1880’lerin sonlarında, Rusya’nın kuzeyinde “Beyaz Ateş” (Morbus Borealis) adı verilen ölümcül bir salgın patlak verir. Hastalık, kurbanlarını önce dondurucu bir soğuk hissiyle ele geçirir, ardından yüksek ateş ve bilinç kaybıyla ölüme sürükler. Salgından kaçan halk yeraltı sığınaklarına kapatılır; korku, hurafe ve çaresizlik günlük hayatın parçası hâline gelir.

Topkapı Sarayı`nda Osmanlı paleografisi uzmanı olan Burçin, her sabah tarih ve belgelerle iç içe geçirdiği hayatından habersiz, bir anda sarayın taşları arasında uyanır. Geçmişin ve geleceğin sınırlarının silikleştiği bu yerde, haremdeki suskun bakışlar ve ince hesaplar arasında yalnızca güzelliği değil, zekâsı da fark edilir. Sarayda her bakış masum değildir; her gülüş, bir tuzaktır. Osmanlı`nın sırlarla dolu dünyasında, bir yabancı olarak uyanan Burçin, kendini geriye dönülmez bir yolun ortasında bulur.

"Zaman, yalnızca saatlerde mi saklıdır?" Zeynep, İstanbul Üniversitesi’nde tarih okuyan sıradan bir öğrenciydi. Ta ki Süleymaniye Kütüphanesi’nin tozlu raflarında, el yazması bir kitapta gizlenen mühür onu başka bir yüzyıla çekene kadar. Gözlerini açtığında artık ne kütüphanedeydi… ne de kendi zamanında. Karmaşık entrikaların içinde, geçmişin gölgeleri arasında kim olduğunu ve neden orada olduğunu sorgularken, kader ona hiç ait olmadığını sandığı bir rol biçmişti: Bir suikastçının kimliği. Ama Zeynep’in bildiği tek bir şey vardı: Tarih yazılmış olabilir ama henüz bitmedi. * Kitapta geçen kişiler ve olaylar tamamen hayal ürünüdür.*

Mehpare`nin küçük yaşta yanlışlıkla geçitten geçip günümüze gelmesi ile bugün ki dünyada geçer. Yıllar sonra farkında olmadan tekrar geçidi kullanarak obasına, ailesine döner.

Bir savaşın ortasında zamanını ve kimliğini kaybetmiş bir genç: Alp. Obaya getirildiğinde onu bekleyen yalnızca yabancı bakışlar değil, kendi geçmişinin sırları ve gizemli bir dünyanın kurallarıdır. Savaş, dostluk ve ihaneti öğrenirken Alp hayatta kalabilecek mi? Tengri`nin gölgesinde bir uyanış başlıyor.

“Zaman, bazen bir kelimenin içinde kırılır.” Ben Çimen. Bir gün, hayatın ince perdesi yırtıldı ve ben kendimi sessiz bir çağın ortasında buldum. Ne bir iz, ne bir ses… sadece kalbimin attığı yerden yankılanan eski bir dua. Belki unuttuğum bir geçmişin, belki de yazılmamış bir geleceğin içindeyim. Ve şimdi biliyorum, her ruh, kendi hikâyesine dönmenin yolunu bir gün bulur.

" Kendimi hiç beklemediğim bir evrende bulduğumda herşeyin bittiğini sanarken ansızın ortaya çıkan bir gerçekle içimdeki ses herşeyin yeniden başladığını söylüyordu." Aylin yıllar evvel oyuncularda dahil olmak üzere herkesin ortadan kaybolduğu ve kimsenin hatırlamadığı muhteşem yüzyıl dizisinde kendini bulduğunda ilk başta bunun gerçek olmadığını düşünse de sonrasında öğrendiği gerçekle anladı ki hiçbirşey eskisi gibi olmayacaktı.

"Yazgının izi sizi bulacak. Döngü tamamlanınca yurt yeniden sizi çağıracak. İçinizdeki kurt sizinle yeniden doğacak." Modern zamanın telaşı arasında aralanan bir kapıdan geçen üç gencin Göktürk dönemine gelişleri ve onları obaya bağlayan üç Göktürk gencinin yaşadıkları maceraları anlatıyorum.

Hayatın rutinine sıkışmış, işyerinde hor görülüp yalnız bırakılan Sare, bir gün yağmurun altında yürürken kendini hiç bilmediği bir dünyanın kapısında bulur. Rüzgâr başka eser, gökyüzü yabancı bir dilde fısıldar, atların nal sesleri yüreğini titreten bir çağrıya dönüşür. Burada artık saatler işlemez, kurallar bildiği gibi değildir. "Gök Tengri"nin adı yankılanırken Sare, kim olduğunu ve neden seçildiğini öğrenmek zorundadır.

1918… Osmanlı İmparatorluğu kan kaybediyordu. Haritalar, kalemle değil kanla çiziliyor, milletler hayal olup yıkıntılar altına gömülüyordu. Geceleri top sesleri değil, halkın içten içe çürüyen umudu yankılanıyordu. Her şey, bir devrin sona erdiğini haykırıyor; ama kimse bunu yüksek sesle söyleyemiyordu. Saraylar sessiz, sokaklar tetikteydi. Sadakat bir yemin değil, bir yük olmuştu. Dostluklar kırılgan, ittifaklar rüşvetle örülüyordu. Herkes birbirini tartıyor, her bakışta bir hainlik, her susuşta bir sır gizleniyordu. Çünkü bu, bir savaşın değil — bir çözülüşün hikâyesiydi. Ve böyle zamanlarda, gerçek savaşlar cephelerde değil, zihinlerde kazanılırdı. Tetikten önce fikir, silahtan önce strateji konuşurdu. Taşlar tahtaya dizilirken aslında insanlar dizilirdi. Her piyon bir halktı. Her vezir, ya bir ihaneti temsil ederdi ya da suskun bir kahramanlığı. Bu, görünmeyen bir savaşın hikâyesidir. İçinden ihaneti, sadakati, sükûneti ve ihtilali aynı anda geçiren bir satranç tahtasında; akıl, cesaretle; vicdan, korkuyla yüzleşir. Taşlar yer değiştirdikçe, kader de yönünü değiştirir. Ve bazen… Bir ülke yeniden doğar.

Sekiz yıl yetti cihana Yavuz`a, bir ömür sığmazdı o kılıca. Yavuz oldu bahadır Herkes tanır Selim ise bir sır. Tarih pek çok aşk hikayesi yazdı, çok daha fazlasını ise görmezden geldi. İhaleler, anlaşmalar, toplantılar Mustafa`nın dünyası yalnızca bunlardan ibaretti. O yüzüğü bulana dek. O artık yalnız Mustafa değil şehzade Selim`in kendisiydi. Selim`in kazandığı zaferleri herkes bilir ya kaybettiklerini...

Yerde bulduğu bir zihgir yüzünden , 1360 yılından 2024 yılına yanlışlıkla zaman yolculuğu yapan 6 yaşındaki küçük Dilruba ve onu korumaya yemin edip ailesine geri göndermeye çalışan Polis memuru Tahir ERDEM .

Osmanlı İmparatorluğu`nun göz kamaştıran ama tehlikelerle dolu sarayında, Kafkas kökenli, genç bir cariyeyi, Lale`yi merkeze alıyor. Saraya on dört yaşında getirilen Lale, burada iki yıl süren yoğun bir eğitimden geçirilmiştir. Bu eğitim ona Farsça ve Arapça dilleri, edebiyat, musiki, dikiş nakış gibi geleneksel saray zanaatları ile birlikte, saray adabı ve harem kuralları hakkında derin bilgi kazandırmıştır. Lale`nin masum güzelliği, keskin zekası ve sarsılmaz azmi, onu Valide Sultan`ın keskin bakışlarının ve haremin acımasız rekabetinin odağı haline getirir. O, sadece bir cariye değil, bu altın kafesin içinde yeşeren bir umut, bir bilmece, belki de bir fırtınanın habercisidir. Lale`nin her adımı, onun ya yükselişine ya da düşüşüne zemin hazırlayacak, kendi kaderini yeniden dokuyacaktır.

Yıllar önce kaybettikleri Elis`i, Kezban olarak bulmuşlardı. Yabancıların oyununa gelip birbirlerini boğazladıkları topraklar, artık eskisi gibi cömert değildi. Bire altı, yedi vermiyordu. Attıklarını zor alıyorlardı, onlara toprakta küsmüştü, göklerde. Belki dünyanın en güzel yeriydi ama hiç birisine merhamet etmiyordu. Üzerinde doğup büyüdükleri toprakları terk etmek zorunda kaldılar. Çocukları rızıklarını kazanmak için göçmen olarak Avrupa ülkelerine gittiler. Türklere olmadık eziyetleri yapan Rumlara gelince, Yunanistan`da hakaretlere uğradılar. Rum olarak kabul görmediler, "Türk tohumu, Türk p..leri," diye hakaretlere uğradılar. Sonunda onlarda Avrupa`ya göçtüler. Kaderin cilvesine bakın ki tekrar bir araya gelmişlerdi, ama ev sahibi olarak değil işçi olarak. Bu topraklar Türkleri de Rumları da mutlu etmemişti. Avrupa`da en ağır işlerde bir başka milletin ekonomisini güçlendirmek için hamal gibi çalışıyorlardı. Zaten her dönem ülkelerin sınırlarını hep ekonomisi güçlü olanlar çiziyordu. Mutluluğun resimlerini de onlar çiziyordu. Güçsüz ülkelerin kaderine de özgürleştirmek adı altında üstlerine bombalar yağıyordu. Ekonomisi güçlü ülkelerin çıkarları arasında sıkışıp kalan güçsüz devletlerin fakir insanları ellerinde bir bohça ülke ülke dolaşıp mutluluğun peşinde koşuyorlardı. Mutluluk ise çok uzaklarda, erişilmez dağların arkasındaydı.

Anadolu`nun küçük bir köyünde dünya ya gelen Mustafa`nın acılar, sevinçler ve hasretle yoğrulan yaşam hikayesi.

Bir dönem uçurumun kenarındaki ülkeyi kanlarıyla sulayarak kurtaran yiğitlerin hikayesini anlatan hikaye.

Kırgız bozkırlarından Anadolu’ya uzanan bir soyun hikâyesiyle başlar. Engin Ağa ve Leyla Hanım’ın 1830’larda Erzurum’da kurduğu düzen, Rus işgalleriyle sarsılır; aile 1850’lerde Ankara’ya göç eder. Bu bilinçli geri çekilme, ileride doğacak büyük bir figürün zeminini hazırlar.1859’da Ayşe Hanım ile disiplinli ve ketum bir Osmanlı subayı olan Arslan Paşa’nın evliliği, iki güçlü iradeyi birleştirir. 1875’te doğan Ege, imparatorluğun çözülme döneminde dünyaya gelir. Sessiz, gözlemci ve olağanüstü zekidir. Mektebi 16 yaşında bitirir; ancak babasının yönlendirmesiyle erken parlamaz, görünmez olmayı seçer.

Lütfen önyargı ile yaklaşmayın Çünkü bu kitap sizin düşündüğünüz gibi bir Dini kitap değil bir Bizans`ın Orta Doğu yolculuğunu anlatıyor sebebini okursanız göreceksiniz İyi okumalar diliyorum

Aşk mı daha güçlüdür, yoksa taç mı? İhanetle sadakat arasında sıkışıp kalan bu hikâyede, hiçbir şey göründüğü gibi olmayacak…

"İhtirasın Tahtı"; Sultan Mustafa Han`ın sarayında, hırsın, sevdanın ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyayı gözler önüne seriyor. Sarayın altın kapıları ardında her gece, tahtın ve gücün peşinde olanlar arasındaki çekişmeler hiç dinmiyor. Mustafa`nın çevresindeki hasekiler, birbirlerinin ardında gizlice tuzaklar kurarak tahtı ele geçirme hayalleriyle yanıp tutuşuyor, ancak aynı zamanda kalplerinde Mustafa`nın sevgisini kazanmak için de büyük bir savaşa giriyorlar. Mahidevran Sultan ise başka bir taht savaşının kahramanıdır. Hürrem Sultan ile büyük mücadelesi, onun oğlunun tahta çıkmasını sağlar. Ancak saraydaki her zafer, bir bedel ödemek anlamına gelir. Mahidevran`ın inancı ve güçlü duruşu, onu her zaman taht kavgalarında güçlü kılar, fakat o da içindeki ihanetin ve hırsın ağırlığı altında sıkışıp kalır. "İhtirasın Tahtı", Sultan Mustafa`nın başında olduğu bu sarayda, her bir hasekinin, annelerin, çocukların ve düşmanların taht için verdikleri acımasız mücadelenin öyküsüdür. Taht, yalnızca bir taht değildir; o aynı zamanda sevda, hırs, ihanet ve gücün birleştiği yerdir. Her gecesi, her savaşı, her zafere karşı verilen bedel... Bu, saraydaki her kadının içindeki ihtirasın bir yansımasıdır.

Ataerkil bir krallığın kız vârisi.... İhanetler, müttefikler, diplomasi, savaşlar arasında kendisini arıyor. Düşmanlarının gözüne bakarken en büyük düşmanı olan aşktan ne kadar uzak kalabilecek?

Osmanlı`nın kuruluş zamanlarında olan bir beyliğin varisi ve geleceği

"Bir Börü`nün ruhu, asla esir alınamaz." ​Ayra, Aşina`nın kadim kanını taşıyan, kılıcı soğuk ve keskin olan bir Türk prensesiydi. Onurunu kılıcının soğukluğunda saklayan genç prenses, yıllar süren bir rehinelik yeminiyle yaşamaya mecburdu. Her nefesi, ait olduğu topraklara duyduğu sönmeyen hasretle ağırlaşıyordu. Lâkabı, gölgesi bile korku salan ‘El Kesen’di çünkü kılıcı, kendisine uzanan her yanlış eli ve her sahte vaadi kesip atmayı görev edinmişti. ​Fakat kaderin prangaları, duygulara işlemezdi. Ayra`nın kalbi, yurdunun kadim ruhuna duyduğu sevgi ile düşman kalede edindiği aile sevgisi arasında parçalanıyordu. Şimdi Ayra, iki imparatorluğun ve iki kalbin arasında sıkışıp kalmıştı. Geri dönüşü olmayan bir seçim onu beklerken o, sadece atalarının onuruna sadık kalmaya yeminliydi. Fakat kader, Ayra’ya bireysel seçim hakkı tanımıyordu. Yazgısı, onu bir gün iki düşman ulusun tek Yegâne Hükümdarı olmaya çağırıyordu.

1299 - Floransa. Biri piç doğdu; çamurda, kanın ve ihanetin içinde büyüdü. Diğeri bir prensesti; lal taşlı taçlar, kadife perdeler, altın mürekkeplerin içinde yetişti. Biri korkuyla anıldı, diğeri saygıyla. Ama kader, iki ayrı dünyanın çocuğunu aynı şehir duvarlarının içine hapsetti. Ve orada, sadece aşk değil... İntikam, kan ve onur için yazılmış bir hikâye başladı. ⚜⚜⚜ "Cavallaro gibi bir adamdan kaçamazsın. Seni şehirden çıkarsam bile... peşinden gelir. O seni bırakmaz. Ve hepimizi bunun için öldürür." Lucianna`nın zihninde hâlâ aynı görüntü dönüp duruyordu: Bir meydanda, tek kılıç darbesiyle başı gövdesinden ayırdığı adamı havaya kaldıran o siluet... Cavallaro. İtalya yarımadasının en korkulan paralı asker ordusunu yöneten bir piç. Ve şimdi, kanla yazılmış bir kaderin sonunda, rızası dışında nişanlısı. "Eğer kalırsam, asıl o zaman ölürüm." Bir zamanlar Floransa`nın zambağıydı Lucianna di Fiora. Adı tüm şehirde ihtişamla fısıldanırdı. Şimdi ise, atalarının kurduğu şehirden kölelerle dolu bir yük arabasında, gecenin içinde kaçıyordu. Bir leydi değil, bir kaçak olarak. Ama belki de ilk kez, kendi kaderinin iplerini ellerine alarak. Fakat Cavallaro`nun gölgesi... Söz söylemeden, intikamın sabrıyla çoktan peşine düşmüştü.

Umutsuzluk hastalığına yakalanan Kuzey Hanlığı Kralı, iyileşmek için sarayını üç aylığına terk eder. Bu esnada gücünü ve kudretini gizleyecek ve kendini bulacaktır. Krallığına getirilen bir ipek yüklü gemiye kılığını gizleyerek binen Kral Ragnar, kalbini deliler gibi attıran o kadını bulmak için çölleri bile aşmaya kararlıdır. Yol onu çağırıyordur. Genç Kral`ı yakan hislerin sahibiyse Bengü Şah`ın ta kendisidir. Bir çöl imparatorunun doğuştan görme yetisi olmayan en büyük kızı... Babasının topraklarında hüküm süren kıtlık ve zalimlik, kölelerin canını alırken onları sarayın şatafatı gizlemektedir. Hem halkı için hem de görmeyen gözler için attığı özgürlük çağrısını duyurabilecek miydi Şah Bengü? Peki Kral Ragnar’ı geçmişte tanıyan elleri bu sefer onu hissedebilecek miydi? Antik Mısır ve Sümerler dünyasına bayılanlar daha fazlasına sahip bir evreni okumak istiyorsanız burası tam size göre!! (Hançer Giray evreninde adı geçen soğuk ve mesafeli kralımızın hayat hikayesine hazır olun!!)