[ ayrılık ] - Etiketin'de Kitap Listesi
devam ediyor 14dk önce güncellendi HÜKÜMSÜZ
@kumarcı_tilki00
Okuma
26
Oy
10
Takip
1
Yorum
12
Bölüm
3
HÜKÜMSÜZ...

"Bazı hayatlar hiç yaşanmamış sayılır. Bazı aşklar ise hiç yaşanmaması gerekirken başlar."

Amre Lalin Alveren hayatı boyunca hiçbir yere ait olamamış geçmişinden geriye birkaç belirsiz hatıradan başka bir şey kalmamış genç bir kadındır. 19 yaşına geldiğinde yetiştiği yetimhaneden ayrılmasına çok az kalmıştır. Tam da her şeyin değişeceğini düşündüğü sırada karşısına Rauf çıkar. Ona yeni bir hayat yeni bir aile ve hiç beklemediği fırsatlar sunar.

Fakat bazı kapılar açıldığında insanın karşısına yeni bir hayat değil saklanmış bir gerçek çıkar.

Amre kendisini karanlık bir teşkilatın tam ortasında, birbirinden farklı geçmişlere sahip insanların arasında bulur. Her birinin sakladığı sırlar, sustuğu acılar ve yarım kalmış hikâyeleri vardır. Birbirlerine güvenmek zorundadırlar.

"Çünkü bazen hayatta kalmak, kime güvenmeyeceğini bilmekten geçer."

Ta ki Amre'nin yolu Başkomiser Karan Koralı ile kesişene kadar...

Bir tarafta görevleri ve operasyonları diğer tarafta kalbi vardır. Gündüzleri sıradan bir hayatın içinde filizlenen bir yakınlık, geceleri birbirine karşı duran iki dünyanın arasında sıkışıp kalır. Üstelik Karan, peşine düştüğü insanların arasında sevdiği kadının da bulunduğundan habersizdir.

Mantığınız ve duygularınız arasında bir seçim yapmak zorunda olsanız hangisini seçerdiniz?

Sahte kimlikler, ihanetler, aile sırları ve geçmişin peşlerini bırakmadığı insanlar...

Herkes bir şeyleri saklayıp birşeylerden kaçarken ardında tek bir soru bırakır;

İnsan, kendi hayatı üzerinde bile söz sahibi değilse gerçekten kimin hükmündedir?
devam ediyor 1s önce güncellendi KIRMIZI DOSYA
@okur_94efd728ca44
Okuma
59
Oy
15
Takip
3
Yorum
11
Bölüm
19
Gündüzleri kendi halinde, mesafeli ve tavizsiz bir moda tasarımcısı; geceleri ise devletin en gizli kayıtlarından silinmeye çalışılan firari bir ajan…

Alara, geçmişini karanlıkta bırakıp yeni bir kimlikle saklanırken tek bir kuralı vardır: Kimseye güvenme ve asla dikkat çekme. Ancak keskin bakışları ve buzdan duvarlarıyla dikkat çekmemesi neredeyse imkansızdır.

Ta ki yağmurlu bir akşamüstü, siyah-kırmızı motoruyla sokağın köşesinde beliren Yunus Polisi Barbaros ile yolları kesişene kadar. Barbaros, şehrin sokaklarına hakim, gözünden hiçbir detay kaçmayan keskin bir polistir. Başta sadece sıradan bir kimlik kontrolü ve ufak atışmalarla başlayan karşılaşmaları, Alara’nın geçmişindeki karanlık gölgelerin şehre inmesiyle yerini tehlikeli bir oyuna bırakır.

Barbaros, kanunların koruyucusu olarak Alara’nın sakladığı sırları çözmeye çalışırken; Alara hem peşindeki düşmanlardan kaçmak hem de bu fazla dikkatli polise yakalanmamak zorundadır. Peki, av ve avcı aynı cephede savaşmak zorunda kalırsa ne olur?
devam ediyor 3s önce güncellendi kırık kanatların gölgesi
@vanliguzellik
Okuma
34
Oy
8
Takip
2
Yorum
1
Bölüm
6
Babasının borçları yüzünden cehennemin ortasına atıldım. İki yıl boyunca vücuduma kazınan her bir yara izi canımı yaktı ama en çok, yıllar önce kendi ellerimle terk etmek zorunda kaldığım o adamın gözlerindeki nefret yaktı.
Ben, onu korumak için kalbini kırmış masum bir kızdım. O ise şimdi Türkiye ve Rusya’nın en korkulan mafya lideriydi.
Beni kurtarmaya geldiğinde gördüğü o yanlış manzara, içindeki tüm aşkı buz gibi bir öfkeye çevirmişti. Bana elini uzatmak yerine yüzüme tükenmiş bir nefretle baktı ve arkasını dönüp gitti.
Şimdi herkes benden nefret ediyor; ama asıl can acıtan ne biliyor musunuz? Hayatımın tek ışığı olan adam, beni kendi elleriyle karanlığa geri ölüme terk etti.
devam ediyor 28dk önce güncellendi GECEYE BORÇLU
@ecrin_13
Okuma
0
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
abimin arkadaşı ayrılık düşmandan aşka
devam ediyor 11s önce güncellendi AbiM deĞiLsiN‼️
@aystll
Okuma
4.82k
Oy
426
Takip
23
Yorum
146
Bölüm
26
-Hey bıcırık! Selam yok mu? Sanki dün ilan-ı aşkım’ı reddetmemiş gibi bugün selam veriyordu. Ben ise onun bu yaptığı ile yerin dibine girmek istiyordum. Aynen dün beni uyardığı gibi seslenmiştim ona. -Selam Rüzgar abi. -Selam bıcırık nasılsın? Sanki iyiyim desem iyi olcak mışım gibi! -İyi abi ödev yapacağım da Ada ile. -Ada en son odasındaydı. -Biliyorum beni bekliyor, görüşmek üzere! -Görüşürüz Benimle konuştuktan sonra, arabasına binip hızla yanımdan uzaklaştı. Sanki nasıl olduğum çok önemliydi onun için. Kendisi hem abimin arkadaşıydı hem de en yakın arkadaşım’ın abisi oluyordu.
devam ediyor 14s önce güncellendi Aynı Göğün Altında İki Yabancı
@berru_66
Okuma
38
Oy
21
Takip
1
Yorum
4
Bölüm
5
Birbirini çok seven insanlar asla kavuşamazlar...
tamamlandı 41dk önce tamamlandı Zorlu Sevda
@efsane_ler4
Okuma
1.23k
Oy
985
Takip
3
Yorum
157
Bölüm
23
Sanem ve Berkenin Zorlu Sevdası. Zorlu olduğu kısmı doğru ama o Sevda gerçek olacak mı ? kavuşabilecekler mi ? birbirlerinden vazgeçecekler mi? hepsinin cevabı hikayede gizli. •Gerçek bir hikayeden uyarlanmıştır.•
devam ediyor 15s önce güncellendi GÜNEŞE DEĞEN YARALARIMIZ
@giry4n
Okuma
0
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
2
Bazı insanlar geçmişlerini geride bıraktıklarını sanır. Oysa geçmiş, insanın peşini bırakmayan sessiz bir gölge gibidir. Unuttuğunu sandığın bir anıda, tanıdık gelen bir seste ya da nedenini bilmediğin bir huzursuzlukta yeniden karşına çıkar.

İzel de geçmişini ardında bıraktığını düşünüyordu. Hatırlayamadığı anılar, zihninin bir köşesine saklanmış gerçekler ve cevabını bulamadığı sorularla yaşamayı öğrenmişti. Fakat insan, eksik parçalarını görmezden gelerek ne kadar ileri gidebilirdi?

Lise son sınıfa adım attığı bu yıl, onun için yalnızca yeni bir başlangıç değildi. Aynı zamanda unutmaya çalıştığı her şeyin yeniden gün yüzüne çıkacağı bir dönemin başlangıcıydı. Her şeyin bir sebebi vardı, her unutuluşun ardında bir gerçek ve her karşılaşmanın sakladığı bir anlam...

Tam da kendi karanlığında kaybolmaya başladığı sırada Barkın çıktı karşısına. Ne bir kurtarıcıydı ne de İzel'in hayatını kolaylaştıracak bir yabancı. Aksine, aralarındaki çekim ve birbirlerine karşı koyamadıkları merak, her şeyi daha da karmaşık hâle getirecekti.

Belki de bazı insanlar hayatımıza yaralarımızı iyileştirmek için değil, onlarla yüzleşmemizi sağlamak için girerdi.

İzel, geçmişinin eksik parçalarını tamamlamaya çalışırken kendisini hiç beklemediği bir hikâyenin içinde bulacaktı. Ve belki de en zor olan, unuttuğu şeyleri hatırlamak değil, hatırladığında kim olacağını kabullenmekti.
devam ediyor 15s önce güncellendi KIRIK CAN PARÇALARI
@opheliawearsblack
Okuma
1.8k
Oy
165
Takip
111
Yorum
31
Bölüm
16
"Aysima olmuyor, anlamıyor musun? Bir heves uğruna evlendik ama yürütemiyoruz işte."

"Bir heves uğruna mı? Yaşadıklarımız bir heves miydi senin için?"

"Evet! Bir hevesti, çocuktuk anlayamadık sadece."

Sevdiği adamın tüm yaşadıklarını geçici bir heves olarak görmesi kalbini derinden yaraladı. Titreyen dizlerine inat dim dik durmak için zorladı kendini.

Hırkasının kolu ile gözünden akan yaşları hırçın bir şekilde kurulayarak kapıya doğru uzattı elini.

"Defol git o zaman! Madem senin için bir hevesti, evimden de hayatımdan da defol!"

Genç adamın kasılan çenesinden, duyduğu sözlerin ne kadar ağırına gittiği açıkca belli oluyordu. Koltuğun üzerine fırlattığı deri ceketini alarak hızla evden ayrıldı. Kapıyı çarpıp giderken bir kere bile olsun dönüp arkasında bıraktığı o enkaza bakmadı.

***

Büyük bir aşkla yapılan ama yürütülemeyen bir evlilik.

Farklı yollara savrulmuş iki hayat.

Aradan geçen yıllar.

Kader, bir şekilde onları tekrar bir araya getirecekti ama hiçbir şey, yıllar önceki gibi olmayacaktı. Değişen çok şey vardı.
devam ediyor 13s önce güncellendi Eylül gecesi~\=
@geceee_3
Okuma
10
Oy
6
Takip
0
Yorum
8
Bölüm
3
YARI TEXTİNG OLACAKKK.

Başta tesadüfen karşılaşan Tekin ve Eylül İlerde birbirinin Yıkımlarının bizzat sahipleri olacaklarından habersiz bir şekilde tanışırlar..........
devam ediyor 16s önce güncellendi ✨GÖREV İCABI✨
@z_justitia
Okuma
1.11k
Oy
262
Takip
3
Yorum
113
Bölüm
24
yüzbaşı Asena kor görev icabı bir okula öğrenci kılığında girer ve oraya yeni atanan öğretmen doruk boz onun bir öğrenci olmadığından şüphelenen ilk kişi olur bu vesileyle de aralarında birşeyler oluşmaya başlar

bakalım olaylar nereye kadar ilerleyecek?

🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼

ay helooo yeni kurguma hepiniz hoşgeldiniz ballar bu kitap tamamen kurgudur ve eğlence amaçlıdır

iyi okumalar...

not: kitappadde görev icabı adında yazılan ilk ve tek kitaptır
devam ediyor 13s önce güncellendi GÜL GÜZELİ
@medusasstories
Okuma
47
Oy
1
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
7
Ne derler bilirsiniz; bütün güzel hikayeler iki şekilde başlar.
Ya şehre bir yabancı gelir ya da biri, her şeyi geride bırakarak uzun bir yolculuğa çıkar.
Peki ya kaçtığınız yere dönmek zorunda kalırsanız ne olur?
Sanırım bunu yaşayarak öğreneceğim.
Ben Defne.
Bu benim hikayem.

Aşkın, kaçışın ve dönüşümün hikayesi.
devam ediyor 17s önce güncellendi Müdürün Peçeli Kızı
@my_lore
Okuma
184
Oy
70
Takip
1
Yorum
16
Bölüm
15
(Öğrenci öğretmen aşkı)

Nahiye müdürünün iki kız evladı vardı. Su perisi kadar güzel; anneleri desen kızlarından da güzel... Orta boylu ve balık etliydi. Kadife yumuşaklığında hassas teni, insanın ruhunu okşayan bakışları vardı. Ee, insanı böylesine sarhoş eden bir güzelliğe sahip olunca bizim Lale Hanım, doğal olarak egosu pek yüksekçeydi.

Bütün güzellikler bir araya gelerek adeta bir bütünün parçalarını oluşturmuştu amma velakin bu kadının öyle bir derdi vardı ki; birçok güzelliğe sahip olmasına rağmen dağlar kadar yüce deryalar kadar derindi.
devam ediyor 17s önce güncellendi kanlı Dava
@sudeseher
Okuma
0
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
Dört kız, dört erkek, tek bir katil…

İhanetlerin, sırların ve intikamın iç içe geçtiği bu hikâyede kimse göründüğü kadar masum değil. Bir aşk ihanete, bir dostluk düşmanlığa dönüşürken herkesin sakladığı karanlık bir gerçek vardır.

Güvenme, çünkü katil aranızdan biri olabilir.

Gerçekler ortaya çıktıkça, kan daha fazla akar.
devam ediyor 17s önce güncellendi Tekrardan, seninle.
@hwrqqw
Okuma
75
Oy
36
Takip
5
Yorum
97
Bölüm
9
eskiden evli olan bangchan ve seungmin uzun bir süre sonra tekrardan birbirlerine aşık olmaya başlarlar. ancak bu aşkın onların sonunu getireceğini bilmiyorlardi.
devam ediyor 22s önce güncellendi ESKİ BİR BİLET
@mürekkep.golgesi98
Okuma
2
Oy
2
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
ESKİ BİR BİLET

Birinci Bölüm: Geçmişten Gelen Bir Mesaj

Yağmurlu bir gündü. Gökyüzünü kaplayan koyu bulutlar, güneşin ışıklarını tamamen gizlemişti. Yağmur damlaları pencerenin camına aralıklarla vuruyor, dışarıdaki ağaçların dalları rüzgârın etkisiyle bir sağa bir sola savruluyordu. Hava soğuktu. Böyle günlerde insanın dışarı çıkmak yerine sıcacık odasında oturup sevdiği kitabı okuması, yanında da güzel bir kahve içmesi gibisi yoktu.

Defne Karan da tam olarak bunu yapıyordu.

Odasının pencereye yakın köşesindeki koltuğa yerleşmiş, elindeki kitabın sayfalarını büyük bir dikkatle çeviriyordu. Koyu kestane rengi, hafif dalgalı saçları omuzlarına dökülüyordu. Mavi gözleri, okuduğu kitabın satırlarına dikkatle odaklanmıştı. Bazen bir cümlenin üzerinde uzun süre durur, bazen de okuduğu bir paragrafı yeniden gözden geçirirdi.

Defne, dışarıdan bakıldığında biraz mesafeli ve sert görünebilen biriydi. İnsanlara hemen güvenmez, düşüncelerini her zaman kolayca paylaşmazdı. Ancak onu yakından tanıyanlar, bu görünüşünün ardında oldukça merhametli, vicdanlı ve ince düşünceli bir kalp taşıdığını bilirdi. Birinin üzülmesine kayıtsız kalamaz, çoğu zaman kendi duygularından önce başkalarınınkini düşünürdü. Kitaplar ise onun için yalnızca birkaç sayfadan ibaret değildi; bazen kendisini en iyi hissettiği yer, başka hayatların anlatıldığı satırların arasıydı.

Yanındaki mavi sehpanın üzerinde duran kahvesinden bir yudum almak için kitabını dizlerinin üzerine bıraktı. Kahvesi neredeyse soğumuştu. Bardağı eline alıp pencerenin dışına baktı. Sokak lambalarının ışığı yağmur damlalarının arasından belli belirsiz görünüyordu.

Tam yeniden kitabına döneceği sırada telefonunun ekranı aydınlandı.

Gelen bildirime göz ucuyla baktı. Mesaj Nehir'dendi.

Nehir:

Akşam için plan yaptım. Saat 18.00'de Lavin'de buluşuyoruz. İki kişilik rezervasyon yaptırdım. İtiraz etmek yok!

Defne mesajı okuduktan sonra hafifçe kaşlarını çattı. Dışarıdaki havaya yeniden baktı. Böyle bir günde evden çıkmak hiç de istediği şey değildi.

Telefonunu eline alıp cevap yazdı.

Defne:

Bu havada mı? Nehir, ciddi misin?

Cevap beklediğinden hızlı geldi.

Nehir:

Evet, gayet ciddiyim. Hem uzun zamandır doğru düzgün vakit geçiremiyoruz.

Defne, ablasının bu konuda kolay kolay vazgeçmeyeceğini biliyordu. Nehir, kendisinden birkaç yaş büyük olmasına rağmen onunla çoğu zaman bir arkadaş gibi konuşurdu. Daha girişken, planlı ve kararlı bir yapısı vardı. Defne'nin aksine aklına koyduğu bir şeyi gerçekleştirmeden kolay kolay rahat etmezdi. Kardeşini kızdırmaktan hoşlansa da onun üzülmesine dayanamazdı. Defne'nin ne zaman bir şeyleri içine attığını çoğu zaman ilk fark eden kişi de oydu.

Birkaç saniye düşündükten sonra telefonu yeniden eline aldı.

Defne:

Peki, tamam. Ama bir daha böyle havalarda plan yaparsan seni tanımıyorum.

Nehir:

Anlaştık. 18.00'de hazır ol.

Defne telefonu sehpanın üzerine bıraktı. Kitabına dönmeye çalıştıysa da aklı artık akşam ne giyeceğindeydi. Derin bir nefes alıp kitabını kapattı.

Saat ilerledikçe yağmurun şiddeti biraz azalmıştı. Defne dolabının karşısına geçerek giyeceklerine göz gezdirdi. Bir süre düşündükten sonra bordo renkli, uzun kollu ve fırfır detaylı elbisesini seçti. Elbisesini yatağının üzerine bıraktıktan sonra takılarını hazırladı. Abartılı şeylerden hoşlanmıyordu; sade bir kolye ve küçük küpeler yeterliydi.

Hazırlığını tamamlayıp aynanın karşısına geçti. Saçlarını düzeltti, son kez kendisine baktı. Bordo topuklu ayakkabılarını giydikten sonra çantasını aldı.

Tam odasından çıkacakken kapısı aralandı.

— Nereye böyle?

Kapının önünde küçük kardeşi Doruk duruyordu. Yüzünde her zamanki muzip gülümsemesi vardı. Doruk, evin en hareketli üyesiydi. Meraklı, neşeli ve biraz da yaramazdı. Özellikle Defne'yle uğraşmaktan büyük keyif alırdı. Bazen öyle sorular sorardı ki Defne ona cevap vermek yerine yalnızca gözlerini devirmekle yetinirdi.

— Dışarı çıkıyorum, dedi Defne.

Doruk başını hafifçe yana eğerek ablasını baştan aşağı süzdü.

— Onu ben de görüyorum. Asıl soru, kiminle buluşmaya gidiyorsun?

Defne gözlerini devirdi.

— Nehir'le.

— Hımm... Emin miyiz?

— Doruk!

— Tamam, tamam. Sadece sordum. Belki hayatımızda bilmediğimiz gelişmeler vardır.

Defne gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

— Senin bilmediğin tek şey kendi ödevlerin olabilir. Onlarla ilgilen bence.

Doruk kahkaha atarak geri çekildi.

— Peki, eniştemiz olursa haber ver!

— Hadi odana!

Defne başını iki yana sallayarak koridora çıktı. Salona geçtiğinde annesi Yasemin'i mutfakta hazırlık yaparken buldu.

Yasemin, çocuklarının hayatındaki en önemli kişilerden biriydi. Şefkatli, anlayışlı ve koruyucu bir anneydi. Evde herkesin ne yaşadığını bilmek ister, küçük ayrıntılara bile dikkat ederdi. Çocuklarının mutluluğu onun için her şeyden önce gelirdi. Bazen tek bir bakışıyla bir şeylerin yolunda gitmediğini anlayabilirdi.

— Anne, ben çıkıyorum. Nehir geldiğinde birlikte gideceğiz.

Yasemin elindeki işi bırakarak kızına döndü.

— Tamam kızım. Dikkatli olun, hava hâlâ soğuk.

— Merak etme anne. Görüşürüz.

Defne annesinin yanağına küçük bir öpücük kondurduktan sonra kapıya yöneldi.

Babası ise bir süredir iş nedeniyle ailesinden uzakta yaşıyordu. Evde olmadığı zamanlarda bile çocuklarıyla iletişimini sürdürmeye çalışırdı. Defne de babasıyla konuşmayı severdi; ancak aralarındaki mesafeyi zaman zaman özlediği olurdu. O gün de henüz kendisinden bir mesaj gelmemişti.

Birkaç dakika sonra Nehir de gelmişti. İki kardeş birlikte evden çıktılar.

Yağmurun ardından sokaklarda oluşan ıslaklık, akşamın serinliğiyle birleşmişti. Nehir arabaya yönelirken Defne bir kez daha gökyüzüne baktı.

— Umarım dönüşte yine yağmura yakalanmayız, diye söylendi.

Nehir gülümseyerek ona baktı.

— Bir akşam dışarı çıkıyoruz Defne. Biraz da havanın tadını çıkar.

— Senin için söylemesi kolay. Rezervasyonu yapan sensin.

— Hâlâ şikâyet ediyorsun.

— Çünkü hâlâ bu planın neden gerekli olduğunu anlamadım.

Nehir cevap vermek yerine güldü. Yol boyunca gündelik konulardan konuşarak restorana ulaştılar.

Lavin, dışarıdan bakıldığında oldukça zarif görünen bir restorandı. Kapısından içeri girdiklerinde onları hafif bir müzik ve sıcak bir atmosfer karşıladı. Duvarların koyu lacivert rengi, ahşap masalarla uyum içindeydi. Tavandan süzülen sarı ışıklar mekâna sakin ve huzurlu bir hava katıyordu. Geniş lacivert koltukların kenarlarında bulunan bej detaylar ise dekorasyonu tamamlıyordu.

Görevli, Nehir'in rezervasyonunu kontrol ettikten sonra onları masalarına yönlendirdi.

Defne otururken etrafına göz gezdirdi. Restoranın dekorasyonunda eskiye ait küçük ayrıntılar dikkatini çekmişti. Özellikle duvarlarda asılı duran çerçeveler ilgisini çekti. Çerçevelerin içinde farklı yıllara ait tiyatro biletleri bulunuyordu.

Bakışları bir çerçevede durdu.

Diğer biletlerden biraz daha farklıydı. Üst kısmı kahverengiye çalan eski bir renkteydi. Kenarları zamanla yıpranmış, üzerindeki yazıların bir kısmı solmuştu. Ancak ortasında yer alan altın renkli tarih hâlâ seçilebiliyordu.

Defne gözlerini kısarak tarihe baktı.

Bir an duraksadı.

Bu tarihi biliyordu.

Hatta yalnızca bilmekle kalmıyor, o günü de hatırlıyordu.

— Nehir...

Ablasına döndü.

— Efendim?

Defne yeniden duvardaki bileti işaret etti.

— Şu bilete bakar mısın?

Nehir başını kaldırıp gösterdiği yere baktı.

— Ne olmuş?

— Tarihini görüyor musun?

— Evet, görüyorum. Neden?

Defne birkaç saniye sustu.

— Bu tarih... Sekizinci sınıftayken tiyatro kursunda sahneye çıktığımız günün tarihi.

Nehir biraz daha dikkatli baktı.

— Emin misin?

— Eminim. O günü nasıl unutabilirim?

— Belki başka bir tiyatro kursunun gösterisidir. Sonuçta burada farklı yıllardan biletler var.

Defne başını iki yana salladı.

— Hayır, bizim gösterimizin tarihi bu. O gün başka bir gösteri olmadığını hatırlıyorum.

Nehir, kardeşinin yüzündeki ifadeyi fark etti. Defne'nin bakışları hâlâ biletin üzerindeydi.

— İstersen yemekten sonra biraz daha bakarız. Şimdi menülere göz atalım mı?

Defne istemeden de olsa bakışlarını biletten ayırdı.

— Olur.

Menüler masaya bırakıldığında ikisi de yemeklerini incelemeye başladı. Defne kremalı mantarlı tavuk ve yanında patates püresi sipariş etti. İçecek olarak limonata istedi. Nehir ise ızgara somon ve rokalı salata tercih etti. Yanında su söyledi.

Siparişleri verdikten sonra Nehir çantasını sandalyesinin yanına bıraktı.

— Peki, anlat bakalım. Okul nasıl gidiyor?

Defne hafifçe iç çekti.

— Fena değil. Sadece sınavlar biraz yoruyor.

— Daha yılın başındayız. Kendini bu kadar sıkma.

— Biliyorum ama bazen yetiştiremeyecekmişim gibi hissediyorum.

Nehir kardeşinin yüzüne dikkatle baktı.

— Her şeyi aynı anda halletmek zorunda değilsin. Biraz kendine de zaman ayır.

Defne başını salladı.

— Haklısın.

Bir süre okuldan, arkadaşlarından ve günlük yaşantılarından konuştular. Nehir zaman zaman Defne'ye takılıyor, Defne de ablasının sözlerini karşılıksız bırakmıyordu.

Sohbet ilerledikçe konu kitaplara geldi.

— Hâlâ bu kadar çok kitap okuyor musun? diye sordu Nehir.

— Okumaz mıyım? Hem insan bazen kendi hayatından uzaklaşıp başka bir hikâyenin içine girmek istiyor.

— Sen zaten küçüklüğünden beri böylesin.

Defne gülümsedi.

— Bazı şeyler değişmiyor.

Nehir bir süre kardeşini izledi.

— Tiyatro kursunu da hâlâ hatırlıyor musun?

Defne'nin yüzündeki gülümseme biraz azaldı.

— Evet. Arada aklıma geliyor.

— Özlüyor musun?

Defne cevap vermeden önce masadaki peçeteyi düzeltti.

— Bazen. Güzel zamanlardı.

Bir an sustu.

— Ama üzerinden çok zaman geçti.

Nehir onun sesindeki küçük değişikliği fark etmişti. Yine de konunun üzerine gitmedi.

Tam o sırada yemekleri geldi. Defne çatalını eline alırken son kez duvardaki çerçeveye baktı. Bilet hâlâ oradaydı. Sanki yıllardır kimsenin dikkatini çekmeden bekliyordu.

Yemeklerini bitirdikten sonra tatlı menüsünü istediler. Defne çikolatalı sufle, Nehir ise San Sebastian cheesecake sipariş etti.

Tatlılar geldiğinde Defne'nin yüzünde yeniden küçük bir gülümseme belirdi.

— Şimdi oldu, dedi.

Nehir güldü.

— Demek akşamın en güzel kısmı buymuş.

— Kesinlikle.

Tatlılarını bitirdikten sonra hesap istediler. Nehir hesabı ödedi. Defne çantasını alıp ayağa kalktı. Tam çıkışa yönelirken bakışları yeniden duvardaki bilete kaydı.

Bir an durdu.

Biletin üzerindeki tarih, zihninde yıllar öncesinden bir görüntü canlandırmıştı. Sahne ışıkları, kulis telaşı, prova günleri... Bir zamanlar hayatının önemli bir parçası olan o günler gözlerinin önünden geçti.

Fakat hatırlamak istediği her şeyin yanında, açıklayamadığı başka bir his de vardı.

— Defne, geliyor musun?

Nehir'in sesiyle kendine geldi.

— Geliyorum.

Son kez bilete baktıktan sonra ablasının yanına gitti.

Eve döndüklerinde hava iyice kararmıştı. Yol boyunca Nehir, Defne'ye gün içinde konuşmadıkları birkaç şeyden bahsetmişti. Defne ise bir yandan onu dinliyor, bir yandan da aklından Lavin'deki bileti çıkaramıyordu.

Evin önüne geldiklerinde Nehir arabadan indi.

Defne de çantasını alarak kapıya yöneldi. Ancak Nehir anahtarını çıkarmak yerine kapının önünde durdu.

— Bir dakika, dedi.

Defne şaşkınlıkla ablasına baktı.

— Ne oldu?

Nehir cevap vermedi. Kapıyı çaldı.

Defne kaşlarını çatarak onu izledi.

— Anahtarın yok mu?

— Var.

— O zaman neden çalıyorsun?

Nehir yalnızca gülümsedi.

Kapı açıldığı anda evin içindeki ışıklar birden yandı.

— İYİ Kİ DOĞDUN DEFNE!

Defne olduğu yerde kaldı.

Karşısında annesi Yasemin, Doruk ve diğer aile üyeleri vardı. Salon rengârenk balonlarla süslenmiş, masanın üzerine çeşitli ikramlıklar hazırlanmıştı. Ortada ise üzerinde mumları bulunan büyük bir doğum günü pastası duruyordu.

Defne önce etrafına, ardından Nehir'e baktı.

— Siz... Bunu ne zaman hazırladınız?

Doruk hemen araya girdi.

— Bizim de bir şeyleri gizleyebildiğimizi öğrendin sonunda.

Defne gülerek başını iki yana salladı.

— Demek bütün akşam bunun için dışarı çıkardınız beni!

Nehir omuz silkti.

— Biraz da bizim planımıza uyman gerekiyordu.

Yasemin kızının yanına gelerek ona sarıldı.

— İyi ki doğdun güzel kızım.

Defne annesine sıkıca sarıldı.

— Teşekkür ederim anne.

Ardından diğer aile üyelerine de sarıldı. Salonun ortasında dururken yüzündeki mutluluk saklanamayacak kadar belirgindi. Günün başında dışarı çıkmak istemediği için yaptığı şikâyetleri hatırladı. Şimdi ise bu akşamın hiç bitmemesini diliyordu.

Doruk pastanın yanına geçerek seslendi:

— Hadi, mumları üflemeden önce dilek tut!

Defne pastanın önüne geçti. Mumların ışığı yüzüne vururken birkaç saniye gözlerini kapattı. İçinden bir dilek tuttu ve ardından mumları üfledi.

Herkes alkışlamaya başladı.

Doğum günü şarkısının ardından pasta kesildi. Aile üyeleri birbirlerine ikramlarda bulunurken salonda neşeli bir kalabalık oluşmuştu.

Defne bir ara Nehir'in yanına yaklaştı.

— Gerçekten hiç anlamadım.

Nehir gülümseyerek kardeşinin saçını düzeltti.

— Anlamaman gerekiyordu zaten.

— Çok güzel olmuş. Teşekkür ederim.

— Sen mutlu ol yeter.

Defne ablasına sarıldı.

O gece kendisini gerçekten şanslı hissediyordu. Bazen insanın en güzel anları, hiç beklemediği bir anda karşısına çıkıyordu.

Gece ilerlediğinde ev yavaş yavaş sessizleşmeye başladı. Defne odasına geçti. Üzerindeki elbiseyi çıkarıp rahat kıyafetlerini giydi. Saçlarını açtıktan sonra yatağına oturdu ve telefonunu eline aldı.

Sosyal medya hesaplarına gelen doğum günü mesajlarını kontrol etmeye başladı. Arkadaşlarından, akrabalarından ve uzun zamandır konuşmadığı birkaç tanıdığından tebrik mesajları gelmişti.

Mesajları tek tek okuyup teşekkür ederken ekranın üst kısmında yeni bir bildirim belirdi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Defne kaşlarını hafifçe çatarak bildirime dokundu.

Ekranda yalnızca tek bir cümle vardı:

“Bazı anılar yıllar geçse de unutulmuyor. İyi ki doğdun, Defne.”

Defne mesajı bir kez okudu.

Sonra yeniden.

Gönderenin kim olduğunu anlamak için numaraya baktı. Rehberinde kayıtlı değildi. Profil fotoğrafı da görünmüyordu.

Telefonu elinde tutarak birkaç saniye öylece kaldı.

Kimdi bu?

Numarayı tanıdıklarına benzetmeye çalıştı. Aklından eski arkadaşlarını, okuldan tanıdığı insanları ve uzun zamandır görüşmediği kişileri geçirdi. Fakat hiçbir isim bu mesajın sahibini hatırlatmadı.

Mesajın içindeki bir kelime ise zihnine takılmıştı.

Anılar...

Defne'nin aklına Lavin'deki eski bilet geldi.

Üzerindeki tarih...

Sekizinci sınıftaki tiyatro kursu...

Birbirinden bağımsız gibi görünen bu iki olay, şimdi zihninde yan yana duruyordu.

Telefonunu yatağın üzerine bıraktı. Bir süre tavana baktı. Sonra yeniden telefonu eline alarak mesajı açtı. Belki de gönderen kişi kendisini tanıtacaktı. Belki de bir sonraki mesajda kim olduğunu açıklayacaktı.

Fakat ekranda değişen hiçbir şey yoktu.

Defne cevap yazmak için klavyeyi açtı.

Sen kimsin?

Birkaç saniye yazdığı cümleye baktı. Ardından mesajı göndermekten vazgeçti. Önce karşısındaki kişinin kim olduğunu anlamak istiyordu.

Telefonunu komodinin üzerine bırakarak ışığı kapattı.

Ancak uykuya dalması kolay olmadı. Gözlerini her kapattığında aklına eski tiyatro kursundan görüntüler geliyordu. Sahneye çıktığı günler, arkadaşları, provalar... O döneme ait hatırladığı güzel anılar kadar, zihninin bir köşesinde kalmış bazı sorular da vardı.

Defne uzun zamandır o günleri düşünmemişti.

Belki de düşünmek istememişti.

Sabah olduğunda odanın perdelerinden içeri süzülen güneş ışıkları yatağın üzerine düşüyordu. Defne gece boyunca sık sık uyanmış, sabah olduğunda ise kendisini dinlenmiş hissetmemişti.

Telefonunu eline aldı.

Bilinmeyen numaradan gelen mesaj hâlâ oradaydı.

Yatağında doğruldu ve mesajı yeniden açtı. Bir kez daha okudu. Ardından numaraya baktı. Kim olduğunu bulabilmek için zihninde eski tanıdıklarını, yıllar önce hayatına girip çıkan insanları canlandırmaya çalıştı. Fakat hiçbir isim bu mesajın sahibini hatırlatmaya yetmiyordu.

Dün gece yaşadığı doğum günü sürprizi, Lavin'deki eski bilet ve şimdi bu mesaj...

Hepsi birbirinden bağımsız gibi görünse de Defne'nin zihninde aynı noktada birleşiyordu. Sekizinci sınıfta katıldığı tiyatro kursu, sahnede geçirdiği o günler ve yıllar önce geride bıraktığını düşündüğü anılar...

Belki de geçmişte bıraktığını düşündüğü bazı şeyler henüz tamamen geride kalmamıştı.

Çünkü bazı anılar, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin insanın karşısına yeniden çıkabilirdi.

Defne henüz bilmiyordu; o sabah aldığı mesaj, geçmişinden gelen uzun bir hikâyenin yalnızca başlangıcıydı.

Birinci Bölümün Sonu.
devam ediyor 23s önce güncellendi Geç Kaldın
@fatihyldrm
Okuma
32
Oy
30
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
3
Bir avukat, satışa çıkarılacak eski bir evin kapısını açar. Yıllardır gelmediği bir evdir burası, en azından kendine anlattığı hikâye budur.

İçeride duvar saati 03.17'de durmuştur. Masanın etrafındaki üç sandalyeden biri pencereye dönüktür, mutfaktaki bardakta yeni içilmiş suyun izi vardır. Ve üst katta, orada olmaması gereken bir kiracı yaşamaktadır.

Satış belgelerini hazırlamak için girdiği ev, avukatı adım adım geçmişe çeker. Kilitli bir dolap, fotoğrafın kenarında kalmış biri, bir yangın günü ve kimsenin konuşmak istemediği bir aile sırrı… Her bölüm yeni bir kapı açar ama her kapının ardında aynı soru bekler:

İnsan kendisini ne zaman kaybeder?

Geç Kaldın; geride bırakılanlar, ertelenen hesaplaşmalar ve insanın kendinden kaçamayacağı yerler hakkında, on beş bölümlük psikolojik bir roman.
devam ediyor 24s önce güncellendi Zattiri zort bir hikaye
@okur_1606f4697d27
Okuma
33
Oy
3
Takip
3
Yorum
13
Bölüm
3
aksiyon olan,cok kisili,her bolum baska olayli karmakarisik cringe ve deneyimsiz birinin yazdığı bir hikaye
devam ediyor 1g önce güncellendi BERDEL +18
@yazankalem06
Okuma
336
Oy
28
Takip
9
Yorum
1
Bölüm
6
Leyla, kendi ailesinde sevgisizliğin gölgesinde büyümüş, güçlü duruşunun ardında derin yaralar saklayan genç bir kadındır. Babasının yıllardır esirgediği sevgiyi içinde taşırken, ailesi için fedakârlık yapmaktan vazgeçmez. Ancak bir gece, Yılmazlar Konağı'nda yollar kesişir ve Leyla'nın hayatında hiç beklemediği kapılar aralanır. Geçmişin kırgınlıkları, saklı duygular ve beklenmedik karşılaşmalar arasında Leyla, kalbinin hiç bilmediği bir hikâyeye adım atmak üzeredir.
devam ediyor 1g önce güncellendi Beş Dakika
@uykuluyazar
Okuma
4
Oy
3
Takip
2
Yorum
0
Bölüm
1
Gerçek kişilerden ve yaşanmışlıklardan izler taşıyan kitabımı okumak ister misin? 🥹💗

Dört lise arkadaşı…
Dostluklar, aşklar, yanlış anlaşılmalar, kahkahalar ve bazen kalbe dokunan kırgınlıklar…

Kimi zaman üzecek, kimi zaman güldürecek ama her sayfasında sana o sıcacık duyguyu hissettirecek bir dünya: Beş Dakika. 📖✨

Belki karakterlerde kendinden bir parça bulursun. Belki de bazı sahneler sana kendi hikâyeni hatırlatır.

Peki, bu dört arkadaşın dünyasına katılmaya ne dersin?
tamamlandı 14s önce tamamlandı kızıl yemini
@nisaytm
Okuma
1
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
bu benim ilk kitabım konusu asker oruç yüzbaşı eleni üsteğmen oruç kara tim lideri eleni bu gün kara tim’E gelicek ama bilmediğiniz bişey var eleni yıllar önce orucu terk etmek zorunda kalmış oruç onu asla affetmemiş Serdar var eleniye aşık

eleninin askerleri
fadime
servar
ve adı geçmicek 10 kişi

orucun askerleri
iso (orucun kardeşi)
yasin
ve adı geçmicek 10 kişi

inşallah kitabımı beyenirsiniz yazım yanlışım olabilir şimdiden özür diliyorum kusura bakmayın iyi okumalar 🥹🫶🏻🦋💔💗💕🌧️🎀
devam ediyor 1g önce güncellendi Küçücüğüm
@kedilericokseviom
Okuma
63
Oy
39
Takip
5
Yorum
22
Bölüm
4
Yıldız henüz 6 yaşındayken en yakın arkadaşı olan Atlas'dan uzak kalmak zorunda kalır. Atlasdan hiçbir haber almadan tam 8 yıl geçirir. İlerleyen zamanlarda neler olacak bende bilmiyoruuum
devam ediyor 2g önce güncellendi UNUTUŞ NEHRİ
@oneoftheonlyy
Okuma
6
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
8
Yaşadığı trafik kazası sonucu hafızasını kaybeden Sıla, kendisini hiç tanımadığı bir hayatın içinde bulur.

Ailesi ve çevresi tarafından her şey normalmiş gibi gözükse de kendisini bulmaya çalışırken içine düştüğü sırlar onu çıkması zor bir kapana sıkıştırır.

Kaybolduğunu düşündüğü gecelerin birinde ise tefonuna gelen mesajlarla uzun süredir kendisine "Kimim Ben?" diye soran Sıla`nın artık bir yeni sorusu daha vardır. "Kimsin Sen?"
Loading...