Her yerde karşıma çıkıyordu

Ben Vera. On sekiz yaşında, ablasıyla birlikte bir çiçek dükkânı işleten ve iki tane dağ gibi abiye sahip bir kızım. Çiçekleri severim. Çiçekler de beni sever. Kendi halinde, dünyayı seven; yaşlılarla iyi anlaşan, çocukların favori ablası, sıcak nevale bir kızdım. Ta ki geçmişte abimin yaptığı bir hatanın hesabı bana kesilene kadar… Abim Fırat, bundan on yıl önce Avcıoğulları’nın kızı Hasret’e âşık olmuştu. Birbirlerini seviyorlardı. Ama Avcıoğulları, kendileri gibi zengin ve adı sanı belli olmayan hiç kimseye kızlarını vermezdi. Abime de vermediler. Fakat Fırat ve Hasret kararlıydı. Hasret on sekiz yaşına bastığında birlikte kaçmaya karar verdiler. Abim, Hasret’i kaçırdı. Sonrasında Hasret hamile kaldı. Artık Avcıoğulları kızlarını geri alamazdı. O günden sonra iki aile arasında, yıllarca sürecek büyük bir düşmanlık başladı. Biz onların girdiği ortama girmezdik. Onlar da bizim olduğumuz yere adım atmazdı. Alışveriş yaptığımız dükkânlar bile farklıydı. Bize bir şey satanlarla bile konuşmazlardı. Düşmanlık, yıllar geçtikçe hafiflemedi. Aksine büyüdü. Ta ki kader, bu düşmanlığı sonsuza kadar sürdürecek kadar acımasız bir hüküm verene kadar… Hasret ve bebeği, doğum sırasında hayatını kaybetti. On yıl önce bir kadın ve bir bebek öldü. On yıl sonra ise bir kadın, her gün yeniden öldürüldü. Ben Vera Ünal. On sekiz yaşındaydım. Ve geçmişte işlenen bir günahın bedelini ödemek için seçilmiştim. Ben, bir intikama kurban edildim.

Bazen bir skandal, tek bir fotoğrafla başlar. Bazen de tek bir bakışla. İnsanlar gazetelerin manşetlerine inanmayı sever. Gördükleri her kareyi gerçek, duydukları her fısıltıyı doğru sanırlar. Oysa hiçbir fotoğraf, çekilmeden birkaç saniye öncesini göstermez. Hiçbir manşet de iki kalbin gerçekten ne hissettiğini anlatamaz. Bu hikâye, milyonların tanıdığı bir kadının ve adını sadece yaşadığı topraklarda fısıldayan bir adamın hikâyesi. Biri, alkışların arasında yaşamayı öğrenmişti. Diğeri, sessizliğin içinde hüküm sürüyordu. Biri ışıkların altında parlıyordu. Diğeri gölgesiyle bile saygı uyandırıyordu. Kimse onların yollarının kesişeceğine ihtimal vermemişti. Belki de bu yüzden, bütün ülke o gün tek bir kelimeyi konuştu. Skandal. Ama kimse gerçeği bilmiyordu. Çünkü bazı aşklar, manşetlere sığmayacak kadar derin; bazı sırlar ise anlatılmayacak kadar ağırdır. Ve her şey... Mardin`e uzanan o uzun yolda başladı.

Bazen insanın kaderi, adını bile bilmediği bir yabancıyla kesişir. Yasemin, hayatının en büyük sınavını tek başına vermek zorunda kalacağını düşünüyordu. Yavuz ise geride bıraktığını sandığı bir hikâyenin, bir gün yeniden karşısına çıkacağını... Bazı yaralar konuşularak değil, susularak büyür. Bazı mesafeler kilometrelerle değil, kırgınlıklarla ölçülür. Aynı soyadı altında başlayan bu yolculukta ne sevgi kolaydı ne de güven. Geçmiş peşlerini bırakmazken, aile bağları, gelenekler ve sırlar iki yabancıyı aynı çatı altında yaşamaya mecbur bıraktı. Peki, kaderin yan yana getirdiği iki yabancı, birbirinin yuvası olabilecek miydi? Çünkü bazen bir soyadı sadece bir isim değildir... Bazen bir ömrün en ağır yüküdür.

O, Moskova`nın karlarını bile dondurabilecek kadar bir imparatorluğun sahibiydi. Ben ise o karların altında nefes almaya çalışan yaralı bir kuş. Onu o ormanda bulduğumda, bir kurşun yarasıyla can çekişen bir adam (Aren) olduğunu sanmıştım. Ama o, kapılar ardına kilitlendiğinde, kucağımdaki umudu bile infaz edebilecek kadar acımasız bir cellat (Viktor Volkov) çıktı. Bu malikânede kurallar mermerle yazılmış, kanla mühürlenmişti. Ama onların anlamadığı bir dil vardı: Sessizlik ve bir kâse yoğurt çorbasının hatırlattığı o sıcak vatan kokusu. Oğlumun damarlarında onun kanı akıyordu, ama kalbi benim masallarımla büyüyecekti. Bir imparatorluğun çöküşünü izlemek ister misiniz? O zaman kapıları kapatın. `Seni bir sorumluluk olarak değil, bir zafer olarak istiyorum Alya.` `Sen beni ancak bir mahkûm olarak alabilirsin Viktor. Kalbim artık senin anlayamayacağın bir dilde konuşuyor.`"

Sarah insan dünyasına bir adamın hayatına yardım etmek için gönderilen cenneten kovulmus melektir en büyük günahı insan bir adama aşık olmasıydı ... Faruk hayatın acımasız olduğuna inan bu acımasız dünyada hayata kalmak için kendi kendine savaş veren bir adam

Aşkı hiç aramamış, hatta varlığına bile pek inanmamış iki insan... Zeynep ve Harun, üniversitenin ilk günlerinde yolları kesişen iki gençtir. Birbirlerinden nefret etmeleri için sayısız sebepleri varken, kader onları sürekli aynı yola sürükler. Tartışmalar, yanlış anlaşılmalar ve bitmek bilmeyen inatlaşmalar arasında geçen günler, zamanla yerini bambaşka duygulara bırakacaktır. Peki ya kalplerinin duvarlarını yıkabilecekler mi? Nefretle başlayan bu yolculukta dostluğa, dostluktan ise büyük bir aşka dönüşen hikâyelerine birlikte tanıklık etmeye hazır mısınız? İyi okumalar. 😊

Denisin hayatı 17 yasında bi anda hayatının altüst oluşu

Gündüzleri kusursuz bir yönetici... Geceleri ise kimsenin tanımadığı bir adam. Demir`in iki hayatı vardır ve ikisini ayıran tek şey bir telefondur. Her davet yeni bir sır, her gece yeni bir risk taşır. Çünkü onun dünyasında değişmeyen tek kural vardır: Gizlilik.

"Pişmanım,çok pişmanım... Biliyorum haklısın ama ne olur...Ne olur bir şans ver" Pişmanlık. "Pişmanım"demek yetiyor muydu?Bunca acının kefaretini ödüyor muydu? Ödemiyordu. Çünkü her acının sonu ya ayrılıktı yada huzur. Genç kız karşısında duran adama baktı. Ne de çok sevmişti onu... Ne de çok yüreğinde büyütmüştü. Ama... Ama o bu sevgiyi kendi yüreğinde büyütememişti. Ne demesi gerekirdi? Bir şans daha verip sonucu görmeyi beklemek mi yoksa o şans vermeyip ardına dönüp gitmek mi? &&& #Kitabın tüm hakları saklıdır# #Şiddet,argo kelimeler barındırır# &&& Kitaba istenildiği gibi yorum yapılabilir. Bu konuda her hangi bir sınır olmayacaktır.

"Kelimeler çok uzak bir yoldan gelir dile; önce yaşamak gerekir. İnsan anlaşılmak ister oysa, fakat anlaşılmadığındandır belki de intikam hırsı. Gözler konuştukça kalp sükût eyler; lâkin konuşursa dil, ne kalbin sesi duyulur ne de gözün... Her dost bir seçim değildir belki de. Bazıları Allah (c.c.) tarafından bir hediyedir bize, biz istemediğimiz halde... Verâ yalnız olmayı sevmezdi, yalnız ölmekten de korkardı. Cesurdu fakat dayanacak ne bir duvarı vardı ne de bir ağacı. Verâ biraz fazla yorulurdu; kimseler fark etmezdi ama gözlerinin altı mordu. Verâ, hiçe sayılmak nedir çok iyi bilirdi. Fakat hiçbir zaman hiçe saymayacaktı ne bir kimseyi, ne bir fikri, ne de bir düzeni... O, hiçe saymaktansa düzeltecekti yanlış olan her şeyi. Yanlış olmak ise uzun bir meseleydi, tıpkı doğru olmak gibi... O bir dosttu; hepimizin kalbinden geçti ve gitti..."

Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.

İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu belki bir kan davasıydı ama ne kin tamamen susmuştu ne de aşk masum kalabilecek kadar güçlüydü.. “HANZER İSİMLİ İLK VE TEK KURGUDUR. HERHANGİ BİR ÇALINTI VEYA KOPYALANMA DURUMUNDA GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR.”

İhanetlere uğradım, sırtımda ki bıçakların sayısını bile unuttum... Ama aklımda olan tek bir şey vardı. İntikam Hem benim hemde ihanete ve haksızlığa uğrayanların intikam alma zamanı gelmişti.. biz sustukça aynı şeyleri yapmaya devam edeceklerdi ama bu sefer susmak yoktu, kan, göz yaşı, kayıplar, ve en önemlisi intikam vardı..

Öylesine arkadaşlarıyla dışarıya çıkıp gülüp, eğlenen Arya nerden bilebilirdiki bir ispanyol mafya`sının dikkatini çekebileceğini?

İki farklı hayat… İki ayrı şehir, iki ayrı kader, iki bambaşka yol… Biri geçmişinin yükünü omuzlarında taşıyarak yürüdü. Diğeri duvarlarının arkasına saklanarak yaşamayı seçti. Zaman geçti. Hayaller büyüdü. Yollar uzadı. Her ikisi de kendi savaşını verirken, hayat onlara bambaşka yönler çizdi. Ama bazı insanlar ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, kader aynı noktada buluşturur. Bir gün, hiç beklemedikleri anda yolları kesişti. İlk bakışta değişen şey sadece kalpleri değildi; geçmişleri, korkuları ve geleceğe dair tüm bildikleri sarsıldı. Ayrı başlayan iki hikâye… Sonunda aynı cümlede buluştu. Karan Karabey&iren Baybars

*Dini bir hikâye değildir... KÖZDE KAHVE Bir trafik kazası... Yarım kalan hayaller... Ve geride kalan tek bir hayat. Dilara, en büyük kaybının ardından yalnızca acısıyla yaşamayı değil; yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi ve en önemlisi kendini yeniden tanımayı öğrenmek zorundadır. Ege`nin küçük ve sakin bir kasabasından başlayan bu yolculuk, onu Endülüs`ün taş sokaklarına, El Hamra Sarayı`nın asırlık avlularına kadar götürür. Attığı her adımda geçmişiyle yüzleşirken, hayatın bazen en büyük cevapları, hiç beklenmeyen yolculuklarda verdiğini keşfeder. Közde Kahve, kaybın ardından yeniden ayağa kalkmanın, insanın kendi kalbine yaptığı en uzun yolculuğun ve umudun en beklenmedik anda filizlenişinin hikâyesidir. Çünkü bazen insan, çıktığı yolculukta yeni bir hayat aramaz. Yolun sonunda yeniden kendisini bulur. Tüm Hakları Saklıdır. Kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, değiştirilemez. Bu tür durumlarda gerekli hukuki yollara başvurulacaktır.

Yıldız holdingi başkanı eylül akay ve güneş holdingin başkanı yaman kılıç batmanın eşiğine gelince holdinglerin kurucusu yani babaları devreye girer ve ortaklık kurmak için sözleşme imzalatmaya çalışırlar yaman ve eylül kabul etmeyince koltuklarından kaldırmakla tehdit eder

Sıraç pişmanlığın ve yaptığı hataların ağırlığı altında kalmıştı, Feride ise geçte olsa masumluğun ve anlaşılmanın hazzıyla rahatça bir nefes aldı. Kader ağlarını ikisi içinde örmüştü. Biri ateş diğeri suydu günü geldiğinde mutlak sonları ateş suya karışacaktı.

17 yıl ailesi olduğunu sandığı kişiler yüzünden acı çeken liya yeni ailesinde neler yaşayacak 6 abi üçüzler ve erkek kardeşiyle hayatı düzene nasıl olacak ? ilk kitabım biraz yanlış olabilir

Ben Melina. Otuz yaşındayım. Savcıyım. On yaşında bir kızım var. Hayat bana hiç kolay davranmadı. Yirmi yaşımdayken hamile olduğumu öğrendiğimde eşim bebeğimizi istemedi. Bana çocuğumu aldırmamı söyledi. Ben ise kızımı seçtim. O gün eşimi geride bıraktım. Kızımı tek başıma büyüttüm. Gecemi gündüzüme kattım, hukuk fakültesini bitirdim ve savcı oldum. Şimdi ise yeni bir görev beni bekliyor. Mardin`e tayinim çıktı. Beni orada neyin beklediğini bilmiyorum. Belki çözeceğim zorlu davalar... Belki de otuz yıldır saklanan gerçekler... Ama bildiğim tek bir şey var. Ben Melina. Adalet benim mesleğim değil, yaşam biçimim. Ve ne olursa olsun, doğruluktan asla vazgeçmeyeceğim.

Mila için eskrim sadece bir spor değildi. Kontrol etmekti. Kazanmaktı. Asla zayıf görünmemekti. Ta ki piste, yeni gelen o Atlas denen çocuk ile çıkana kadar. Atlas ile her karşılaşma bir düelloydu. Her bakış bir meydan okuma. Ve her hamle… Mila’nın kurduğu düzeni biraz daha parçalıyordu. Çünkü bu oyunda mesele sadece kazanmak değildi. Mesele, kimin önce kırılacağıydı. Ve Mila ilk kez şunu fark etti: Bazı rakipler… seni yenmek için değil, seni çözmek için gelir. En Garde: Kalbini Koru!

Nunca Más dediamsnwjqiaksmwjkqoqksmwkwoqksjdndhejwoqlqq

İstanbul`dan Urfa`ya atanan dik başlı,sivri diliyle herkese haddini bildiren bir cumhuriyet savcısı Asiye Derin Kara ve Urfa`da en büyük aşiretinin ağası olan Berzan Azad Milanın anlaşmalı evliliği....

YILBAŞI ELMAS-I KURTOĞLU SERİSİ -1 Instagram: azimet340 Bu hikâyenin tüm hakları tarafıma aittir. En ufak kopyalama, taklit, benzetme yapıldığı taktirde resmi işlem başlatılacaktır. Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı? "Git Elmas." Dedi. " Hemen git buradan. Evine dön... Burada kalırsan dayanamam. Sana zarar veririm diye korkuyorum. O yüzden git! Merak etme kimse sana zarar veremez dokunamaz artık. Sana dokunan ellerin de, gözlerin de, sözlerin de cezasını kestim." Hızla arkasını dönüp odadan çıkarken kapıyı öyle bir çarptı ki bütün ev titredi sanki.