Birinin elleri kana bulanmış, diğerinin ruhu çoktan teslim olmuş. Biri sonu getiren bir cellat, diğeri o sona yürüyen bir kurban. Ama bu hikâyede kimin av, kimin avcı olduğunu sadece son perde söyleyecek. Adaletin sustuğu yerde, kanın ve gözyaşının başladığı noktaya hoş geldiniz.

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Bazı şeyler anlatılmaz, sadece yaşanır. O gece bir yol vardı. Bir motor sesi. Ve geri alınamayan bir an. Hayatın ne zaman değiştiğini fark etmedi. Bazen bir saniye bile her şeyi ikiye bölebilirdi. Sonra geriye sadece sessizlik kalırdı. Acılar kalırdı. Ve geri alınmak istenen ama asla geri alınamayacak zaman… İnsanın boğazına düğüm gibi otururdu. Ne yapsa hatırlatırdı.

Kim bilebilir ki bir gün katil olacağını…

Defne, lise son sınıfta kendi halinde bir öğrenciydi. Dersleri, arkadaşları ve sıradan hayatı dışında büyük bir sorunu yoktu. Ta ki bir gece telefonuna gelen bilinmeyen bir mesajla her şey değişene kadar. "Yarın saat 16.00`da Eski Çınar Parkı`na gel." Defne bu mesajı önemsemedi. Bir şaka olduğunu düşündü. Ama ertesi gün saat tam 16.00`da Eski Çınar Parkı`nda yaşanan olay, bunun basit bir mesaj olmadığını gösterdi. Artık ortada cevaplanması gereken sorular vardı. Bu mesajı kim göndermişti? Defne neden seçilmişti? Ve en önemlisi... Bir sonraki mesaj geldiğinde, bir hayatı kurtarmak için yeterince hızlı olabilecek miydi? Zaman ilerliyor. Saat işliyor. Ve biri Defne`yi izliyordu.

Kırmızı İp, denizin karanlığında kopan ama kaybolmayan bağların hikâyesi. Geçmişin boğucu acılarıyla yaşayan Elva ve ölümü mesafeye dönüştürmüş Karel, farkında olmadan aynı yaradan kanayan iki ruh. Kader, onları kopmuş sanılan kırmızı iplerle aynı noktaya sürüklerken; suyun altında kalan anılar, bastırılan suçluluk ve yarım kalan aşklar yeniden nefes almaya başlar. Bu hikâye, bazı bağların kopmadığını; sadece zamanı gelene kadar karanlıkta beklediğini anlatır.

Ölmek, her şeyin bittiği anlamına gelmez. Bazen asıl hesap, o andan sonra başlar. Aurora, Okdoll Krallığının varisiyken bir gecede her şeyini kaybetti. Tahtını, bedenini, hatta ölümünü bile. Ve en kötüsü, kendi kaderi üzerindeki söz hakkını... Artık kimse onu göremiyor. Ama o her şeyi hissediyor. Akademinin soğuk duvarları arasında gizlenen sırlar, saray entrikaları, yarım kalan büyüler, gizlenen gerçekler ve geri dönmemesi gereken ruhlar arasında Aurora`nın tek amacı kardeşini korumaktı. Fakat zamanla her şey değişti. Geçmiş sandığından daha karanlıktı. Ihanetler tesadüf değildi. Ve bazı ölümler, asla olması gerektiği gibi yaşanmamıştı. Aurora bilmediği gerçekleri öğrendikçe amacını da kaybeder. Yerine daha tehlikeli bir arzu gelir: intikam. Artık mesele geri dönmek ve hayatta kalmak değildir. Mesele, ona bunu yaşatanlardan hesap sormaktır. Çünkü bazı ruhlar ölmez, bekler. Peki, bir ruh hâlâ acı çekiyorsa gerçekten ölü sayılır mı? Kitabımı bastırmak istiyorum. Bundan önce okunup okumadığını ve dışarıdan nasıl göründüğünü merak ediyorum. Yorum yaparsanız çok mutlu olurum. Kitap kapağı daha yoo tabii ki ama o da olur zamanlaaaa

Yaşamak için hiçbir sebebi kalmamış Cerrah Vera Atay ile yaşamayı her şeye rağmen çok seven Cumhuriyet Savcısı Hisar Demirer’in yolları kesişir. Hisar, Vera’ya yeniden yaşamayı sevdirmeye çalışırken her şey beklenmedik şekilde tersine döner. Zehirli Zambak Vardır Her Vahşi Çiçekte Gurur

Dudaklarıma bakarak yutkundu "bir dolandırıcıya göre fazla güzel dudaklar değil mi?" Dediğinde alaycı bir gülüş aldı dudakların. "Sende bir mafyaya göre fazla iradesiz? Söylesene seni bitirecek kişiye aşık olmak nasıl bir duygu?" İlk fırsatta onu yakacaktım ve o da bunun farkındaydı. "Aşk mı? Aptal olduğunu biliyordum ama bukadarı fazla değilmi, her sana iltifat edenden duygu araıyacak kadar mı yalnızsın" dedikleri sadece beni güldürmüştü. "Diyelim ki öyleyim, peki ya sen neden beni hâla yanında tutuyorsun kimse mi yanında durmadı bukar mı yanlızsın" dediğimde zinirle dudaklarıma yapıştı ostediğimi yavaş yavaşta olsa veriyordu.

Şeytan ve melek ruhlarının birleştiği şehirde hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Melek görünümlü şeytanlar etrafı sarmışken içlerinde masum olanların canı çok yanacaktı. Peki ya şeytan görünümlü meleklere neler olacaktı? Kimse bilmiyordu bilinen tek bir şey vardı,o da herkesin canı çok yanacaktı.

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

Sıradan bir lise öğrencisi olan Jake ve Lana için geceler artık huzur vermemektedir. Her ikisi de zihinlerinin en ücra köşesinde saklı olan gizemli bir kapının—Fiyona Mağarası’nın—önünde bulurlar kendilerini. Bu bir rüya değil, uyanmakta olan kadim bir mirasın ve "Seçilmiş" olmanın ilk sancılarıdır. El ele tutuştuklarında yayılan o tarifsiz ışık, sadece karanlığı değil, boyutlar arasındaki ince zarı da yırtmak üzeredir. Tam bu uyanışın kalbinde, geçmişi bir sis perdesinin ardına saklanmış olan Miolie Odette Madrid durmaktadır. Miolie, başlangıçta onlardan biri gibi görünse de aslında kendi dünyasından yani büyücüler, cadılar ve orinthalların düşman olduğu yerde "sis" elementine hükmeden kadim bir Orinthal’dir. Miolie’nin sahte kimliği olan "Miolie Noir" çatlamaya başladıkça, bilinçaltının derinliklerinden gelen ve tüm dünyayı tehdit eden taklitçi cadı Virelle’nin gölgesi de büyümeye başlar. Jake ve Lana, Miolie’nin rehberliğinde kendi içlerindeki enerjiyi keşfederken; Miolie de kim olduğunu ve neden kaçtığını hatırlamak zorundadır. Kafa karışıklığın ardında Jake ile Lana’nın onu bulmasıyla asıl hikaye başlar ancak bu yolculuk sadece canavarlarla değil, karakterlerin kendi korkularıyla, bilinçaltlarındaki en büyük zayıflıklarla yapılan bir savaştır. "Bilinçaltı Savaşları -Seçilmişler-", bir sona değil, anlam kazandığı yerde başlayan devasa bir serüvene kapı aralıyor. Karakterler kendi kaderlerini yazarken, aslında nesiller boyu sürecek epik bir mücadelenin ilk tohumlarını ekiyorlar. Birbirinden kopması imkânsız üç gencin bu uyanış hikâyesi, okuyucuyu gerçekliğin bittiği ve hayallerin savaştığı o sınır çizgisine davet ediyor.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Savaşların bedelini onları başlatanlar değil, geride kalanlar öder. Averya`da hayat her zamanki gibi devam ederken kimse yaklaşan felaketin farkında değildir. Üniversite hayalleri, sınav stresi, arkadaşlıklar ve ilk aşklar... Nova Akademi`nin 12-A sınıfındaki on yedi öğrenci için dünya bundan ibarettir. Ta ki bir sabah okullarının kapısından askerî araçlar girene kadar. Ülkede büyüyen savaş nedeniyle başlatılan Genç Savunma Programı kapsamında öğrenciler askerî eğitime alınır. Bir zamanlar ders ziliyle başlayan günler artık emirlerle, eğitimlerle ve hayatta kalma mücadelesiyle geçmektedir. Nehir Aksoy ve sınıf başkanı Kıvanç Ardal, kendilerini hiç hazır olmadıkları bir dünyanın içinde bulurlar. Dostluklar sınanır, sırlar ortaya çıkar, ilk aşklar filizlenir ve bazı vedalar geri dönüşü olmayan izler bırakır. Ancak savaşın en acı gerçeği cephede değil, yoklamalarda saklıdır. Çünkü bir zamanlar on yedi kişinin cevap verdiği isimler, gün geçtikçe sessizliğe karışmaya başlar. Bazıları kahraman olacak. Bazıları unutulacak. Bazıları ise eve dönemeyecek. Ve savaş bittiğinde geriye tek bir soru kalacak: Son yoklamada kimler cevap verecek.

Arhan`ın sıcak nefesi boynuma çarparken göğsüne daha da sokuldum. Onun da benim gibi anın etkisiyle mest olduğunu hissedebiliyordum. Kalp atışlarımız düzene girerken Arhan saçlarımdan öptü. "Sana bir hediyem daha var," dedi kısık bir sesle. "Hediyelerin en güzelini aldım ben," dedim mırıldanarak. Dudaklarımda asılı kalan o gülümseme hiç gitmeyecek gibi oraya yerleşmişti. Arhan`ın iç ısıtan keyifli gülüşünü duydum. Kollarını bana daha sıkı sarıp, beni iyice göğsüne bastırdı. "O sana değil, bana hediye sevgilim," dedi gülerken. Ben de güldüm. •_________ "İkimize bir mutlu son, hayal et sevgilim." Efsun, geçmişin gölgelerinden kaçarken hiç beklemediği anda karşısına çıkan Arhan sayesinde kendine sevgiyle, güvenle, aşkla ve umutla örülmüş bir dünya kurdu; ama bazı sırlar ve gerçekler öyle ağırdı ki, büyü bozulduğunda geriye yalnızca hiçlik kaldı. Bazı anlar öyle lanetliydi ki, Arhan`ın gidişiyle Efsun`dan sadece bir kalp değil aynı zamanda bir akıl da eksilmişti. Efsun`un kendine dünya bildiği o güvenli yuvası başına yıkılmıştı. Ve artık Efsun Arslan bir hiçlikten ibaretti... ⸻

Arkadaşlar artı onsekiz bulnumaktadir sevmeyenler okumasın lütfen Bir barda hayatını değişeğini bilmeyen kız olacaklardan habersizdi... Ve bu başlangic çok güzel olacağını biliyor

"Dostunu uzağında tut, düşmanın ile evlen." ​Tek taraflı, ölümcül bir anlaşma. Sahte iki imza. Ve asla çiğnenmeyecek kurallar... ​Vera için aşk, hayatta kalması gereken bir başka tehlikeydi. İnanç içinse Vera, çöllerine yağacak o kusursuz fırtınaydı. Adam, kadına arkasını dönecek kadar güveniyordu; kadın ise adamı tek hamlede yok edecek kadar kurallarına bağlı. ​Kusursuz bir plan. Kusursuz bir yalan. Ve ikisini de yakacak ölümcül bir bağ. ​Gülmeye başladıysanız dikkat edin; bu hikaye önce kalbinizi titretecek, sonra nefesinizi kesecek. ​İz bırakacak bir günah için risk almaya var mısın? ​NOT: İçeride bolca kara mizah ve namlunun ucundan dökülen sözler barındırır. Akıl sağlığına güvenmeyenler kapının önünde kalabilir.

Dora Kalender, Gizli İstihbaratçı Yavuz Kalender`in kızı. Doğduğu andan beri annesiyle İran`da yaşayan Dora, baba özleminden dolayı annesinden gizli Türkiye`ye gider ve babasını aramaya başlar fakat hiç düşünmeden hareket ettiği için kendini bir karmaşada bulur. Babasını çok tehlikeli bir işte çalıştığına tanık olan Dora, üstüne birde babasının kaçırıldığını ve öldürülmek üzere olduğunu öğrendiğinde işte o zaman kendini tamamen hiç bilmediği ülkeye, Türkiye`ye bağlar ve belki de hiç bilmediği hislere. "Öleceğini, ailesini ardında bırakacağını bile bile bu işten vazgeçmeyen Yavuz Kalender`in kızıyım ben, bu karardan dönen Dora Kalender`in gözü kör olsun." "Gözü kör mü olsun?" "Evet, sizin burda böyle demiyorlar mı?"

Yanıyorum... Yok olmak için değil Yeniden doğmak için Anka kuşu misali Vatanım için ……… bir görev dönüşü kimsenin beklemediği fakat herkesin hayranlık duyduğu ankayım ben . yanıyorum yok olmak için değil anka kuşu gibi yeniden doğmak için Bu beden de olduğum sürece umut her daim var olucak Kaybedecek bir şeyim yoksa neden korkayım ki Ölünce üzülücek kimsen yoksa ölümden neden korkayım ki Sadece Vatanım için yaşayan kişiydim ben Ben... Kıdemli üsteğmen asena`yım şehitlik bir ödüldür benim için o zaman ........ Şehadet şerbetini içme vakti

Kısacası klasik gercek ailem kurgusu Sedef acıyla büyümüş bir kız çocuğudur asır dışında kimse tarafından sevilmemiş hor görülmüştür takı gerçek ailesiyle tanışana kadar -Söylesene ikiz çokmu sevdın onu hic mı anlamadın hiç mi kalbin ağrımadı ya hic mi hissetmedin sen beni söylesene ikizim boşluğumu cok mu kolay doldurdun?

Adım Meyra okuma hevesi kursağında kalan genç bir kızım. Babam ve annem beni para için hiç tanımadıkları birine kuma verdi. Üniversiteye gideceğim yerde kuma gitmiştim. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Bazı suçlar karanlıkta işlenmez. Işıkların altında, sessizlikle yapılır. Kimse görmediğinde değil, görenlerin konuşmadığında büyür. Tanık yoksa masumiyet de yoktur. Sadece susmayı seçenler ve suskunluğun bedelini başkalarına ödetenler vardır.

İstanbulda görev yapan savcı aylin tayinin hakkariye çıkması sonucu orda görevine devam eder ama kaderin onun için farklı planları vardır KARAN ALADAĞ

Karşımda gördüğüm görüntü bir adamın alnının ortasındaki delikten akan kanla son nefesini vermesiydi. Korku bütün ruhumu sarmalarken iki elimle kapattığım ağzımla geriye adım atmaya başladım. Hiç olmasını istemeyeceğim şey gerçekleşti ve arkamda çarptığım bir cisim ile ortama sesin yankılanmasına sebep oldum. Bütün vücudum titremenin akımına kapılmışken yerde ölü bir şekilde yatan adamı vuran büyük cüsseli katil elindeki silahı yavaşça indirerek omzunun üstünde başını çevirip bana baktı. “Gözlerinde bir şey vardı. Onun gözleri ölümün ta kendisiydi.” *** Bir an önce buradan gitmem gerektiğini yukarıda gördüğüm gerçekler ile çok iyi anlamıştım. Adamın itibarının ne kadar büyük ve her şeye sahip olacak kuvvette olduğunu müdüre verdiğim görüntülerin o adama iletilmesi ile görmüştüm. Otoparkın sürgülü kapısından adımımı attığım anda kolumdan tutulup bir anda kenara çekilmemle çığırmama fırsat olmadan ağzım kapatılmıştı. Karşımdaki camdan yansıyan görüntüye baktığımda arkamda dağ gibi çağlayan cüssedeki adam ile ölümün beni çağırdığını anladım. “Korkma, ölüm çiçeği. Ölümün şimdi değil” dedi kulağıma doğru fısıldayarak. 03.02.2026 ÇOK YAKINDA SİZLERLE. (KİTABIMIN İSMİ, KONUSU, AKIŞI TAMAMEN BANA AİTTİR. ÇALINMASI, KOPYALANMASI HALİNDE HİÇ DÜŞÜNMEDEN YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR)