Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

“Alın bunu…” dedi adam, sesi sertti. Kızın kolunu tutup önlerine attı. “İster öldürün… ister oğlunuza verin. Benim oğluma karşılık.” Toprak suskundu. Konuşmadı. Zaten hayatı boyunca hiç konuşamamıştı. Ezilmişti. Hor görülmüştü. Babasının gölgesinde büyürken, her gün biraz daha yok olmuştu. Hep susturulmuştu, bu sefer konuşmak bile bir kurtuluş olmayacaktı. Karşısında duran adam… Mardin’in en güçlü ağalarından biriydi. Gözleri öfke doluydu. Kardeşinin kaçırılmasını affedemiyordu. Bu evlilik bir seçim değildi. Bir cezaydı. Ve o an, herkes kararını vermişti onun yerine. Daha küçücük bir kız çocuğuyken… hatta hiç küçük bir kız çocuğu olamamışken, bir yabancının kadını olmuştu. ⸻ Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve olaylarla herhangi bir benzerlik tesadüftür. ✨ Bu, yazarın ilk kurgusudur; yazım ve anlatımda hatalar bulunabilir.

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

İNTİKAMDAN DOĞAN BİR AŞK MASALI ... Genç kadının gözlerinde derin bir yenilgi vardı. Yorgunluk ve bitkinlik bedenini esir almış, bakışları küçük ellerinin ortasında kızıla boyanmış lekeye takılmıştı. Yarın, hiç tanımadığı, hiç sevmediği bir adamın karısı olacaktı. Abisi için… Ne yaşadıysa, neye mecbur bırakıldıysa, hepsi abisi içindi. O ve  onun bebeği için… Korkuyordu. O adamın gözlerinin kahverengisi öylesine delice bakıyordu ki, sanki canının yanacağını bağırır gibiydi her göz süzüşü. Kardeşinin intikamını alacaktı elbet o kadın vesilesiyle. O ve onun ailesi düşmandı adama. Ve adam düşman sevmezdi... Berzan BORAN. Canını yakacaktı… Ciğerini nasıl söktüyseler öyle solduracaktı  o ailenin en kıymetli çiçeğini. Kabus olacaktı bir kere. Kardeşini ondan koparmanın bedelini ödetmek için yakacak, yanacak, kül olacaktı. Ama bir şey vardı… Kalbi… Kalbi o çiçeği soldurmak istiyor muydu? Bunu billmiyordu işte  Kadının gözlerinde ürkek ceylanlar saklıydı; hem korkusuz, hem de kaçmak ister gibiydi. Bakışları pusluydu; bir yanı bangır bangır adama nefretini haykırırken diğer yanı sanki hak veriyordu. Biliyordu ki sanki canı yanıyor. O kadın değeri bir mücevher gibiydi… Ama adam farkında bile değildi elindeki servetin. Bir yanı delice kadından kaçmak isterken, diğer yanı da  adını koyamadığı bir hisle yanıp kavruluyordu. Neydi bu yoğun duygunun adı? Kıskançlık… Bariz kıskançlıktı... “Hazır ol Civan Bey,” dedi genç adam. “Yarın gelip alacağım cevabını. Seçim senin; ya kardeşim, ya kardeşin.” Sözleri ağırdı. Ortama çaresizlik sinmişti. Kadının ürkek parıltılarla şekillenen harelerinden gözlerini alamıyordu. Onlar, büyük bir intikamın kurbanıydı. Kadın, yanaklarından süzülen damlalarla teslim olmuştu adama. Peki ya adam? Oysa o  çoktan kendinin saymıştı kadını… Geliyor… Büyük bir intikamın gölgesinde yeşerecek mucizevi bir destan. Ya intikam bitecek, aşk kazanacaktı… Ya da intikam kazanacak, aşk hiç var olmayacaktı. Onlar, ancak birbirlerinin gölgelerinde nefes alabilecekti. BERZAN ❤ GÜL BORAN

Mardin`in sıcak güneşi altında, geçmişin gölgesinde yaşayan iki kırık ruh... Berdan, toprağına sadık, gururlu bir ağa... Eşini doğumda kaybetmiş, üç yıldır hiçbir kadının gözünün içine bakmamış, kalbine kimseyi sokmamış. Elif, hayata küstürülmüş, karanlığa itilmiş bir kadın... Bir daha kimseye güvenemeyeceğini düşünen, sessizliği kendine siper etmiş bir yaralı yürek. Kader, bu iki yabancıyı aynı sokakta, aynı suskunlukta buluşturur. İkisi de yaralı, ikisi de parçalanmış... ama belki de kırık olan tek şey kader değildir. Kırık Kaderler, geçmişin suskunluklarıyla geleceğin ihtimalleri arasında kalan iki insanın hikayesidir. Sevmenin yeniden mümkün olup olmadığını, acının içinden filizlenen umudu ve sessizliğin bazen en derin bağ olduğunu anlatır.

“Bir günahın bedelini ödemek için kaç masumun hayatını yakmak gerekir?” Hilvanlı ve Seroğlu aşireti arasında yıllardır süren kan davası Diyar Hilvanlı ve Rojda Seroğlu’nun birlikte kaçması ile alevlenir. Diyar ve Rojda,sadece kendilerinin değil kardeşlerinin de geleceklerini tehlikeye atmışlardır.

Annesine verdiği sözü tutan Hazal, yıllar sonra doktor olarak memleketi Adana’ya döner. Ama geldiği köyde sadece bakımsız bir sağlık ocağı değil; sert kuralları ve yakıcı bakışlarıyla Yaman Ağa onu beklemektedir. ​Biri hayat kurtarmaya yeminli bir doktor, diğeri bu toprakların dediğim dedik ağası... ​Adana sıcağında inatla başlayan bu hikaye, kaçınılmaz bir tutkuya dönüşmek üzere. ​"Senin ağalığın benim odamın kapısında biter Yaman Ağa!"

‼️Wattpad ve kitappadde KALBİMİN AŞİRETİ adıyla yayınlanan ilk kurgudur, çalıntı durumunda yasal yollara başvurulacaktır. ‼️ .... Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Sadece zamanı gelmiştir. Dilan Kaya, hayatını kendi kurmaya çalışan, sıradan bir hayatın peşinde olan genç bir öğretmendi. Ta ki bir düğünde, bir çift gözün ona takılmasıyla her şey değişene kadar. O bakışı unutmadı. Ama onun kim olduğunu da hiç öğrenemedi. Bir hafta sonra gelen küçük bir paket… İçinden çıkan gizemli bir taş… Ve ardından gelen tek bir mesaj: “Ulaştın.” Dilan, kiminle konuştuğunu bilmeden bir oyunun içine çekilir. Mesajlar, karşılıksız bırakılan sorular ve her yerde karşısına çıkan izler… Ve o adam. Hep bir adım geride duran, ama hiç kaybolmayan. Yavuz Beyhanlı. Sözünü sakınmayan, beklemeyi bilen ve istediğini almaktan vazgeçmeyen bir adam. Dilan kaçtıkça, o daha da yaklaşır. Dilan sustukça, o konuşmadan anlatır. Ama bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değildir. Bu, merakla başlayan, inatla büyüyen ve kalpten çıkmayan bir bağın hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar… ne kadar uzaklaşsan da aklında kalır. Ve bazı aşklar… başlamadan bitmez. Dilan KAYA & Yavuz BEYHANLI

Rojin daha 19 yaşındaki gencecik bir kızdı abisinin argan aşiretinden bir kız kaçırmasıyla. Rojin ve vanın zalim ağası Emirin berdel olmasıyla. Hayatlarının degişi mi.

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

“Bazı şehirler insanı çağırmaz… geri alır.” Mihri, Mardin’e bir kazı için geldi. Ama bu şehir, onun aradığı bir şey değildi. Aksine… ondan saklanan bir geçmiş vardı. Miran Alaz Savran, bu toprakların sahibi değil… kaderiydi. Ve Mihri, farkında olmadan düşman olduğu bir ailenin tam ortasına yürüdü. Kader onları bir araya getirdi. Öfke birbirlerine yaklaştırdı. Ama kayıp… her şeyi yok edebilir. KÖK Kader • Öfke • Kayıp

Abisinin hatası yüzünden küçük yaşta töreye kurban edilen Ezo Leyla Eroğlu. Kardeşinin yaptığı hata yüzünden küçük bir çocukla evlenmemek için memleketi terk eden Alaz Xidrekan . "Baba lütfen yalvarırım ben daha çok küçüğüm okulum var baba lütfen verme beni onlara " diye yalvarıyordu babasının ayaklarının dibinde çökmüş halde. Annesi zerrin hanım `ın ise içi yanıyordu biricik kızları oğlunun hatası yüzünden töreye kurban gidiyordu. Başını yana çevirip zorla yutkundu sidar ağa ve ona yalvaran kızına baktı. "Keşke kızım keşke elimden bir şey gelse" "Baba ben... ben e-evlenemem... ben yapamam lütfen baba ." "Beyim bir şey yapasın kurbanın olayım bir şey yapasın benim kızım küçüktür onu hor görürler." "Elimden bir şey gelmez hanım görmezmisin gelse zaten yaparım canımı bile veririm ... ama yapacak hiç bir şey yoktur elim kolum bağlıdır ." Diyerek kızının önüne çöktü sidar ağa ve kocaman sarıldı canından çok sevdiği kızına . "Beni affedesin kızım ben seni koruyamadım affedesin kızım ben sana baba olamadım " Genç kız başını kaldırıp ona kızarmış gözlerle bakan babasına baktı ve ayağa kalktı . burnunu çekip derin bir nefes verdi ve babasının gözlerinin içine baktı hiç bir duygu olmadan . "Bugünü hiç unutmayasın sidar ağa çünkü ben hiç unutmayacağım her zaman aklımda olacak sen oğlun için kızını töreye kurban ettin keşke abim kadar değerim olsaydı ama yemin ederim ki bu gün düştüm ama elbet ayağa kalkacağım işte o zaman herkes ezoyu görecek !"Diyerek hızlıca merdivenleri çıkmaya başladı. Genç kız daha on altısında bir çoçuktu ezo onun hayellerini ve hayatını çalmışlardı. Ama elbet bir gün devran dönerdi... Wattpad kitabıdır. Terk etmek #1🥇

İki büyük aşiret var: 👉 Karahanlılar ve Demirkanlar Aralarında yıllardır süren kan davası var. Bir gece… Karahanlı aşiretinin veliahtı, düşman aşiretin kızını kaçırıyor. Ama bu sıradan bir kaçırma değil… 👉 Onu intikam için gelin yapıyor. ANA KARAKTERLER: 🖤 Erkek: Miran Karahanlı Aşiretin en tehlikelisi Soğuk, sert, kontrol manyağı Kimseye güvenmez “Benim olan benimdir” kafasında Kıza ilk dediği şey: “Artık sen benim karımsın… kaçışın yok.” Kız: Asya Demirkan Güçlü, dik başlı Boyun eğmez Korksa bile belli etmez Ona ilk cevabı: “Ben kimsenin malı değilim.” Asya zorla aşirete getirilir Kadınlar onu dışlar Herkes ondan nefret eder Ama… Miran kimseye ona dokundurtmaz. Miran ona sert davranır ama dokunmaz Asya ondan nefret eder ama etkilenir Sürekli tartışırlar Aralarında çekim var ama kabul etmiyorlar. Asya aslında… 👉 Gerçek Demirkan kızı değil. Yıllar önce yapılan bir oyunla yer değiştirilmiş. Ve… 👉 Bu kan davasının asıl sebebi onun geçmişi.

Mardin midyatın sahibi zengin genç ağası sert acımasız bir piskopat ve tüm kızların hayali olan yakışıklılığa sahip Aziz Şahmaran naif zarif güzelliğe sahip bütün herkesi kapıya görücü diken sert bir duruşa ve kararlılığa sahip Avjin Gümüş

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Kadın bir mum gibidir... Bir mum yakıldığında, her dakika o mum biraz daha erir ve sonunda tamamen yok olur. Tıpkı bir kadın gibi. Çünkü insanlar bir kadının yüreğini yaktığında, o kadın her gün biraz daha tükenir. Ve onu yakanlar... O kadının her dakika biraz daha yok olduğunu bile bile sadece izlerler. Tıpkı bir mum gibi... Ben, Mihra Çetiner. Biraz asi, biraz da hırçın bir kadınım. On iki yıl önce Allah`a bir söz verdim. Ve o sözü tutmak için avukat oldum. Şimdi her şeyi değiştirme vakti geldi. Artık kadınların her gün biraz daha yok olmasına göz yummayacağım. Çünkü ben, onların sessizce bir köşede erimesini izleyenlerden olmayacağım...

Leyla beyazkurt Bir sabah babasinin aramasıyla kalkar ve babaannesinin hastalığını öğrenerek ablası Ablası ile Rusya`dan memleketi Mardin`e gelir ve babaannesi için düşmanları baran Karakurt ile evlenir Bu kitapta küfür bulunur bilginize Lütfen (ç) alıntı yapmayın

"HERKİMSE GEÇMİŞİNİ BIRAKABİLİR AMA GEÇMİŞİ ONUN ARDINDAN GELECEK" Azad Zinar, yıllar önce Mardin`in tozlu sokaklarını ve törenin nefes aldırmayan kurallarını arkasında bırakıp İstanbul`a sığınmış bir adamdır. Kendi tırnaklarıyla kazıyarak kurduğu imparatorluk, bugün Türkiye`nin dört bir yanına yayılan şirketler zinciriyle ona büyük bir güç ve özgürlük kazandırmıştır. O artık Mezopotamya`nın bir aşiret varisi değil, modern iş dünyasının parmakla gösterilen, sert ve kararlı iş adamıdır. Geçmişin gölgesinden kaçtığını sanırken, hayatın ona en büyük oyununu oynaması uzun sürmez. Kız kardeşinin bir başka aşiretin oğluyla kaçtığı haberi, Azad`ın İstanbul`daki lüks hayatına bir yıldırım gibi düşer. Töresi, kanı ve aşireti onu geri çağırır. Mardin`e döndüğünde, namlunun ucunda sadece bir hayat değil, sarsılan bir onur ve durdurulması gereken bir kan davası vardır. Silahların susması, toprağın kanla sulanmaması için tek bir yol kalmıştır: Berdel. Rojîn, hayatı boyunca o topraklardan kaçmanın hayaliyle yaşamış, gecesini gündüzüne katarak tıp fakültesini kazanmış genç bir kızdır. Beyaz önlüğünü giyip insanlara şifa dağıtacağı günün hayaliyle yaşarken, bir sabah kendini o meşhur berdel masasında bulur. Kardeşinin hatasının bedeli, Rojîn`in hayallerinden vazgeçmesi ve hiç tanımadığı, kalbi buz tutmuş bir adama gelin olmasıdır. İstanbul`un gökdelenlerinden Mardin`in taş konaklarına dönen Azad ile hayalleri elinden alınan müstakbel doktor Rojîn... Bir yanda törenin yıkılmaz duvarları, diğer yanda yarım kalmış bir gençlik. Azad, bu evliliği sadece bir borç olarak görürken; Rojîn, o konakta kendi sesini ve özgürlüğünü arayacaktır. Bu sadece bir evliliğin değil; pişmanlığın, küllerinden doğan bir aşkın ve bir kadının onur mücadelesinin hikayesidir.

İki farklı hayat… İki ayrı şehir, iki ayrı kader, iki bambaşka yol… Biri geçmişinin yükünü omuzlarında taşıyarak yürüdü. Diğeri duvarlarının arkasına saklanarak yaşamayı seçti. Zaman geçti. Hayaller büyüdü. Yollar uzadı. Her ikisi de kendi savaşını verirken, hayat onlara bambaşka yönler çizdi. Ama bazı insanlar ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, kader aynı noktada buluşturur. Bir gün, hiç beklemedikleri anda yolları kesişti. İlk bakışta değişen şey sadece kalpleri değildi; geçmişleri, korkuları ve geleceğe dair tüm bildikleri sarsıldı. Ayrı başlayan iki hikâye… Sonunda aynı cümlede buluştu. Karan Karabey&iren Baybars

~ "Herkese ağa sana Miran,Herkese Ağa sana Miran,Mihrem" Günler önce ona kullandığım cümleyi kendine göre çevirmişti.Bir umut...Kendi yuvamı kurabileceğimin umuduydu bu. Miran onunla bir aile kurabileceğimin umudunu vermişti bana. ɢᴜ̈ɴʟᴇʀ ᴏ̈ɴᴄᴇ~ "Herkese ağa olacaksın,Bana Miran. Herkese ağa olacaksın Miran ağa...Ama bana Miran olacaksın. Benim doğduğum yer bana Yuva değildi; ki insan doğdu yeri seçemez. Ama ben bir söz verdim kendime.Doğdum yer bana yuva olmadı. Benim kurduğum yer bana yuva olacak. Benim elimden bu kararımıda aldılar,o gün o nikah masasına oturduğumda benim rızamı sormadı kimse.. Kuracağım yuvayada karıştılar. Eğer o gün o masaya otururken benim rızam sorulmadıysa, Bende sana sormuyorum rızanı, madem o gün ben o masaya seninle oturdum, yuvayıda seninle kuracağım. Ben bu kararımıda elimden almalarına izin vermeyeceğim. Ben çocuğuma ağa istemiyorum,ben çocuğuma bir baba istiyorum. Madem o baba sen olacaksın. O zaman Herkese ağa,Bana miran olacaksın...Miran ağa. Ben kendi hayalimdeki yuvayı kuracağım seninle." Uzunca kurduğum cümleye karşı tek bir cümle çıktı ağzından. "Eğer bir gün Herkese ağa,sana Miran olursam; bunu başarırsan,gönlüme girersen. Kur o yuvayı." 🌹

Nerden bilebilirdi ki; Kuzeninin düğünü için gittiği Gaziantep’te gönlünü kaptıracağını…İstanbul’dan Antep’e uzanan aşka hazırmısınız?

Burası Mardin bütün feryatların, çığlıkların susturulduğu yer.. "Coğrafya kaderdir," Zeynep Aldemir.. KİTAPLARIM NOTER ONAYLIDIR.. EN UFAK BİR SÖZ ÇALMA HALİNDE ADLİ İŞLEM YAPILACAKTIR!! BÜTÜN TEHLİF HAKLARI SAKLIDIR!!!!

O konuşmadı. Kimse sormadı. Çünkü burada herkes susar töreler konuşur.. Bir berdel... Bir sakat ağa… Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin.. Mirina, Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı.. Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti. Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam. Kader onları zorla birleştirdi.. Ama Mirina dermandı, sessizce geldi. Adam suskundu ama bir tek ona konuştu. Ve berdel bir aşka yenildi. Bu, bir aşk hikâyesinden öte… Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi... Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi.. Azad Boran & Mirina ~

Mardin`di burası aşkların yarım kaldığı Şehir.. Azad ile Dilan töreye kurban gitmişti, Azad sevdiği kadın ile evlenirken Dilan acı çekeceğini sanıyordu.. DİLAN KOZAN,Mardin`de güzelliği ile tanınmış Dilan KOZAN, diğer lakabı ile ŞEHRAZAT, Şehrazat özgürlüğüne düşkün demekti peki Dilan bu özgürlüğe ne zaman kavuşacaktı,evleneceği adam ailesinin veremediği sevgiyi de özgürlüğüde verebilecekmiydi.. Mardinin en ün sanmış Ağası AZAD ŞAHİN bu özgürlüğü sevdiği kadına verebilecekmiydi yada bu şehrin yarım kalan aşklarına mı dönüştürecekti aşkını.. "Dilan`ım çek vur beni ama bu herif ile gitme, eğerki gidersen ben o zaman ölürüm"... Gelin beraber Mardin töresi yüzünden evlenen bu iki gencin aşkını okuyalımm. Bence kitabımı beğeneceksiniz bi şans vermeyi unutmayınn😊

İzmir`in özgür havasında büyümüş, modern ve asi Mehra Depraji, hayatının en karanlık gerçeğiyle yüzleşmek üzere Mardin`in taş konaklarına sürüklenir. Abisinin sorumsuzluğu, kan davası kapısını çalmış, Depraji ve Hazani aşiretlerini karşı karşıya getirmiştir. Tek çözüm: Bir Berdel. HER AKŞAM SAAT 19.00 DA YENİ BÖLÜM