İçerik Uyarısı: içinde uygunsuz sahneler bulunur. +1& içeriklidir. Gazeteci olan Başak mafyanın peşine düşerken yaşadığı olayları ele alır.

Bilinmeyen Numara: Limandaki nöbetçileri indirin, kamyonlar girmeden önce kameraları tamamen devre dışı bırakın. Sıkıntı istemiyorum. ​ Lavinya: Limandaki nöbetçilere benden birer oralet söyledim, kameralara da el salladık canım. Sıkıntı çıkmaz, rahat ol. Kamyonlar bende. ​ Bilinmeyen Numara: Erdem? Ağzını topla ve işini yap. Kameralar hala açık görünüyor sistemde. Beni delirtme. ​ Lavinya: Ah, patron... Kameralar açık çünkü arkada çok güzel bir fon müziği çalıyor, ortamı bozmak istemedim. Hem kamyonların rengi kırmızıysa geçirmiyorum, benim kırmızı takıntım var biliyorsun. ​ Bilinmeyen Numara: Kırmızı takıntısı olan bir Erdem... Çok yaratıcı. Kimsin sen ve Erdem nerede? ​Lavinya: Erdem şu an limanda oraletinin dibini sıyırıyor, telsizi de bana bıraktı. Telsiz nöbetçisiyim ben. Telsiz başında kırmızı kamyon bekliyorum. ​ Bilinmeyen Numara: Güzel oyun. Ama kötü haber; Erdem şu an tam karşımda duruyor ve telefonu elinde. Bu gece benimle kimin eğlendiğini bulduğumda, o kırmızı kamyonun arkasına ilk seni bindireceğim.

***Küfür, Şiddet ve Cinsel öğeler içerir.*** • Bazı karanlıklar yalnızca canavarları saklamaz. Bir ölümü de saklar. Işıklar geri geldiğinde ise her şey çoktan bitmiş olur. Kalbin bir atımı, karanlıkla aydınlık arasındaki o ince çizgide yok olur. Çünkü bazen karanlık... ışıkla bile aydınlanmaz. 🕯️ Eylül Meriç Türker. Babasının geride bıraktığı dosyanın izini süren genç bir savcı. 𝓐𝓭𝓪𝓵𝓮𝓽𝓲𝓷 𝓴𝓮𝓷𝓭𝓲𝓼𝓲𝓷𝓮 𝓱𝓲𝓬̧ 𝓾𝓰̆𝓻𝓪𝓶𝓪𝓭ı𝓰̆ı 𝓫𝓲𝓻 𝓱𝓪𝔂𝓪𝓽𝓽𝓪𝓷, 𝓱𝓮𝓻 𝓼̧𝓮𝔂𝓲𝓷𝓲 𝓴𝓪𝔂𝓫𝓮𝓭𝓮𝓻𝓮𝓴 𝓬̧ı𝓴𝓶ı𝓼̧ 𝓫𝓲𝓻 𝓴ı𝔃 𝓬̧𝓸𝓬𝓾𝓰̆𝓾. - Asil Yavuzoğlu. Gücün içinde doğmuş, serveti avcunda tutan bir varis. 𝓓𝓾̈𝔃𝓮𝓷𝓲𝓷 𝓽𝓮𝓶𝓮𝓵𝓲... 𝓿𝓮 𝓮𝓷 𝓫𝓾̈𝔂𝓾̈𝓴 𝓽𝓮𝓱𝓭𝓲𝓭𝓲 𝓸𝓵𝓪𝓷 𝓪𝓭𝓪𝓶. 🕯️ Hayatta kalmayı sokakta öğrenen Eylül ile düzeni yıkmayı düzenin başındayken öğrenen Asil`in; bir kalp ile kesişen hikayesi. Bir, 𝓔𝔂𝓵𝓾̈𝓵 𝓜𝓮𝓼𝓮𝓵𝓮𝓼𝓲.

​Sıla ve Can... Madalyonun iki farklı yüzü. İkisi de Yağmurdedeli ama... Biri mimar, diğeri iç mimar. Biri tekdüze, diğeri renkli. Biri yapar, diğeri boyar. Biri diker, diğeri yıkar. Biri kale, diğeri şövalye. Biri karartır, diğeri ısıtır... ​Bu liste böyle gider ama Sıla`nın soğuğuna, Can`ın asırlık sabrına rağmen hem iş yeri, hem apartman, hem köy alev alır... ​Peki ya yangın söndüğünde, geriye sadece birbirine tutunmuş iki kül yığını kalırsa? Zıtlıkların savaşı mı kazanacak, yoksa kalbin teslimiyeti mi? ​Ateşle barutun, buzla güneşin nefes kesen valsine davetlisiniz.

Bazı acılar tek bir kişiye ait değildir. İdil ARSLAN, yıllar önce öldürülen babasının acısıyla ve yarım kalmış bir hesapla yaşamayı öğrenmiştir. Babasının yokluğu hayatında büyük bir eksik olmaya devam ederken intikam bir öfke patlaması değil, sabırla beklenen bir gölgedir. Koray hayatına girdiğinde varlığı, İdil`in uzun süredir kapalı tuttuğu duygularını fark etmeden yerinden oynatır. Sırlar korunur, bağlar ise yavaşça kurulmaya başlar. Yakınlık arttıkça karanlık da fark edilmeden aralarına sızmaya başlar.

Malena Balcı, 1943’ün karlı cehenneminde kendisini bir anda bulmasıyla tüm dünyası tepetaklak olur. Bu cehennemde karşısına gelen ilk kişi ise en büyük düşmanı ve rakibi olacak yüksek rütbeli bir asker olan Ernst`dir. Bir LWE olarak, Ernst ile hem fiziksel hem de psikolojik olarak girdiği savaşı kazanmak uğruna neler yapabilecek kimse bilmemektedir.

“Kaçtığın her anı, karanlıkta büyür; zamanı geldiğinde seni kendinden vaz geçirir.”

Kendi emeğiyle güçlü bir iş kadını olan Devrim Saygı, geçmişte büyük bir aşkla bağlı olduğu Asaf Kılıç’la yollarını ihanet yüzünden ayırır; yıllar sonra ailelerinin zoruyla yeniden karşı karşıya gelen bu iki inatçı ve gururlu karakter, hem iş hayatında rakip olur hem de bastırdıkları duygularla yüzleşmek zorunda kalır. Geçmişte yaşanan yanlış anlaşılmalar, kırılan güven ve yarım kalan aşk, onların bugün birbirlerine karşı hem öfke hem de hâlâ sönmemiş bir çekim hissetmelerine neden olur; hikâye, aşk ile nefret arasında gidip gelen bu iki insanın hesaplaşmasını ve ilişkilerinin gerçek yüzünü ortaya çıkarma sürecini anlatıyor✨️💖 İki düşman, iki eski sevgili, iki ayrı kalp ve bir çok hatıra. Geçmiş peşlerini bırakacak mı? Yoksa ikili yaşanmışlıklarla boğulacak ve geçmişin izlerinden kurtulamayacak mı?

Geçmişin gölgesinde saklanan sırlar, kalbin en zayıf yerinden vurur… Aşkın en saf haliyle korkunun en karanlık yüzü iç içe geçerken, hiçbir duygu masum kalmaz.Eylül… geçmişiyle savaşan, güçlü ama ateş gibi yakıp yakan kız. Burak karanlığın içinden gelen, güvenilmesi en zor ama vazgeçilmesi imkânsız bir adam. Yolları kesiştiğinde, bu sadece bir karşılaşma değildi… Bu, sırların açığa çıkacağı, kalplerin sınanacağı bir savaştı. Aşk ile tehlike arasındaki ince çizgide yürürken, Eylül ve Burak ya birbirlerini kurtaracak… ya da birlikte yok olacaklar.

Dilay Akay babasını kaybettiğinde her şey daha farklı olmaya başlıyordu. Babasının intikamını almak için girdiği o şirketteki adamın dibindeyken bu işin sonunda planı işe yarayacak mıydı? Yoksa babası gibi oda kaybedecek miydi? ​"Adalet, bazen bir kadehin içine gizlenmiş sessiz bir zehirdir. İntikamımı aldığımda kazanacağımı sanmıştım; oysa ölüm, beni babamın yanına gömmek için zaten kapıda bekliyormuş." DİLAY AKAY

Bir ressam en çok resimlerinde saklar kendini. Renklerle konuşur, acılarını tuvale gömerdi. Ama bazı kaderler tuvale sığmazdı. Yıllardır süren kan davası bir gecede yön değiştirdi. Bir kurşun sıkılmadı. Bir mezar kazılmadı. Onun yerine bir isim seçildi. Bade Erinç. Renklerin arasına saklanan bir ressam. Çocukların gözlerinde huzur bulan bir öğretmen. Bir ailenin en zayıf halkası sandığı kadın. Abisinin işlediği günahın bedeli, onun hayatıyla ödenecekti. Bir gece her şey elinden alındı. Gözlerini açtığında artık kendi dünyasında değildi. Yıllardır kanla beslenen bir düşmanlığın ortasındaydı. Erinç ve Arkın aileleri arasındaki savaş, bu kez bir bir kurşunla değil, bir kadınla sürdülüyordu. Düşmanının evinde uyanan bir kadın... Kalbiyle ailesi arasında sıkışan bir adam... Ve aralarında masum bir çocuk. Peki ya, kanla başlayan bir savaş... Kalple bitebilir miydi? Çünkü bazen en büyük intikam... Öldürmek değil, sevmektir.

Karanlığa doğan her insan bir gün kendi ışığını bulmak zorundadır. Yoksa gideceği tek yer vardır, o da sadece ölümdür. Ben Feray. Adının anlamı ay ışığı olan Feray. Işığım karanlığı aydınlatmaya yetmiyordu, bende hükmetmeyi öğrenmiştim.

Amcasının öldürdüğü damadının kardeşi ile berdel yüzünde evlenmek zorunda kalan Zilan ve Azad`ın aşk hikayesi.

​12 yaş. O yaştan geriye kalan tek şey, göğsüne mühürlenen bir kurşun iziydi. ​Babası, karanlık bir gecenin tam kalbinde katledildiğinde, Ada Çelik`in hayatı küle döndü. Ancak o küllerin arasından bir intikam ateşi doğdu; zehirli bir yemin. O, yalnızca bir hedeften ibaretti: Yıkım. ​Şimdi geri döndü. ​Hedefinde, babasının ölümünün üzerindeki perdeyi tutan, yalan üzerine kurulu bir imparatorluk var: Zirve Holding. Ve o imparatorluğun tepesinde, Ada`nın kalbine giden tüm yolları kapatan, buz gibi bir varis duruyor: ​Sarp Kara. ​Soğukkanlı, karizmatik ve tehlikeli. O, Kara`nın en parlak ve en keskin gölgesi; babasının acımasız yöntemlerini modernleştiren, zeki bir lider. ​Ada, attığı her adımı ezberlediği bu oyunda, Sarp`ın giderek artan merakı ve delici bakışlarıyla karşı karşıya. Nefret, hesaplaşmanın tek yakıtıyken; arzu, beklenmedik bir mayın tarlası oluyor. O, öfke ve çekimin kesiştiği o tehlikeli, ince çizgide yürüyor. Güvenmek, yeniden ihanet etmektir, ama bu yolda yalnız kalmak, yıkıma davetiyedir. Kendi geçmişinin gölgeleriyle de yüzleşmek zorundadır. ​İhanet. Tutku. İntikam. ​Bu kez sadece bir kalp kırılmayacak. Bu kez, Ada`nın ateşi, Kara ailesinin Zirve diye adlandırdığı o imparatorluğu, temelinden sarsacak. ​Çalınan hayatların bedeli, ne kadar Kara olabilir? ​“Bu eserin tüm telif hakları yazara aittir. İzinsiz kullanılması hâlinde hukuki takip yapılacaktır.”

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Ben kimim? Yıllarca bu soruyu sordum kendime. Her gün, her saat, her dakika. Durmadan sordum çünkü sormak zorundaydım. Ben Mahinur Soydan bu soruyla büyümek zorunda kalan Mahinur Soydan. Bu da benim hikayem —————-

"Yapamadım ulan, yapamadım! Denemedim mi sanıyorsun! Uzak durmaya çalıştım, yolumu çizmek istedim ama yapamadım. Düşmanımın kızına aşık olmayı engelleyemedim! Uzaklaşmak istedikçe daha çok yandım, öyle bir yandım ki küllerimi bu Karadeniz`e savursalar sönmem! Ne yapacaksan yap, vur kır döv ama ben kız kardeşini seviyorum! Barış mı bitti? Sikimde değil bitsin ama seviyorum amına koyayım ötesi var mı?" dedi karşısındaki adama. Sonunda, dedi içinden. Sonundan yüreği hafiflemişti, aşıktı o kadına. Kör kütük aşıktı, bunu nereye kadar saklayacaktı? Zaten saklamak da ona yakışmazdı, abi dayağı da yemiş olabilirdi ama asla umurunda değildi. Bu saatten sonra ne olacaksa olsundu.

~"Kaçmıştım. Beni tutsak eden o evden, o hayattan, babamdan, herkesten kaçmıştım.Ama özgürlük sandığım şeyin sonunda beni Demir Bora`nın karşısına çıkaracağını bilmiyordum. O benim için bir çıkış mıydı, yoksa kaçtığım kafesin yeni sahibi mi?"~

Bazı yaralar kanamaz . Bazılarıysa kapanmış gibi görünür ama her nefeste biraz daha derinleşir. Yüzümdeki bıçak izi.. Ama asıl sıyırık , kimsenin dokunamadığı yerderdir. Ben NARE AYDEMİR . Yaşadığım o kabus dolu geceden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

Beni sevilmemek öldürür sanmıştım. Sevdiğim adamın, prensesin elini öptüğünü gördüğümde öleceğimi sanmıştım. Ama hayır. Hiç de öyle olmadı. Beni öldüren şehrimize saldıran bir canavar oldu. Ölürken gördüğüm son şey ise, beni kurtarmayı seçmeyen o adamdı. Kader mi yoksa kehanet mi bilmem, gözlerimi açtığımda ve zamanda geriye kaydığımda emin olduğum tek şey vardı; AŞK İÇİN 1 KEZ DAHA ÖLMEYECEĞİM!

𝐀𝐬𝐦𝐢𝐧 𝐇𝐚𝐧𝐳𝐚𝐝𝐞 & 𝐌𝐢𝐫𝐚𝐧 𝐀𝐥𝐩 𝐃𝐞𝐦𝐢𝐫𝐡𝐚𝐧 Aşiret kurgusudur. Berdel

Bazı hayatlar, sessizce yanar. Ne çığlık duyulur, ne duman görünür. İçten içe tutuşur, kül olur, kimse fark etmeden. Bu şehirde kimse gerçeği yüksek sesle söylemezdi. Çünkü gerçek, bazen ölümden daha ağırdı. Ve bazı insanlar, hayatta kalmak için sadece susmayı öğrenirdi. Bilge, çocukluğunu bir sır perdesinin arkasında geçirdiğini sanıyordu. Oysa gerçek, onun tahmin ettiğinden daha karanlıktı. Bir gün, geçmişinin küllerinden geriye yalnızca acımasız bir plan kalacaktı. Ve o planın sahibi, şimdi ona kader diye sunulan adamdı. Yağız, duygularını gömmüş, yanlışlarıyla büyümüş, kendi karanlığını kanun bilmiş bir liderdi. Öfkesini disiplin gibi taşıyor, sessizliğiyle korkutuyor, geçmişin hesabını geleceğe bir borç defteri gibi yazıyordu. Tek bir amaca kilitlenmişti: adalet değil, intikam. İkisinin yolları, tesadüf gibi görünen bir gecede kesişti. Biri bilmeden seçildi, diğeri bilerek seçti. Şehir susuyordu; çünkü bu buluşma yalnızca kader değildi. Bir hesaplaşmaydı. Küller, geçmişin günahlarını saklıyordu. Güller ise geleceğin kanlı vaatlerini. ​Herkes bilir ki; hiçbir gül, toprağına kan karışmadan tam anlamıyla açmaz. Ve hiçbir kül, sönmüş görünse de bağrındaki yangından vazgeçmez. ​Aşkın, güvenin ve ihanetin birbirine karıştığı bu savaşta tek bir soru var: Kimin kalbi bir gül bahçesine dönüşecek, kimin ruhu ebedi bir enkazın küllerinde kaybolacak? ​Maskeler düştüğünde, sadece biri hayatta kalacak. ​Sen, yangını başlatan olmayı mı seçerdin, yoksa yangını hayranlıkla izleyen mi?

HİLEKÂR SAFİR dark romence

"Ecmel Hanım, bu noktada yatışınız acilen yapılmalı ve ameliyata almamız gerekli. Aksi takdirde, bunun geri dönüşü olmaz." Demişti doktor bana ciddiyetle tüm olacaklardan bahsederken. Aylardır gelip kemoterapi görüyor, inatla tümörlerin küçülme yapmasını bekliyordum. Olmuyordu. Metastaz yapmaya devam ettiği için sigorta kapsamından da çıkmıştı, benim tedavinin kalanında kullanılacak ilaçlara verebilecek bir bütçem kalmamıştı. "Ne kadar sürem var?" Demiştim aylardır gelip gittiğim doktora ifadesizce bakarken. Bu sorumu beklemediği açıktı. "Tedavi devam ettikçe en azından ameliyat tarihini ileri.." Diyordu ki açıklamasını kesip, "Doktor Bey, ben daha fazla devam etmeyeceğim. Ne kadar daha yaşayabileceğim?" Demiştim kesin bir cevabı ondan duymayı bekleyerek. Tavrımın netliği karşımdaki yaşlı adamı dumura uğratmış ve gözlüklerini gözüne geri itip sonuçlarıma tekrar bakmıştı sıkıntıyla. "En fazla sekiz ay." Demişti Doktor Bey aynı sıkıntılı ifadeyle. Sekiz ay. Güzel, diye geçirmiştim içimden. Babamla tanışmak için önümde sekiz ayım vardı.

Senden hiç bir sorumluluk istemiyorum" "Sınır ihlali yapıp çok yanlış surlara girdin. Bu gece yapacağımız hatanın içinde duygu yok, sorumluluk yok sadece bir birimizin ihtiyaçlarını gidereceğiz.." Fısıldayarak devam etti "Ve bugün olanları unutsan bile sınırı zorlayıp benim topraklarıma girmeyi sen istedin. Bunu unutmayacaksın.." Gülümsedim. "Sen unut desende ben unutmayacağım."