Yıllar önce birbirine bağlanmış iki yürek yanlış bir anlaşılmanın kurbanı olmuştu. Birbirini dinlemeyen iki insan kendini yılların yalnızlığına mahkum etmişti. Yalnış anlaşılmalar zamanla yerini pişmanlığa bırakır. Gerçekler bir bir gün yüzüne çıkar. Bir yanda buruk bir kalp bir yanda hayal kırıklığı. -Üstümüze kar yağıyordu. Omzuma kartopu yiyince karın etkisinden çıkıp kar topunun geldiği yöne baktım. Görüntü hiç şaşırtmıyordu. Elinde kartopuyla bana gülerek bakan bir adet Barış duruyordu karşımda."Öyle mi?"dedim. "Öyle." Sen görürsün bakışı atıp yere eğildiğim gibi elime biraz kar aldım ve ona şekil verme gereği bile duymadan kafasına attım. Daha doğrusu fırlattım. Attığım kartopundan son anda kurtulmuştu. "Bakıyorum da geçen seneye göre paslanmışsınız Melis Komutanım!"bu dediğine güldüm. "Orası hiç belli olmaz Barış Komutanım."dediğimde güldü.

Mira, üniversite yıllarında kimseye kolay kolay güvenmeyen, kendi sessizliğinde yaşamayı öğrenmiş bir genç kadındır. Burak ise hayatını kendi kurallarıyla inşa etmeye çalışan, ailesinin gölgesinden çıkmak için çabalayan bir adam. Tesadüfen başlayan bir tanışma… Basit bir bakış… Ve zamanla fark etmeden büyüyen bir bağ. Ama hayat, her güzel şeyin içine biraz kırılma koymayı sever. Kariyer baskısı, yanlış insanlar ve söylenmeyen cümleler… İkisini aynı yolda tutmak yerine yavaş yavaş ayrı yönlere sürükler. Mira bir gün, kalbini en çok yoran şeyin sevgi değil, ihmal olduğunu fark eder. Burak ise elindekileri kaybettiğinde bazı şeylerin geri dönmeyeceğini çok geç anlayacaktır. Ve bazı hikâyeler, mutlu sonla değil… geriye kalanlarla yazılır.

Bazı insanlar gürültüyle yıkılır, bazıları ise sessizce... Harin, sevgiyi bulduğunu sandığı anda en büyük sınavıyla karşılaşır. Ruan ise geçmişinin gölgesinde, duygularını silah gibi kullanmayı seçmiştir. Birinin sevgisi, diğerinin oyunu olurken ikisi de farkında olmadan geri dönüşü olmayan bir yola sürüklenir. Peki, sevdiğin kişi seni en çok inciten kişi olursa yine de onu sevebilir misin? Çünkü bazı hikâyeler mutlu başlasa bile, sessizce solarak biter...

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR! Birinci bölümde kitabın açıklama kısmı mevcut! Karadeniz severler toplansın! Berk ve Ceylan`ın hikayesine sizleri bekliyoruz :)

Sevip de gösteremeyen ve bunu anlatamayan babalara ithafen, bir babanın ağzından yazılmış kitaptır. Hayatın zorluklarıyla baş başa kalmış bir durumda, tek ışığı kızı olan bir baba.

Arkadaşının yazdığı bir çizgi romanın içine düşen genç bir radyo sunucusu, kendini cinayetler ve sırlarla dolu bir dünyada bulur. Bu dünyanın kahramanı olan gizemli adam, yıllar önce ailesini öldüren katili aramaktadır. Katilin peşinde birlikte ilerlerken aralarında beklenmedik bir aşk filizlenir. Fakat her ipucu onları gerçeğe yaklaştırırken, kadın da ait olduğu dünyanın bu olmadığını ve sevdiği adamın yalnızca bir hikâyenin parçası olabileceğini fark etmeye başlar. Bazı aşklar kaderle yazılır. Bazıları ise mürekkeple. Ancak ikisini de kan silebilir.

Bir gece çığlık çığlığa bağırmıştı kız. Delicesine kurtarılmayı beklemişti. Fakat ne yazık ki kimselere duyuramamıştı o güzel sesini. Çaresizce bu acımasız hayata teslim oldu. Hayat artık onun için bir bataklıktan ibaretti ve her geçen gün o bataklığa çekiliyordu. Kız keşke diyordu içinden... Keşke bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı. Bunu her şeyden çok isterdi. Kader belki de onu bu bataklıktan kurtarabilir. Kim bilir?

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

"Senin burada ne işin var?" "Asıl senin burada ne işin var, eski günlerdeki gibi beni mi takip ediyorsun?" "Ben değil seni takip etmek, seninle aynı ortamda bulunmaya bile katlanamıyorum." "Öyle olsun." "Öyle zaten."

Avuçlarındaki hiçliğe, kalbindeki ölüm arzusuna rağmen hayatta kalmaya çabalayan Serdem ve tutunduğu doğruların, sırtını yasladığı gerçeklerin onu savurduğu uçurumda verdiği savaştan pes eden Berra... Bu iki enkaz, Karadeniz`in bir sahil köyünde karşı karşıya geldiğinde; günlerin kısalıp gecelerin uzayacağı o amansız gün dönümüne doğru geri sayım başlar. İradeleri onları başka yönlere çekmek istese de kader, bu iki yaralı ruhu birbirine çarpmaktan vazgeçmez. Ancak o gün, 21 Haziran geldiğinde her şey değişir; kader elini eteğini çeker ve gelecek, yalnızca onların yapacağı seçimlere bağlı kalır. Bu fırtınalı hikayenin sonunda pişmanlıklar mı galip gelecek, yoksa "iyi ki"ler mi? *** "Bir yıl önce nefesimi kaybettim sanıyordum. Soluduğum şey oksijen değil, bitmek bilmeyen bir azaptı. Dünyam yerle bir olmuş, dünya ekseninden kayıp bir karadeliğin yörüngesinde sonsuz bir döngüye hapsolmuştu. Ölene dek, yaşamadan... Sonra sen geldin, o sahici gülüşün güneşi geri getirdi. Mahkumiyet sona erdi, parmaklıklar eridi. Görmeye, duymaya, inanmaya başladım... İşte o zaman anladım, meğer seni tanıyana kadar ben hiç ciğerlerimi hissetmemişim." *** "Deselerdi ki bundan aylar önce, birisi çıkacak karşına ve seni dünyanın en özel insanı olduğuna inandıracak... İhtimal vermezdim. İkna olmuştum çünkü, ikna etmişlerdi kalan hayatımın yaşanmaya değer olmadığına. Hiç umut etmeyecek, hiçbir beklentiye girmeyecektim... Ama sen öyle bir geldin, o kara gözlerinle öyle bir girdabın içine çektin ki beni, yıldızlar bana hep senin adını fısıldadı. Gördüğüm, duyduğum, inandığım her şey sen oldun... İşte o zaman anladım, meğer ben var olmak için hep seni beklemişim." Not: -Eser miktarda küfür, argo ve yakınlaşma sahneleri bulunmaktadır. -Dram yönü ağırdır.

Önsöz Bazı duygular, ne dile gelir ne de tamamen unutulabilir. Sadece bir boşluk olur içimizde, adına ne aşk diyebiliriz tam olarak ne de yalnızlık... “ Söyleyemediklerim”, tam da bu boşlukların şiirle doldurulmuş hâli. Bu kitap, bir kayboluşun haritası gibi. Her şiir, bir durakta durur; bir göz, bir anı, bir ses veya bir mektubun içinde sıkışmış bir “keşke”dir. Okudukça, kendi sustuklarımızla karşılaşırız çünkü söyleyemediklerimiz, aslında en çok anlatmak istediklerimizdir. Şair, kelimeleriyle sessizliğe ses vermiş. Unutulmuş sokakları, yalnız sabahları ve bir adımı eksik kalmış aşklardan kalan ne varsa, incelikle dizelere taşımış. Bu kitap, sadece bir şiirler toplamı değil; bir kalbin içten içe attığı, ama dışa sadece fısıldayabildiği bir günce. Okuyanın yüreğine değmesi dileğiyle…

Melike lina Öztürk ve asaf Çınar palanın imkansız aşkı Asaf Çınar pala bütün ülkenin ağızımda ki boksör bir gün düşmanları tarafından vurulur hastaneye kaldırıldığında Asaf Melike’yi görür işte o an Asaf için kopma noktası olmuştu Ertesi gün melike kendini bir anda ülkenin en büyük boksörünün doktoru olarak bulur Ama bir şeyi unuttunuz melike lina Öztürk doğuştan kalp hastalığı vardı bu imkansız aşk buluşabilecek miydi?

İçimde biraz şiir birikti sana biraz ben vardım cümlelerde bir de adının saklı olduğu şiirlerim.

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Bazı sevdalar kavuşarak değil, eksilerek büyür. Bu sayfalarda yalnızca şiirler değil; suskunluklar, yarım kalan cümleler ve söylenemeyen vedalar var. Karadeniz`in sisine karışan umutlar, taş köprülerde bekleyen yürekler, bir örgüye sığan sevgi, küle dönen hayaller... Her dize, tamamlanamayan bir hikâyenin izini taşır. Belki de bazı şiirler okunmak için değil, hissedilmek için yazılır. Hoş geldin... Belki sen de kendi yarım kalan dizeni burada bulursun.

Roza derin bir nefes çekip fısıldayarak konuşmuştu. "Ben senin için kendimden bile vazgeçmişken, sen benden bile vazgeçmişsin. Ayıbım bana ahım sana kalsın." Diyerek odasına ilerleyip uyumuştu. Bazı acılar vardır ki insanın içine sessizce işler; ne bağırır ne çağırır ama her nefeste biraz daha derine iner. İki gencinki de öyleydi işte. Adını koyamadıkları bir boşlukta uyanıyorlardı her sabah; kalabalıklar arasından kaybolmuş bir yalnızlık gibi, kendi içinde susan bir çığlıkla... oysa başlarda her şey masumdu. Bir tebessümle başlayan yolculuk, bir çift gözde vadedilmiş cennet... Zannettiler ki, o elleri tutarken bırakmaz, gözler bakarken yalanlar söylenmez. Ama yanılmışlardı. Hem de en derininden. İhanet, bir yabancıdan gelseydi belki bu kadar yakmazdı içlerini. Ama sevdiği, güvendiği, gözünün içine bakıp "sana zara vermem" diyen... işte o kişilerdi, kalplerine en keskin hançeri saplayanlar. Geceler boyu onlarla kurdukları hayaller şimdi birer enkazdı. Sevda sandıkları şeyin altından yalanlar çıkmış, umutla ördükleri anıları şimdi sadece canlarını yakan hatırlatmalara dönüşmüştü. Ve o an anladı Dewran "Elini tuttuğum gün, kalbimi bıraktığımı biliyordum," dedi kendi kendine, gözlerini ufka dikmiş halde. "Meğer insan en çok, en çok güvendiği yerden yara alırmış." Sustu sonra. Çünkü bazı cümleler vardır, suskunluğun bile daha çok şey anlattığı... Ve bazı aşklar sadece acıyla hatırlanır. Aşkına ihanet edilmiş iki genç. İki yanan yürek ve bunlardan bağımsız olan diğer iki genç ile karşılaşırsa neler olur. Birbirinden bağımsız iki hikaye ama aynı acı...

Annesini doğarken kaybetmiş bir kızı hayat güzellikler sunar mıydı? Canından çok sevdiği Ayşe’sini Abisinin karısı olarak görmeye dayanır mıydı Murat ? Peki ya bundan sonrası ne olacak Her seven kavuşur mu bazı kavuşmalar mahşere mi kalır? Gelin hep beraber Murat ve gül ayşenin hikayesini okuyalım ve yaşayalım 🌸

Eskiden düşman olan iki aşiret arasındaki aşk

Karadeniz`de filizlenen, İstanbul`da bir daha hayat bulan bir sevdanın hikayesi. Karanlığın adamı Zifir Han Yaman ve kuzeyin kızı Şimal Alaz`in dillere destan aşkı masumca filizlenir ancak yaşanan bazı olaylardan ötürü iki aşık birbirlerine ağır yeminler ederek yollarını ayırır. Aradan aylar, yıllar, mevsimler geçer. Kader ağını yeniden örür. Kuzeyin kızı ve karanlığın adamının yolları bu kez İstanbul`da kesişir. Üstelik hiç beklenmeyen bir süprizle.

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

"Adı Bahar baba. " dedi Mahir. "Yüreğimi bahar bahçe yapan, içime çiçek açtıran Bahar." Herkese, her şeye karşı güvenini yitirmiş masum bir kadın... Kalbi kırık olduğu kadar da; sanki içindeki bütün ışık birer birer söndürülmüş. İnsanların sesinden bile yorulan, en çok da "güven" denilince korkan bir kadın... Bir yanda sevdası, diğer yanda içinde sakladığı ağır bir sırla yaşayan bir adam... Konuşsa sevdiğini kaybedecek, sussa kendi vicdanında boğulacak kadar çaresiz bir adam. Peki iki yaralı ruh, birbirine gerçekten şifa olabilir miydi?

Bazı duygular söylenemez, sadece yazılır. Bu kitap; aşkın, ayrılığın, özlemin ve umudun dizelere dönüşmüş hâlidir. Her şiir, geçmişte yaşanmış bir sevdanın izlerini ve kalpte kalan duyguları anlatır. Bu eser, yalnızca bir kişiye yazılmış şiirlerden değil; sevmiş, kaybetmiş ve yine de sevmekten vazgeçmemiş herkesin duygularından oluşuyor. Çünkü bazı aşklar biter, ama bıraktığı izler dizelerde yaşamaya devam eder.

(Yıkım serisinin ikinci ve final kitabıdır) Ama kimse bana rolümün sadece bir kurbandan ibaret olduğunu söylememişti. ~°•☆ ​"Tik... Tak. Kendi ellerimle kazdığım intikam kuyusunun başında zamana karşı yarış başladı." ​Herkes kalbinin attığı yerden vurulur. Neva hariç. O, hayata ters bir kuralla başladı ve kalbini kimsenin tahmin edemeyeceği bir yere sakladı. Fakat korumaya çalıştığı o kalp, Ayça’nın son nefesindeki "Kardeşim..." fısıltısıyla paramparça oldu. ​Bu hikaye sadece bir intikam savaşı değil; zihnindeki çiple deliliğin sınırlarında gezen bir kadının, maskelerin arkasına saklanmış iki adamla olan tehlikeli dansı. Karan’ın nefret dolu bakışlarının ardındaki milimetrik koruma kalkanı mı gerçek, yoksa Arvaz’ın yeşil gözlerindeki pervasız vaatler mi? ​Küllerinden doğan Veraç’ın sırrı ve Valeria’nın gölgesi 21 Mart’ta büyük bir patlamayla aydınlanacak. Letum, kendi sonunu getirecek o kibriti çakmaya hazır.