Adaletin terazisi bozulduğunda, hükmü mazi verir." Bursa’nın gri gökyüzü altında, emniyetin soğuk koridorlarında yankılanan bir isim: İdil Irmak. On yıl önce, bir genç kızın hayatı adaletin yetersiz kaldığı bir mahkeme salonunda paramparça oldu. Bugün ise, o davanın hayaletleri karanlık ormanlardan sızarak şehre geri dönüyor. Başkomiser Pars Çevik, bir yandan babalık ve dedelik sorumluluklarının sıcaklığına sığınmaya çalışırken, diğer yandan geçmişin tozlu raflarından fırlayıp gelen kanlı bir dosyanın pençesinde kıvranıyor. Bal rengi gözlerdeki korku, platin sarısı saçların ardındaki büyük yıkım ve zeytin tenli bir adamın vicdan azabı... Ekip üyeleri kendi içlerindeki uçurumlarla boğuşurken, orman bekçisinin ölümüyle düğüm daha da sıkılaşıyor. İntikam soğuk yenen bir yemek midir, yoksa her şeyi küle çeviren bir yangın mı? Yağmur Özdemir, HÜKÜM ile okuyucuyu polisiye bir gizemin içine sürüklerken; aile bağlarının, dostluğun ve bitmek bilmeyen adalet arayışının sınırlarını zorluyor. Bir tarafta masumiyetin son çığlığı, diğer tarafta ise verilmiş en ağır hüküm...

Bazı insanlar sessizliği zayıflık sanardı, aslında sessizlik en güçlü silahlardandı. Peki Sessizlik Ahsen’in silahı mı? Yoksa hayatta kalma biçimi mi?

Hassas olan kişiler için uygun değildir. Kan vahşet ve şiddet içerir.... Kaçabileceğini sanıyor ama gittiği tüm yollar bana çıkıyordu. Her adımında bir nefes kadar yakındım ona. Sessiz koridorda çıkardığım ayak sesleri arasında, kalp atışlarını duyabiliyordum......

#ATEŞ VE MİRA # " Babamın borcu benim esaretim oldu. Ateş`in karanlığında kaybolurken, Yaman`ın ışığına tutunmaya çalıştım. Ama bu dünyada kural basitti: Ya av olurdun ya da avcı. Ben Mira... Kendi hikayemde başrol müydüm, yoksa devlerin oyununda bir piyon mu? Aşkın nefretle, sadakatin ihanetle sınandığı o noktadayız."

ilk yazım tarihi 28 Ocak 2022. Revize tarihi ise 9 Ocak 2026. Bir gecede hayatı altüst olan Leyal, kanlı ellerinin ardındaki gerçeği hatırlamaya çalışırken, bilinmeyen birinden gelen tehditkâr mesajlarla daha da karanlığa sürüklenir. Masumiyetle suçluluk arasında sıkışıp kalan Leyal, kimin kurduğu bu tuzağın içinde nefes almaya çalışırken en büyük düşmanının kendi zihni olup olmadığını sorgular. Gecenin zehri bir kez bedenine işledi… Peki, kurtuluş mümkün mü? `Bu bir sır olarak kalacak, merak etme.` `Mesajıma nereye kadar cevap vermeyeceksin, Leyal?` `Katilsin; bunu artık kafana yerleştir.` `Sessizliğe bürünmeye devam et.` `Yarın seni Galata Kulesi`nin orada bekliyor olacağım.` `Bu gece neler yaptığını tekrar gözden geçir :)`

Kitabın şarkısı: Aşkı harcamının seksen yolu. 𓇢𓆸 Altı çocuk altı aynı kader Aynı uygulama aynı alışkanlıklar Ve çocukluklarından beri yanlarında olan bir gölge; Gölge kim mi? Gölge hayatını kendi kendine öldüren çocukların zihnini yönelten zihinsel bir baskı. Eğer onu gözüsünüzde kötü görürseniz beyniniz ona inanmaz ve sonuç olarak iyi yola çıkamazsınız. Unutmayın! Gölgeden kaçış yok. Sizde onlarla aynı kaderi yaşamak istemezsiniz.. Değil mi?

Yıl 2010. Bir gece, takıntılı bir mafya lideri bir adamı hayattan koparır. Kanlı eller, geride kalanları suskunluğa boğmak için bu cinayete "intihar" süsü verir. Yıllar Sonra Geçmişin gölgeleri, saklandıkları yerden sızmaya başlar. Babasının yarım bıraktığı zulmü devralan Bilal, intikam ateşiyle Ali Asaf’ın peşine düşerken, masumiyetin son kalesi olan Pınar’ı da karanlığına çekmeye kararlıdır. Ali Asaf, bir saldırı anında kendini Pınar’a siper ettiğinde, on altı yıl önce mühürlenen sırlar teker teker çözülür. Hapishane kapıları aralanıp asıl canavar özgürlüğüne yürürken, hiçbir yalan sonsuza kadar saklı kalmayacaktır. Bazı yaralar iyileşmez, sadece kabuk bağlar. Ve o kabuk bir kez kalktığında, şehir yeniden kana bulanır.

Aiko için sıradan bir okul günüydü. Sabah sınıfa girdiğinde yeni gelen öğrenciyi gördü. Ama garip olan şuydu ki, yeni gelen öğrencinin yanında bir kişi dahi yoktu. Normalde onun sınıfı çok sosyalken neden bu çocukla kimse muhattap olmamıştı?

"Umbrella yıkıldı ama unutulmadı. Onun küllerinden yeni bir kâbus doğdu." 2028, Güneydoğu Asya. Bir biyo-teknoloji şirketi olan Sulong Corporation, Umbrella`nın çalınan verilerini kullanarak yeni bir virüs geliştirir: Lepidoptera-Virüsü (L-Virüsü). Kurbanları önce koza içinde uyur, sonra kanatlı, böcek benzeri mutantlara dönüşür. Filipinler`in uzak bir adasında, eski bir ABD askeri olan Marcus Reyes, karantina altındaki kasabasında mahsur kalır. Karısı L-Virüsü ile enfekte olmuş, kızı ise kaybolmuştur. Marcus`un tek umudu, adaya gizlice giren BSAA ajanı Sofia Rivera ile işbirliği yapmaktır. Ancak Sofia`nın bir sırrı vardır: O da bir zamanlar Sulong için çalışmıştır. Ve adanın altındaki laboratuvarda, L-Virüsü`nün gerçek amacını keşfedeceklerdir: İnsanlığı yok etmek değil, onu yeniden şekillendirmek. --- ANA KARAKTERLER Karakter Yaş Rol Kişisel Çatışması Marcus Reyes 39 Eski Navy SEAL, şimdi balıkçı Karısını kurtarmak mı, yoksa onu öldürmek mi? Sofia Rivera 28 BSAA ajanı, eski Sulong çalışanı Geçmişteki suçlarını affedebilecek mi? Dr. Hiroshi Tanaka 62 L-Virüsü`nün yaratıcısı "Evrim kaçınılmazdır" felsefesiyle hareket eder Luna Reyes 9 Marcus`un kızı Özel bir antikor taşıdığı için hedef alınır General Salvador Cruz 54 Filipinler ordusu komutanı Adanın bombalanması için emir bekliyor

"Leyla ve Vefa`nın karanlık bir labirentte verdikleri mücadele, hiç beklenmedik bir sesle sarsılır. Arkadaşlarını bulduklarını sandıkları an, aslında büyük bir tuzağın içine mi düşmüşlerdi? `Kaçış Melodisi`, gerilim ve sadakatin sınırlarını zorlayan bir yolculuk."

Selammm Herkese🌸🧸 Askeri kurguyu okuyan olmadı bende sildim ve yazasım gelmiyordu bir zaman sonra neyse yeni kitaptır sevgili okurlarım iyi okumalar dilerim hepinizee✨️ KİTAP SÖZÜDÜR👇 Adaletin ışığı, Gölgelerde saklanır (Bayys)

"Benden ne istiyorsun?" "Seni" ... "Bizi ne ayırır biliyormusun?" "Ne" "Ölüm"

Herbir oyuna oyuncu o oyuncuya da yetenek lazımdır

İntikam için yanlış kişiyi kaçıran "Ares karahan"

Burda fabrika var bu fabrikada Yetim olan çocukları deneyleri sokulan yerdir. İstediği bir oyuncağı dönüşüyor ve kapasitesi yine aynı olmak üzere ama bir süre sonra artık fabrika da çalışan insanlarıda saldırıyorlar burada Ana karakterimiz biz yani Nova ve Poppy dir hadi başlıyoruz

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Okyanusun keşfedilmemiş kısımlarını araştıran bir ekip, bir saldırıyla karşılaşırlar. Bu saldırıdan sonra hayatta kalabilecekler miydi, yoksa daha değişik bir olay mı başlarına gelecekti? Bu gerilim/korku/bilim kurgu size hayatın keşfedilmemiş sırlarını açıklayacak. Hazır mısın? O halde ne duruyorsun, okumaya başla!

Ekran karardıktan sonra kimse konuşmadı. Odanın içinde garip bir ağırlık vardı. Sanki biraz önce izledikleri şey bitmemişti de… odanın içinde kalmıştı. “Orada biri vardı,” dedi Lara. Sesi netti. Fazla net. Tamer başını yavaşça salladı. “Hayır.”dedi Aynı kaydı izlemişlerdi. Aynı saniyeyi. Aynı görüntüyü. Ama aynı şeyi görmemişlerdi. Evser hiçbirine katılmadı. Gözlerini ekrandan ayırmadan sordu: “Sen ne gördün?” Soru kime sorulmuştu, belli değildi. Cevap veren de olmadı. Çünkü önemli olan cevap değildi. O an herkes çoktan bir şey seçmişti.

Arkadaşının ölümünden sonra, Kolpa bir karar verir. Aslan adındaki gizemli adamı öldürmek zorunda kalacaktır. Nazlı’nın en yakın arkadaşının ölümünden sonra hayatı değişir. Nazlı birden kendini bambaşka bir hayatın pençesinde bulur.Onu takıntı hâline getiren Can peşini bırakmaz ve Nazlı`nın hayatını zindan eder. Onu elde etmek için her yolu deneyecektir.

"Yeter Şilan ne duymak istiyorsun? seni istemiyorum diyorum sana" dedi sinirle" ne duymak istiyorum söyleyeyim, beni nasıl kandırdığını benimle nasıl eğlendiğini, bana nasıl yalan böylediğini bena `seni seviyorum` derken nasıl başkkasın sevdiğini duymak istiyorum" dedi Şilan Zinar`ın gözlerini içine bakarak Gözlerinde bir umutla baktı bunun bir kabus olmasını istedi ama Zinar Şilan`dan birkaç adım daha uzaklaşıp " Şilan seninle daha fazla üğraşamam" diyip Şilan`ın yanından geçip gitti birkaç adın attıktan sonra Şilan`ın sesiyle olduğu yerde durdu. " Adını bir daha anmayacağına Nasuh tövbesi olsun mu" dedi Şilan bağırarak Zinar arkasını dönmedi "olsun" dedi Şilan daha sesli bir şekilde " olsun" dedi Zinar`da ve orda durmayıp arabasına binip Şilan`ı orda öylece bırakıp gitti.

Geçmişin kanla yazıldığı bir hikâye… ve kimsenin kaçamadığı bir hesaplaşma. Açelya, ailesi katledildikten sonra kendi adaletini yaratarak seri cinayetler işleyen bir kadına dönüşür. Onu bulmaya çalışan dedektif Aziz ise sadece görevini değil çocukluğundan beri içinden atmadığı bir duyguyu da kovalamaktadır. Ama bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değildir…

Dışarıdan bakıldığında sıradan bir apartman. Sıradan daireler, sıradan insanlar, sıradan hayatlar. Ta ki ölümler başlayana kadar. Apartmanda biri ölüyor. Sonra bir diğeri. Ve kısa sürede herkes aynı gerçeği anlıyor: Bu bir kaza değil. Kaçmaya çalışanlar ölüyor. Gidenler geri dönemiyor. Kalanlar ise her gün sıranın kendilerine gelmesini bekliyor. Daha kötüsü… Katil aralarında. Kimse kimseye güvenemiyor. Herkes masum olduğunu söylüyor. Ama herkesin sakladığı bir şey var. Bu apartman artık bir ev değil. Bir sığınak da değil. Bir bekleme odası. Ve burada bekleyen herkes, hayatta kalmak için susmak zorunda. “Merhametinizi silah yaptım. Ve herkes öldü. Bu yüzden insanlık değil… Saflık tehlikelidir.”

Aşk eski Bir yalannnnn

Defile salonu, büyüleyici bir ışıltı içinde kaybolmuştu. Podyumun başında, yüksek sesle çalan müzikle birlikte modellerin adımları yankılanıyordu. Ama bir anda ışıklar Tamar`a odaklandı. O an, bir nefeslik sessizlik oldu ve hemen ardından flaşlar patlamaya başladı. Tamar, podyuma ilk adımını attığında, salon bir anda çılgınca heyecanlandı. Kameralar ardı ardına çekim yaparken, herkesin gözleri onun üzerindeydi. Altın rengindeki elbisesi, ışıklarla adeta parlıyordu. Her adımında zarafetiyle bütün salonu büyüleyen Tamar, topuklarının şık sesiyle her adımda gücünü ve özgüvenini sergiliyordu. Flaşlar, salonu aydınlatan bir ışık seline dönüşürken, Tamar’ın içi biraz karıştı. Bu kalabalık, bu gözler, hep ona bakıyordu ama o, gözlerini sadece podyumun sonuna odaklamıştı. Kapanışa yaklaşırken, bir an bir şey hissetti. Bir bakış, bir duruş… Gözleri podyumun sonundaki adamla kesişti. Vasil, ışıkların arasında, tüm kalabalığın içinden Tamar’a odaklanmıştı. Gözleri ona kilitlenmişti, bir şeyler vardı, bir çekim… Tamar’ın her hareketi, her zarif adımı, onun içindeki gizli merakı uyandırıyordu. Ama Tamar, sadece podyumu tamamlamaya odaklanmıştı. Defilenin sonunda, Tamar podyumu terk ederken, hala arkasında kalan bakışları hissediyordu. Her adımda, o bakışların ona olan etkisi, Tamar’ı huzursuz etti. O an, yalnızca bir model değildi; o, geçmişin ve geleceğin kesişim noktasıydı.

İçindeki vahşetiyle barışamayanlara çünkü asıl avcı onlar.