istiyorum, diyorum. Ve dalga mı geçiyorsun?" Demişti Bulut Yağız sinirlenmeye başlarken. Kızın bu düşüncesiyle boynuna atlamasını beklememişti. Evet, boynuna atlasa hoşuna giderdi ama aralarında bu kadar duvarlar varken beklememişti, Bulut Yağız. Yine de bu kadar alaycı bir ton da beklediği bir nokta değildi. "Yağız, bizim bir aile olma ihtimalimiz o kadar yok ki. Yani seninle bir ilişkim olacağına, gider babamın çocukları öğrenince bulduğu adamla evlenirim daha iyi.." Demişti Duru gülüşünü yavaş yavaş keserken.

Tek isteği; bebeğiyle sakin bir hayat kurmak olan bir kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

Bedenimi tamamen ona dönmüş, zar zor nefes alırken yüzümü süzüyordu tepeden. Pervazdaki elini çekip yüzüme koydu, baş parmağı dudaklarımı okşuyordu. Elini yavaşça kaldırıp ensemden süzülen parmaklarını saçlarımın arasına daldırdı. Parmak uçları boynuma değdiğinde ürperdim. Bana doğru eğildiğinde, boynuna sürdüğü o losyonun kokusu rüzgarla birleşip tüm algılarımı ele geçirdi. "Burada kalıcı değilim ve bu... bunu sana yapmak istemiyorum." Tam o sırada dolan gözlerimden yanağıma damlayan yaşı hissettim. Gözlerindeki o anlık parıltı yerini karanlık bir durgunluğa bıraktı. Ama elini çekmedi. Belimdeki eli sıkılaşırken "Gitmeme az kaldı." diye mırıldandı. Cevap vermeme fırsat tanımadan aradaki o son birkaç santimi de yok etti.