Küçük çocuk güneşe baktı. Oyun arkadaşı haklıydı. Biraz sonra konuştu
"Haklısın ama benim ışığım güneş değil"

"Senin ışığın ne peki?" Dedi küçük kız merakla

"Benim ışığım sensin galiba," diyemedi Aren.

Onlar altı kişiydi.

İsimlerinden çok kod adlarıyla tanındılar.

Emir geldikçe gecenin içine girdiler, gölgede kaldılar.

Yüzbaşı Aras Çelik, timini tek bir hat gibi yönetirken; Üsteğmen Defne Bozkurt, karanlığın içinde soğukkanlılığıyla iz bırakıyordu. Görevler sertti, düşman görünmezdi, hata payı yoktu. Her operasyon bir sınavdı. Her sessizlik, yaklaşan çatışmanın habercisi.

Ve bazı gecelerde, görevle duygular arasındaki çizgi tehlikeli biçimde incelirdi. Ve tam her şey kontrol altına alınacak derken, beklenmedik bir aşk filizleniyor.

Bu hikâye yalnızca silahların, emirlerin ve çatışmaların hikâyesi değil. Bu, aynı siperin altında omuz omuza duranların, vatan için susanların, ve geceyle gölge arasında kalanların hikâyesi. Kurşun geçebilir. Emir değişebilir. Ama aynı timde verilen yemin kolay bozulmaz. Çünkü bazı görevler bitse bile, hikâyesi devam eder.

Bir yandan askerî disiplin, bir yandan kahkaha, bir yandan da kalp atışlarınızı hızlandıracak bir aşk hikâyesi.

Gece ve Gölge Arasında sizi hem güldürecek hem de heyecanla sayfaları çevirtecek bir hikaye.

O bir gölgeydi; tehlikeli, güçlü ve kaçınılmaz.O bir limandı; güvenli, sıcak ve çekici.Gülce için seçim basitti: ya kalbinin sesini dinleyecek, ya da geçmişin zincirlerinden kurtulamayacaktı.