Aysima, bir adamı yıllarca sessizce sevdi. Kalbinin en kırılgan yerini Arslan’a sakladı; büyüdü, sustu, bekledi ama bazı insanlar insanın içinde yara gibi kalıyordu. Deniz ise hayatına hiç beklemediği bir anda giren adamdı. Önce arkadaşı oldu. En karışık zamanlarında yanında duran, onu herkesten iyi tanıyan, sustuğunda bile ne hissettiğini anlayan kişi sonra fark etmeden sığındığı yere dönüştü. Aysima bir gün, en güvenli hissettiği yerin Deniz’in yanı olduğunu anladığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çünkü Deniz ona ilk kez gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Yorulduğunda yaslanacak bir omuzun varlığını korkmadan bir çift gözün içine bakabilmeyi aşkın can yakmak değil, insanı iyileştirmek olduğunu. Ama hayat, insanı en mutlu olduğu yerden sınardı. Geçmiş peşlerini bırakmadığında, sırlar birer birer ortaya döküldüğünde ve Aysima hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca bir aşkı anlatmazdı. Bazı hikâyeler; kaybetme korkusunu, yarım kalmayı, kırılan yerlerinden yeniden sevilmeyi anlatırdı. Ve Aysima, sevdiği adamın gözlerinde korkunun rengini gördüğü gün anlayacaktı. Bazı aşklar insanın sadece kalbini değil bütün hayatını değiştirirdi.

Normallerin dışında bir aile kurgusu... İskoçya`dan Türkiye`ye uzanan bir hikaye. . Ardından Gordania`yı kolundan çekip tezgahkara gösterdi. "Bak gözel abem. Bu kız taa İskoçyalardan gevur memleketlerden geldi. Dedi bana Buğra benim canım çilek çekeyyo bana çilek alacan mı? Dedim almam mı? Sana dedim kurban olsun çilek yatadana kurban olduğum." Sonra Alp`in kolundan çekiştirdi. İkisinin ortasında Buğra vardı. "Aha bak bu da nişanlısı kızı bir üzmüş bir üzmüş. Gönlünü almek için geliverdik buraya. Bir kapandı ayağıma bir kapandı sorma. En gözel çileğe alakta barışsın benlen hurma tanem diyiverdi de buraya gettim onları. Senden başka gözel çilek saten bulamadım burda." Alp ve Gordania şok ile tezgahkar ise memnun bir ifadeyle bakıyordu. "Bulaman tabi. Rahmetli anamın ata tohumlariylen eki verdim ben bunları. Güvercin boku serpiştirdim gübre diye. Tabi güzel olacak." "Ya ya. Nası gözel abem." Buğra tezgahkarın yaklaşmasını istedi ve kulağına eğildi. Fısıldayarak konuştu ama Alp ve Gordania onu duydu. "Bi de biliyonmu gözel abim bu oğlan çok fakir bak şu ayağında ki çarığa taşlı maşlı erkek adam giyer mi bunu. Napsın süt oğlan mecburiyet.... çöpten buluverdi de giyiverdi... Nasıl sevindi bir göreydin. Gel sen şunu yap 15 kayme. Tüm gönüller mutlu olsun." Tezgahkarda onun kulağına fısıldadı. Acıyıvermişti çocuğa, içi kıyılmıştı resmen. "Çok mu fakir?"

Arkadaşının `Emir` ismiyle açtığı fake hesaba istek attığını sanan Mahperi, yanlış kişiyle konuştuğunu anlar ancak çok geçtir.

8 yaşımdayken istemeye istemeye geldiğim ve sadece 1 hafta kalacağımı düşündüğüm bu şehirde hislerim bana ihanet etmişti. Daha ilk günden burada sonsuza kadar kalmak istediğimi ben de beklemezdim. Öyle ya da böyle bir şekilde 13 yıl geçmişti ve bu şehir beni, kendine her geçen gün biraz daha bağlıyordu. Bu şehirdeki biri, beni kendine daha fazla bağlıyordu.

gecmiste yasanan izler silinmez

​Belimdeki kollarını biraz daha sıkınca kalbim göğsümü parçalayacak gibi atmaya başladı. ​“Şaka yapıyorsun değil mi?” diye fısıldadım. ​Gölge hafifçe kıkırdadı. ​“Hatun... gece yarısı senin odana camdan girip yatağına gelen biri sence şaka mı yapıyordur?” Boğazım kurudu. ​“Sen... manyak mısın?” ​Başını omzuma yaklaştırdı. Nefesini boynumda hissedebiliyordum. ​“Yok. Sadece meraklıyım.” ​Kendimi kurtarmaya çalıştım ama kolları gerçekten çok güçlüydü. ​“Beni bırak.” ​“Birazdan.” Kitabımın tüm telif hakları bana ait kopyalanması yada izinsiz paylaşılması durumunda dava açacağım

Çok ünlü bir aşiretin varisi olan Defne küçük yaşta aşiretin başına geçmek isteyen amcası tarafından kaçırılıp ölü gösterilir ve yıllar sonra üvey annesini kaybetme sonucunda Sırlar yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlar

Anonim123: Selam, diyorum ki ben yazı yazmasını bilmiyorum. Anonim123: Ses atar mısın? Sarp: NE? Anonim123: Diyorum ki yazı yazmasını bilmiyore... Anonim123: Biceps at. "İsmimi unut, sesimi hayal et. Ama sakın kim olduğumu bulmaya çalışma; çünkü bulduğunda, kaybettiğin tek şey güvenin olmayacak." Aynı arkadaş grubunda, aynı masada, hiçbir şey yokmuş gibi birbirlerinin gözlerine bakıyorlar. Sarp, o gece yarısı delisini bulmaya yeminli; Lara ise onun sarsılmaz otoritesini yerle bir etmeye. Oyunun kuralı basit: Kimliğini açık edersen kaybedersin, aşık olursan mahvolursun...

Menekşe`nin en yakın arkadaşına göndereceği cüretkar bir mesaj, rehberdeki tek bir isim hatasıyla mahallenin en aşılmaz, en buz gibi adamı Kuzey`in ekranına düşer. Kuzey`in cevabı ile işler sarpa sarar

Bir seks yayıncısına aşık olsaydınız ne olurdu?

Belinay deli dolu bir kız, bir sonraki hamlesini asla bilemezsiniz. Bir günü İstanbul`un en sinirli ve ağır başlı yer altı adamı Demiralp ona yazar ve aşk başlar ama bir problem vardır Belinay ve inadı.... Demiralp ile Belinay`ın inat, aşk ikilisini yenme savaşı hem bizi aşka hüzne ama bir yanda da kahkahalara doyuracak Şimdiden iyi okumalarrr

Çiftlikte yaşayan Aysemin abisinin arkadaşına aşık olursa... Not: İkinci erkek sendromu vardır.

14 yaşına kadar sokaklarda tek başına hayatta kalma mücadelesi veren Gece, tam 17 yıl sonra gerçek ailesini bulursa ne olur? Gece, çocukluğunu, gençliğini ve sokakların acımasızlığını geride bırakıp onu hiç aramayan ya da bulamayan bu insanları affedebilecek mi? Mafyatik kurgudur. Karakterimiz güçlü bir kız.Klassiklerin dışında bir hikaye.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Defne, hayallerinin peşinden giderek İstanbul`da üniversitede okumaya gelir. Yeni bir şehir ,yeni insanlar ve yep yeni bir hayat onu beklemektedir .üniversitesinin ilk gününde tanıştığı mina sayesinde kampüs hayatına alışmaya çalışırken ,adını herkesın bildiği birine rastladı:EGE Ege , üniversitenin futbol takımının kaptanı , kalabalık arkdaş grubunun lideri ve kampüsün en popüler öğrencilerinden biridir .dışarıdan kusursuz görünen hayatının ardından ise kimsenin bilmediği yaralar saklıdır. Birbirinden tamamen farklı iki hayatın kesişmesiyle başlayan bu hikaye ;dostluğu ,ilk aşkı ,kayıpları ve büyümeyi anlatıyor .Bazı insanlar hayatımıza her şeyi tamamlamak için girer ,bazılarıysa geriye sadece yarım kalan hikayeler bırakır . peki ya aşk, tamamlanamadığında da aşk olarak kalabilir mi? Yarım kalanlar ,kalbinizde iz bırakacak bir gençlik ve aşk romanı

Ellerimi sıcak ellerine değdirdi.bir buse kondurdu. Bakışları gözlerime değdi. Ağzından çıkanlar ise yüreğimi durdurdu."Gözlerin diyorum beni böylesine sevsin. Ellerin bana delicesine dokunsun. Söyle bana siyah Zambak nerede açarsın sen?" Söyledikleri ile kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Gözlerin de ki o bakış benim kanatlarımı kesmişti. Özgür değildim. Beni kendine hapis eden adamdı. Beni kendimi zindan ettirmişti... İşte o benimdi... Kendim ona mahkumdum o ise bana...

3 yaşındaki kızı ile birlikte cehennem gibi bir hayat yaşarken ailesinin, gerçek ailesi olmadığını öğrenen bir kız.

Yıllardır kendisini istenmeyen çocuk sanıyordu Akça. Bu bildiği yalan mahalleye yeni taşınan komşularıyla bir bir yıkılacaktı. Gerçek ailesi ile tanışmasındaki yolculuk hem canını yakacak hem de tatlı bir anı olarak kalacaktı. " Tesadüflere inanmazdım. Sonra bir gün, en beklemediğim zamanda, tam bittim derken karşıma sizi çıkarana kadar. Aslında tesadüfler bir başkaymış."

Maddi sıkıntılar yüzünden hem üniversite okuyup hemde barmen olarak çalışan Çilen. Hayatı bir kız çocuğu yüzünden mahfolan ve bunun bedelini yıllarca ödeyen, bunun sonucunda karanlıklara bulaşan, karanlık olan Asaf. Zalim babasından kaçıp biricik kuzeni Çilen`e sığınan Hazal. Bir İmparatorluk uğruna hiçe sayılan hayatlar. Sıla.. Zemheri.. Yiğit.. Şeyma.. Ufuk.. Miraç.. Birbirlerinden çok farklı olmalarına rağmen onların tek ortak noktaları acıydı oysaki.. (Düzenlenmeye alındı :))

"Yemin ederim kimseye hiçbir şey demem...giderim buradan. Yalvarırım bırakın beni," "Sana nasıl güveneceğim? Ya beni şikayet edersen? Bu riski göze alamam." "N-ne yapacaksınız o zaman?" "Karım olabilirsin mesela..." Not; Önceki kitabın birebir aynısı olmasa genel olarak aynı ilerleyecek.

Bu bir gerçek ailem kurgusudur. İlk kitabımdır ondan dolayı yanlışlarım olabilir...

Ben çamurun içinde büyüdüm. Kimsesizliğin, adaletsizliğin ve her köşe başında pusuya yatmış o karanlığın ne demek olduğunu iyi bilirdim. Hayatta kalmak için zekamı bir silah, küfürlerimi ise zırh yaptım. On yedi yıl boyunca ait olmadığım bir çöplükte, unutulduğumu sanarak yaşadım. Ama bir okul dönüşü, o köhne yetimhanenin kapısındaki lüks limuzin ve karşımda tir tir titreyen o umursamaz müdür tüm oyunun kurallarını değiştirdi. ​Ben terk edildiğimi sanıyordum; meğer çalınmışım. ​Şimdi beni o karanlıktan çekip çıkaran lüks dünyaya, beni yalanlarla büyütenlerden hesap sormaya geliyorum. Korunaklı saraylarınızın kapılarını sıkı kapatın, çünkü canınızı yakmaya hazırım."

Bazı kayıplar insanı yıkmaz. Uyandırır. Öykü bir kez daha her şeyi ardında bırakıyor. Şehri, geçmişi, yarım kalmış cümleleri. Ama bu gidiş bir kaçış değil. Bu bir dönüş hazırlığı. Bir zamanlar “Ceza” olarak korku salan kız geri dönüyor. Fakat bu kez yalnız değil. Bu kez içinde sakladığı başka bir kimlikle geliyor: Ateş. Ceza aklı temsil ederdi. Ateş ise yakmayı. Kalbinin içindeki çığlık artık bastırılmayacak. Maskenin altındaki gerçek ortaya çıkacak. Onu karanlığa iten, hayatını bir kurşunla değiştiren kişi hâlâ özgür. Ve Öykü özgürlükle pek iyi anlaşamaz. Şehir yeniden nefes almaya çalışırken, o gölgelerin arasından yükseliyor. Adaletin yerini bulmadığı yerde, bedel kesmeye hazır. Ama bu sefer yalnız intikam yok. Bu sefer hesaplaşma var. Geçmişle. Kendisiyle. Ve kalbiyle. Çünkü ne kadar kaçarsa kaçsın, bazı isimler insanın ruhuna kazınır. Mert. İhanetle kırılan bir sevgi, küllerinden doğabilir mi? Yoksa bazı yaralar sonsuza kadar açık mı kalır? Öykü bu kez iki kimlikle savaşıyor. Ceza olmak kolay. Ateş olmak tehlikeli. İnsan kalmak ise en zoru. Maskenin altında bir çığlık var. Ve o çığlık artık susmayacak. Adalet mi? İntikam mı? Yoksa aşk mı kazanacak? Bu şehir bir efsanenin geri dönüşüne hazır değil. Ama o zaten izin istemiyor.

Hayatta hiç değer görmemiş köle sayılan milyarlarca kadından biri olan kardelenin , bütün zorluklara rağmen , kaskatı önünde set gibi duranlara inat karı delip geçişinin öyküsü .