Geçmişte paramparça olan bir aşk... Birbirini tekrar bulan iki yaralı kalp...

​"Benimle tanıştığın ilk gün... Neden beni seçtin Ruan? Oynanılması daha kolay biri gibi mi görünüyordum?" ​Ruan için her şey hayatın sıradanlığından kaçmak, biraz eğlenmek ve sadece vakit geçirmek için başlamıştı. Harin ise onun o tehlikeli, karanlık ve çekici dünyasından tamamen habersiz, kendi halinde bir sanat öğrencisiydi. ​Ama oyun bittiğinde ve saklanan geçmiş acımasızca ortaya döküldüğünde, her şeyin bir yalandan ibaret olduğunu öğrenen Harin için geriye tek bir şey kalmıştı: Sessizce solmak. ​Şimdi Ruan, o ilk günkü bencil adamı öldürüp Harin`in kapısında sırılsıklam bir şekilde affedilmeyi beklerken, Harin’in tek bir sorusu vardı: ​Aşk, bir yalanın üzerine yeniden inşa edilebilir miydi?

Eskiden düşman olan iki aşiret arasındaki aşk

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

Arkadaşının yazdığı bir çizgi romanın içine düşen genç bir radyo sunucusu, kendini cinayetler ve sırlarla dolu bir dünyada bulur. Bu dünyanın kahramanı olan gizemli adam, yıllar önce ailesini öldüren katili aramaktadır. Katilin peşinde birlikte ilerlerken aralarında beklenmedik bir aşk filizlenir. Fakat her ipucu onları gerçeğe yaklaştırırken, kadın da ait olduğu dünyanın bu olmadığını ve sevdiği adamın yalnızca bir hikâyenin parçası olabileceğini fark etmeye başlar. Bazı aşklar kaderle yazılır. Bazıları ise mürekkeple. Ancak ikisini de kan silebilir.

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

"Adı Bahar baba. " dedi Mahir. "Yüreğimi bahar bahçe yapan, içime çiçek açtıran Bahar." Herkese, her şeye karşı güvenini yitirmiş masum bir kadın... Kalbi kırık olduğu kadar da; sanki içindeki bütün ışık birer birer söndürülmüş. İnsanların sesinden bile yorulan, en çok da "güven" denilince korkan bir kadın... Bir yanda sevdası, diğer yanda içinde sakladığı ağır bir sırla yaşayan bir adam... Konuşsa sevdiğini kaybedecek, sussa kendi vicdanında boğulacak kadar çaresiz bir adam. Peki iki yaralı ruh, birbirine gerçekten şifa olabilir miydi?

Neden hep fedakarlıklar tek taraflı olur? Neden sadece tek taraf tüm hayal kırıklıklarını hücresine kadar yaşar? Bu kitapta genc bir kızın büyümesi, büyürken yaşadığı sancıları okuyacaksınız. Ayrılıkları kavuşmaları imkansızlari güvenle dolu ihanetleri okuyacaksınız. Yalnız bırakmayın, kimse yalnız kalmamalı.

Bir gece çığlık çığlığa haykırmıştı kız... Delicesine kurtarılmayı beklemişti. Ama ne yazık ki o güzel sesini kimse duymamıştı. Çaresizce acımasız hayata teslim oldu. Artık yaşam, onun için çıkışı olmayan bir bataklıktan ibaretti. Her geçen gün biraz daha derine çekiliyor, umutları sessizce tükeniyordu. İçinden durmadan tek bir cümle geçiyordu: "Keşke... Keşke bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı." Bu, dünyadaki her şeyden çok istediği tek dilekti. Fakat hayat, en umutsuz anlarda bile insanın karşısına beklenmedik yollar çıkarabiliyordu. Belki de kader, onu karanlığın içinden çekip çıkaracak kişiyle tanıştıracaktı. Ya da geçmişi, onu sonsuza dek peşinden sürükleyecekti. Çünkü bazı yaralar zamanla iyileşmez... Sadece doğru insanın dokunuşuyla yeniden umut bulur.

" aptal ! " dedim omzuna vurup " aptalsın aptalın tekisin ! " diyip ayağa kalktım . Oda kalkıp " ayra yapma yüzünü bana dönme ne olursun yapma aşkını içinde yaşa de senelerdir yaptığım şeyi devam ettiririm ama arkanı dönme bana abinin arkadaşıyım abin olarak görüyor olabilirsin beni " dedi dönüp ona tokat attım . " aptalsın devran korkmaz korkağın tekisin ben burda senin için kahrolurken beni sevmiyor diye istemiyor diye gecelerce ağlarken aptalca bi nedenden başkasına aşıksın diye ağlarken telefonunu açmıyorum bana ihtiyacın varken deli gibi ağlıyorum bana başkasını sevdiğini söyleyeceksin diye aşkından kahroluyorum " diye bağırırken göğsüne vurup onu itekliyordum birden beni tutup dudaklarıma yapıştı .

"Abi, yeter ya. Sırf kız hal hal takıyor diye sürekli şu şarkıyı söylemesene. Yıllardır aynı şarkı, bıktım." "Ben bıkmadım. Oğlum, baksana sözlere. Ne diyor Barış Manço. ` Bir bakışı canlar yakar,` diyor. Bir bakışı canımı yakıyor işte."

Aynı mahallede büyüyen Mehmet ve Suna yıllardır birbirlerini sevmektedirler. Aralarında ki bu aşk bir nişanla taçlandığında bu mutlu günleri bölen bir görev gelir Mehmet`e. Uzun süren görevi sona erdiğinde memleketine gelen Mehmet hiç beklemediği bir şeyle karşılaşır. Suna ölmüştür... Hayatının başına yıkıldığını hisseden Mehmet bu süreçten nasıl çıkacaktır, nasıl zorluklarla karşılaşacaktır?

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

Ayrılık Hikâyesidir. Umay evliliklerini daha fazla sürdüremeyeceklerini anlayınca Armandan boşanmak ister. Ancak Arman Umaydan boşanma taraftarı değildir. Arman işleri yüzünden Umay ve kızını aksatması nedeniyle Umay daha fazla dayanamaz. Aralarında görünmez bir bağ olsa da bu evliliğin artık kurtarılacak yönü yoktur. ☀️ Afitap: Arman. Afitap: Bu evlilik artık yürümüyor. Afitap: Boşanalım

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ‘’Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.’’ demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime… Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep.

Karadeniz`de filizlenen, İstanbul`da bir daha hayat bulan bir sevdanın hikayesi. Karanlığın adamı Zifir Han Yaman ve kuzeyin kızı Şimal Alaz`in dillere destan aşkı masumca filizlenir ancak yaşanan bazı olaylardan ötürü iki aşık birbirlerine ağır yeminler ederek yollarını ayırır. Aradan aylar, yıllar, mevsimler geçer. Kader ağını yeniden örür. Kuzeyin kızı ve karanlığın adamının yolları bu kez İstanbul`da kesişir. Üstelik hiç beklenmeyen bir süprizle.

Bazı sevdalar kavuşarak değil, eksilerek büyür. Bu sayfalarda yalnızca şiirler değil; suskunluklar, yarım kalan cümleler ve söylenemeyen vedalar var. Karadeniz`in sisine karışan umutlar, taş köprülerde bekleyen yürekler, bir örgüye sığan sevgi, küle dönen hayaller... Her dize, tamamlanamayan bir hikâyenin izini taşır. Belki de bazı şiirler okunmak için değil, hissedilmek için yazılır. Hoş geldin... Belki sen de kendi yarım kalan dizeni burada bulursun.

Bazı insanlar hayatına tesadüfen girer. Bazılarıysa seni değiştirmek için. Ben dostluğu, aynı yaraya birlikte katlanmak sanmıştım. Oysa bazı insanlar en karanlık uçuruma seni kendi elleriyle iterken bile yüzüne gülümseyebiliyormuş. İhanet… Bir düşmandan geldiğinde yalnızca öfke bırakır. Ama sevdiğin insanlardan geldiğinde, içinde yavaşça büyüyen bir enkaza dönüşür. Çünkü insan en çok, güvendiği yerde kırılır. Bir zamanlar aynı gökyüzüne baktığım insanlar artık bambaşka dünyaların parçasıydı. Ve ben, geçmişin küllerinin arasında ayakta kalmaya çalışırken, onların hangi tarafta olduğunu anlamaya çalışıyordum. Bu; dostlukların parçalandığı, sırların kan kadar ağır olduğu ve herkesin birbirini yaraladığı bir hikâye. Çünkü bazen insanı yok eden şey nefret değil… En yakınındakilerin sessizce sırtından vurmasıdır. Aynı gökyüzü altında, farklı dünyalarda… Biri yıkıldığında, diğeri gerçekten ayakta kalabilir mi?

Önsöz Bazı duygular, ne dile gelir ne de tamamen unutulabilir. Sadece bir boşluk olur içimizde, adına ne aşk diyebiliriz tam olarak ne de yalnızlık... “ Söyleyemediklerim”, tam da bu boşlukların şiirle doldurulmuş hâli. Bu kitap, bir kayboluşun haritası gibi. Her şiir, bir durakta durur; bir göz, bir anı, bir ses veya bir mektubun içinde sıkışmış bir “keşke”dir. Okudukça, kendi sustuklarımızla karşılaşırız çünkü söyleyemediklerimiz, aslında en çok anlatmak istediklerimizdir. Şair, kelimeleriyle sessizliğe ses vermiş. Unutulmuş sokakları, yalnız sabahları ve bir adımı eksik kalmış aşklardan kalan ne varsa, incelikle dizelere taşımış. Bu kitap, sadece bir şiirler toplamı değil; bir kalbin içten içe attığı, ama dışa sadece fısıldayabildiği bir günce. Okuyanın yüreğine değmesi dileğiyle…

Yıllar önce birbirine bağlanmış iki yürek yanlış bir anlaşılmanın kurbanı olmuştu. Birbirini dinlemeyen iki insan kendini yılların yalnızlığına mahkum etmişti. Yalnış anlaşılmalar zamanla yerini pişmanlığa bırakır. Gerçekler bir bir gün yüzüne çıkar. Bir yanda buruk bir kalp bir yanda hayal kırıklığı. -Üstümüze kar yağıyordu. Omzuma kartopu yiyince karın etkisinden çıkıp kar topunun geldiği yöne baktım. Görüntü hiç şaşırtmıyordu. Elinde kartopuyla bana gülerek bakan bir adet Barış duruyordu karşımda."Öyle mi?"dedim. "Öyle." Sen görürsün bakışı atıp yere eğildiğim gibi elime biraz kar aldım ve ona şekil verme gereği bile duymadan kafasına attım. Daha doğrusu fırlattım. Attığım kartopundan son anda kurtulmuştu. "Bakıyorum da geçen seneye göre paslanmışsınız Melis Komutanım!"bu dediğine güldüm. "Orası hiç belli olmaz Barış Komutanım."dediğimde güldü.

Sevip de gösteremeyen ve bunu anlatamayan babalara ithafen, bir babanın ağzından yazılmış kitaptır. Hayatın zorluklarıyla baş başa kalmış bir durumda, tek ışığı kızı olan bir baba.

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

"Senin burada ne işin var?" "Asıl senin burada ne işin var, eski günlerdeki gibi beni mi takip ediyorsun?" "Ben değil seni takip etmek, seninle aynı ortamda bulunmaya bile katlanamıyorum." "Öyle olsun." "Öyle zaten."

Melike lina Öztürk ve asaf Çınar palanın imkansız aşkı Asaf Çınar pala bütün ülkenin ağızımda ki boksör bir gün düşmanları tarafından vurulur hastaneye kaldırıldığında Asaf Melike’yi görür işte o an Asaf için kopma noktası olmuştu Ertesi gün melike kendini bir anda ülkenin en büyük boksörünün doktoru olarak bulur Ama bir şeyi unuttunuz melike lina Öztürk doğuştan kalp hastalığı vardı bu imkansız aşk buluşabilecek miydi?

İçimde biraz şiir birikti sana biraz ben vardım cümlelerde bir de adının saklı olduğu şiirlerim.