Bazı insanlar gürültüyle yıkılır, bazıları ise sessizce... Harin, sevgiyi bulduğunu sandığı anda en büyük sınavıyla karşılaşır. Ruan ise geçmişinin gölgesinde, duygularını silah gibi kullanmayı seçmiştir. Birinin sevgisi, diğerinin oyunu olurken ikisi de farkında olmadan geri dönüşü olmayan bir yola sürüklenir. Peki, sevdiğin kişi seni en çok inciten kişi olursa yine de onu sevebilir misin? Çünkü bazı hikâyeler mutlu başlasa bile, sessizce solarak biter...

Mira, üniversite yıllarında kimseye kolay kolay güvenmeyen, kendi sessizliğinde yaşamayı öğrenmiş bir genç kadındır. Burak ise hayatını kendi kurallarıyla inşa etmeye çalışan, ailesinin gölgesinden çıkmak için çabalayan bir adam. Tesadüfen başlayan bir tanışma… Basit bir bakış… Ve zamanla fark etmeden büyüyen bir bağ. Ama hayat, her güzel şeyin içine biraz kırılma koymayı sever. Kariyer baskısı, yanlış insanlar ve söylenmeyen cümleler… İkisini aynı yolda tutmak yerine yavaş yavaş ayrı yönlere sürükler. Mira bir gün, kalbini en çok yoran şeyin sevgi değil, ihmal olduğunu fark eder. Burak ise elindekileri kaybettiğinde bazı şeylerin geri dönmeyeceğini çok geç anlayacaktır. Ve bazı hikâyeler, mutlu sonla değil… geriye kalanlarla yazılır.

Bazı şeyler anlatılmaz, sadece yaşanır. O gece bir yol vardı. Bir motor sesi. Ve geri alınamayan bir an. Hayatın ne zaman değiştiğini fark etmedi. Bazen bir saniye bile her şeyi ikiye bölebilirdi. Sonra geriye sadece sessizlik kalırdı. Acılar kalırdı. Ve geri alınmak istenen ama asla geri alınamayacak zaman… İnsanın boğazına düğüm gibi otururdu. Ne yapsa hatırlatırdı.

​"Bazen geçmiş, kaçtığın her uçuşta seninle birlikte gelir." ​Elfida, hayatını bir enkaz gibi geride bırakıp İstanbul`dan New York’a giden o uçağa bindiğinde, geçmişin tozlu sayfalarını tamamen kapattığına inanıyordu. Ta ki yanındaki koltuğa, yıllar önce kalbini ve hayallerini tek bir hamleyle parçalayan o adam, Sıraç oturana kadar. ​Gökyüzünün binlerce metre üzerinde, kaçacak hiçbir yerleri yoktu. ​İki yabancı, ortak bir geçmişin ağırlığı ve buz gibi bir sessizlikle baş başa kaldıkları on iki saatlik bu uçuşta; ya yılların biriktirdiği nefreti kusacaklar ya da uçak yere indiğinde hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. ​Bazı yaralar kapanmaz, sadece rotasını değiştirir.

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

Şeytan ve melek ruhlarının birleştiği şehirde hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Melek görünümlü şeytanlar etrafı sarmışken içlerinde masum olanların canı çok yanacaktı. Peki ya şeytan görünümlü meleklere neler olacaktı? Kimse bilmiyordu bilinen tek bir şey vardı,o da herkesin canı çok yanacaktı.

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

Bir emanetle başlamıştı her şey. Ama kader, geçmiş ve ihanetlerin izleriyle kül etmişti onları...

Merhabalar Kitapları okuyup eleştiriyoruz, tabii burada siz de eleştirinizi yapacaksınız

Yaş Farkı Çok Değildir.Bir Şans Verin.💮🏹🏹🏹

Arkadaşının yazdığı bir çizgi romanın içine düşen genç bir radyo sunucusu, kendini cinayetler ve sırlarla dolu bir dünyada bulur. Bu dünyanın kahramanı olan gizemli adam, yıllar önce ailesini öldüren katili aramaktadır. Katilin peşinde birlikte ilerlerken aralarında beklenmedik bir aşk filizlenir. Fakat her ipucu onları gerçeğe yaklaştırırken, kadın da ait olduğu dünyanın bu olmadığını ve sevdiği adamın yalnızca bir hikâyenin parçası olabileceğini fark etmeye başlar. Bazı aşklar kaderle yazılır. Bazıları ise mürekkeple. Ancak ikisini de kan silebilir.

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. Yarı otobiyografik bir eserdir. YAR`IM "Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan." Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geriye bir boşluk değil, eksik bir parçamızı bırakırlar. Ahsen ve Ozan`ın hikâyesi; aşkın yetmediği, sevmenin bazen korumaya da yetmediği bir hikâye... Bir gün birbirlerinin dünyası olan iki genç, bir gün birbirlerinin yarasına dönüşür. Yıllar geçer. Başka şehirler, başka hayatlar, başka insanlar girer araya. Ama bazı isimler kalpten çıkmaz. Bazı vedalar tamamlanmaz. Ve bazı aşklar... Mutlu sonlarla değil, eksik kalan cümlelerle yaşamaya devam eder. Çünkü herkesin içinde sustukça sızlayan bir "yarım" vardır. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki de yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini...

Nil, yıllar önce hayatından çıkan adamın geri dönmesini hiç istememişti.Çünkü bazı insanlar gittikten sonra geriye sadece kırgınlık bırakırdı.Karan ise hiçbir zaman gerçekten gitmediğini biliyordu.Yıllardır tek bir kelime bile konuşmadılar.Aynı şehirde birbirlerinden kaçıp aynı anılarda kayboldular.Ta ki o geceye kadar…Beklenmedik bir olay onları yeniden karşı karşıya getirdiğinde, Nil geçmişin hâlâ canını acıttığını fark etti.Karan ise onu korumak için yıllarca uzak durmasının artık hiçbir şeyi değiştirmediğini.Çünkü bazı aşklar bitmezdi.Sadece yanlış zamanda yarım kalırdı.Ve şimdi ikisinin de cevaplaması gereken tek bir soru vardı:Bir insan sevdiği kişiden gerçekten vazgeçebilir miydi…yoksa en başından beri kader birbirlerine dönmeleri için mi yazılmıştı?

Mira Ardıç ve Murat Yiğit Talakan, farklı sebeplerle ailelerinden uzak kalmış ve genç yaşta sorumluluk almak zorunda kalmış iki gençtir. Maddi sıkıntılar nedeniyle Kayar Market`te çalışmaya başlayan bu iki gencin yolları burada kesişir. Geçmişlerinin yüküyle mücadele ederken dostluğu, dayanışmayı ve hayata tutunmayı öğrenirler. Hikâye, genç yaşta karşılaşılan zorlukları ve bu zorluklarla mücadele eden iki gencin yaşamını konu almaktadır.

Aden, hayatının aşkını bulduğunu düşündüğü günlerde bunun bir son değil, bir başlangıç olduğunu bilmiyordu. Sevmenin her zaman yetmediğini, bazı vedaların cevapsız kaldığını ve en büyük savaşın bir başkasını kaybetmek değil, kendini kaybetmemek olduğunu yaşayarak öğrendi. Küllerinden Doğan Kadın; aşkın, hayal kırıklıklarının ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi… Bu kitap, yıkıldığını sanırken aslında yeniden doğan bir kadının hikâyesidir.

Her çiçek solmaya mahkumdu... Peki kara güller... Rengi mutsuzluğu andıran bu çiçek ne yapmalıydı? Yaşamak için savaşmalımı yoksa yaşamak için kendi renginimi solduracaktı...

Bir övünç madalyası kolay alınmıyor kolay da verilmiyordu dünyada. Ancak alanda, feda etmenin eşiğine gelmeden dönmüyordu geri. -“Saygılarla ülkemiz adına canını hiçe sayan ve ülkemiz için kötü düşünceler barındıran bir şahsı yakaladığı için kendisine ödül verilmesi adına, İstihbarat ajanı Hazal Pera Koral’ı sahneye davet ediyorum.” Salonda kopan büyük alkışların dışında kalan biri vardı orada. Övünç madalyası alacak olan Hazal Pera. O bugün hayatının anlamını yitirmişti. O bugün kendi elleriyle ona yüzük takan ellere kelepçe takmıştı. Yüreğinde bir hançer yoktu ya da sırtında aksine hançeri tutan Hazal Pera’nın ta kendisiydi. Alkışlar dinerken kendine geldi Hazal. Giydiği siyah elbisesiyle hüznü kuşanmıştı bugün üzerine. Biliyordu sevdiği adam, masumdu. Ancak elinden hiçbir şey gelmiyordu. Verilen emir, boynunu büken bir demirdi. Cumhur başkanı yerini alırken elinde ödülle altın tepsiyi tutan kişi yan yanaydı. Kesik kesikti o anlar zihninde ama saniyesi saniyesini hatırlıyordu acı anları. -“Sen benim evladıma nasıl bunu yaparsın!” hiddetle göğsüne vuran bir annenin yumruğuyla irkilmişti bedeni. -“Benim oğlum böyle bir şey yapmaz!” haykırışları kalbine saplanan birer oktu. -“Diyemedin mi?! O yapmaz diyemedim mi?” zorlukla uzaklaştırdılar sevdiği adamın annesini ondan. -“Bir madalya için mi yaptın bunu oğluma!” boynunda asılı duran bir madalya değildi o gün bir kilo ıslak pamuktu. Yıkıldı Hazal. Sevdiği adam, adını kalbine kazıdığı adam Miran. Öyle bir bakmıştı ki gözlerine, sen bunu nasıl yaptın der gibi değil. Sen beni bilirsin der gibi. -“Ben senin mahkumunum sevgilim.” Miran, artık gerçekten Hazal’ın kalbi içerisinde mahkumdu. Flaşlar patladı. Ve bir aşk hikayesi burada son buldu. Çünkü artık ihanetin ve nefretin hikayesi başlıyordu.

"Papatyalar ölünce güzel kokar derler. Belkide bu yüzden, en çok kaybettiklerimizi özlerken anlarız değerini."

Neşem: Beni kendine aşık ettin ve sonra da çekip gittin Neşem: Ben bunu hak etmedim Neşem: Senden nefret ediyorum Neşem yazıyor... Neşem çevrimiçi Neşem yazıyor... Neşem: Seni özledim Atlas Neşem: Nefret falan da edemiyorum zaten Neşem: Sadece seni seviyorum Neşem: Geri dönsen olmaz mı?

Annesini doğarken kaybetmiş bir kızı hayat güzellikler sunar mıydı? Canından çok sevdiği Ayşe’sini Abisinin karısı olarak görmeye dayanır mıydı Murat ? Peki ya bundan sonrası ne olacak Her seven kavuşur mu bazı kavuşmalar mahşere mi kalır? Gelin hep beraber Murat ve gül ayşenin hikayesini okuyalım ve yaşayalım 🌸

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Bir kazayla başlayan ayrılık... Bir ömür süren özlem... Ve yıllar sonra ortaya çıkan gerçekler...

Kocası Uygar`ı istihbarata ihanet ettiği için tutuklatan Yakut, yıllar sonra tekrar karşılaştıklarında ondan nefret etmenin ve onu sevmenin arasında, farklı duygular yaşamaya başlar.