"Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır." Bazı sırlar saklanır, bazı gerçekler gömülür… Peki ya bir gün hepsi ortaya çıkarsa? Arzu, henüz on beş yaşında sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki hayatındaki herkesin ondan bir şeyler sakladığını fark edene kadar... Ama bazı şeyler göründüğü kadar basit değildi. Annesi, ailesi ve en çok güvendiği insanlar bile ona anlatmadıkları gerçeklerle dolu bir dünyanın içindeydi. Arzu, her geçen gün yeni bir gerçekle yüzleşirken geçmişin karanlık kapıları birer birer aralanmaya başladı. Öğrendiği her sır, onu başka bir soruya sürüklüyor; bulduğu her cevap, bildiği her şeyi yeniden sorgulamasına neden oluyordu. Annesi neden susuyordu? Ailesi ondan neyi saklıyordu? Ve Arzu`nun henüz bilmediği bu sırların ucu nereye kadar uzanıyordu? Bazen gerçekler insanı özgürleştirmez. Bazen de öğrendiğin tek bir şey, hayatındaki herkesi yabancıya dönüştürür. Çünkü bazı sırların zinciri kopmaz… Sadece bir sonraki halkasına ulaşmanı bekler. Her sırrın bir bedeli, her gerçeğin bir sonucu vardır. Peki Arzu, gerçekleri öğrendiğinde her şey için çok mu geç olacak?

Bazı güller en güzel hâlini baharda değil, küllerin arasından yeniden doğarken alır. Bazı insanlar ise birbirlerinin hayatına huzur olmak için değil, sakladıkları bütün gerçekleri ortaya çıkarmak için girer. Meftun Gazel İnan, adaletin peşinden koşarken kendi kalbinin en büyük davasıyla karşılaşacağını bilmiyordu. Geçmişin gölgeleri, söylenmemiş sözler ve kimsenin göründüğü kadar masum olmadığı bir dünyada, bazı gerçekler suskunluğa mahkûmdu. Peki ya sevgi, bir gün en büyük ihanetin ardına saklanırsa? Güllerin solduğu, küllerin hâlâ sıcak olduğu bu hikâyede herkesin bir sırrı, her sırrın da bir bedeli var. Çünkü bazı aşklar, gerçeği öğrendiğinde değil, ona rağmen kaldığında sınanır.

Aysu her şeyi biliyordu ama ya bildiği her şey aslından sadece bir kolpadan oluşuyorsa?

☀Bir varmış, bir yokmuş.

Kraliçe gözünü açmış,

Krallar yok olmuş.🌙

Üç kadın...
Hayatlarını zenginlerin evlerinde temizlik yaparak kazanan, fakir ama birbirine sımsıkı bağlı üç dost...

Bir gün, içlerinden birinin geçmişte mafyayla bağlantılı kocasından kalan bir kasada bir çok safir taşına sahip olmalarıyla hayatları değişir.

Onlar, yeni bir başlangıcın hayalini kurarken, şehrin en acımasız mafyası taşların peşine düşer. Kaçırılmalar, ihanetler, kazalar, unutulan hatıralar… Ve sonunda, düşmanla dost, aşkla nefret arasındaki ince çizgide, kalpleri en çok yaralayan seçimler...

“Yaralı Mafya”, aşkın gölgesinde, ölümle yaşam arasındaki o ince çizgide nefes kesici bir yolculuğa çıkarıyor.

Bazı gerçekler ortaya çıkmak için değil, gömülmek için saklanır.

Öykü Erguvan'ın hayatında kimsenin bilmediği bir geçmiş vardır. Ve bazı insanlar, onun bu geçmişi hatırlamasını asla istemez.

Bir dosya.

Kaybolan insanlar.

Çözülmemesi gereken bir şifre.

Her şeyin merkezinde yalnızca iki kelime:

ABİS5-05

Öykü, bunun sıradan bir soruşturma olmadığını anladığında artık çok geçtir.

Onu izleyenlerin kim olduğunu bilmez.

Kime güvenebileceğini bilmez.

Hatırladıklarının gerçekten yaşanıp yaşanmadığından bile emin değildir.

Altuğ Koral dosyanın peşine düştükçe fark eder:

Öykü’nün sakladığı gerçek, yalnızca onun hayatını değil, çok daha büyük bir şeyi tehdit etmektedir.

Ama asıl soru şudur:

Sızan neydi?

Bir bilgi mi?

Bir sır mı?

Yoksa herkesin unuttuğunu sandığı bir gerçek mi?

Bazı sırlar kırıldığında yalnızca gerçek ortaya çıkmaz.

Her şey yıkılır.

"Unutmak bir hediye değildir; bazen en acımasız cezadır."
Şehrin neon ışıklarının ulaşamadığı, hatıraların birer para birimi gibi el değiştirdiği o karanlık sokaklarda, Mihra zihinlerin mimarıdır. İnsanların en utanç verici anılarını bir neşter gibi kesip atan, hafızaların derinliklerinde sessiz izler bırakan bir "Bellek Taciri"
kendi elleriyle silip attığı bir geçmişin yükü, onu şehrin en gizemli ve en tekinsiz kapısına, Alaz’ın dünyasına sürükler.
Bu malikanede sessizlik, bir emirden daha serttir. Alaz; gücün, soğukkanlılığın ve yalanın vücut bulmuş hali. Mihra ise bu sarayın duvarları arasında, zihinleri yeniden şekillendirmek için biçilmiş bir silah. Ancak bu evin temelleri, gün yüzüne çıkmamış anılarla ve saklanan gerçeklerle atılmış.
Mihra, Alaz’ın zihnine her dokunduğunda, sarayın gölgeleri biraz daha derinleşir. Kimin avcı, kimin av olduğu, hangi anının gerçek, hangisinin inşa edilmiş bir illüzyon olduğu birbirine karışır.
Gerçekler, sadece hatırlayanlar için değil, onları yok etmeye çalışanlar için de bir tehdittir.
Unutulmuş kan ve aşk: Hiçbir şey göründüğü gibi değil, çünkü hiçbir anı masum değil.

Telefonuma baktım; saat neredeyse ikiye geliyordu. Babamdan hâlâ ne bir arama ne de bir mesaj vardı. Tam o an, sessizliği yırtarcasına telefon çalmaya başladı. Ekranda "Babam" yazıyordu. Hiç düşünmeden açtım.

​"Alo? Baba, neredesin? Seni çok merak ettim... Baba?"

​Ama karşıdan gelen ses babama ait değildi. Soğukkanlı, ama belli belirsiz aceleci bir adam sesiydi:

​"Alo, merhabalar. Mara Hanım`la mı görüşüyorum?"

​Bir an nefesim titredi. Bu kadın da kimdi?

"Evet, benim. Siz kimsiniz?"

​Kadın derin bir nefes alıp sakin bir tonla konuştu:

"Öncelikle sakin olun... Ben babanızın doktoruyum."

​Sözleri beynimde bir anda çarpıştı.

"Ne? Ne doktoru? Babama ne oldu? Neredesiniz?"

​"Mara Hanım, lütfen biraz sakin olmaya çalış-"

​"Ne sakinliği? Ne oldu babama, söyleyin!"

​Kadın sesi biraz daha netleşti:

"Ben Doktor Serkan. Babanız bir trafik kazası geçirdi. Şu anda hastanedeyiz. Durumu... iyi. Endişelenmeyin, size haber vermem gerekiyordu."

​O an dünya ayaklarımın altından çekildi. "Durumu iyi" demişti ama ya iyi değilse? Ya bir şey olursa? Babam... benim her şeyimdi. Onu kaybetme ihtimalini düşünmek bile içimi paramparça ediyordu.

​Telefondan tekrar ses geldi:

"Mara Hanım, orada mısınız?"

​Sesim titredi, boğazım düğümlendi:

"E-evet... buradayım. Geliyorum. Hemen geliyorum."

​Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu, nefesim düzensizdi. Bir anlığına dünyam kararmış gibi hissettim... ama tek bildiğim, babama ulaşmam gerektiğiydi.

.....

"Hayır de. Doğru değil de." Dedim yalvarırcasına. Sesim kısıktı ama içindeki acı gözle görülür dereceydeydi. Gözlerim orman gözlerindeydi. Aşık olduğum, uğruna öleceğim orman gözler ben hariç her yere bakıyordu. Neden gözlerinde pişmanlık görüyordum? Neydi o gözlerindeki acı? İçimde bir şeyler çatırdıyor ama ben sadece ona bakıyordum.Duyduklarıma değil de ona inanmak istiyordum.
"Doğru." Dedi sadece. Tek kelime iki hece.İçimde çatırdayan şeyler parçalandı ve dört bir yana dağıldı. Aslında dağılan kalbimdi. Ve Eflin bir kez daha ölürken Tomris bir kez daha kanadı.Olmaz demiştim.Ama olmuştu işte.İnanamıyordum ve şok olmuştum.Tek bir sözcük insanın kalbini söker miydi? Sökülüyordu...

.......

Beyazdan siyaha geçmek için tek mürekkep damlasının yeterli olduğu gibi hayatın tepetaklak olması da birkaç dakikaya bakıyordu. Eflin Tomris'in de hayatı birkaç dakika içinde kararmıştı.Artık o Eflin değil sadece Tomris olmuştu.Ama hayat o ya bakalım Tomris siyaha bürünmüş bir şekilde devam mı edecekti?

Gök gözlü doktor ve orman gözlü asker.💙💚

Hayatta Eflin değilde Tomris olmak zorunda kalanlara selam olsun..

( KİTABIN ADI VE KAPAĞI ŞAHSIMA AİTTİR.HER TÜRLÜ KOPYALAMA İŞLEMİNDE İŞLEM YAPILACAĞINI BELİRTİRİM.)

19.01.2026

Geçmişini bilmeyen geleceğini yaşayamaz...

Hiç bir şey yarım kalmaz... Özellikle geçmişin ardında olanlar. Gece YILDIRIM`ın geçmiş sırralırını dinlemeye hazır mısınız?

Moran’da idam yasaktı. En ağır ceza hiçbir canlıyı bir daha görmemek üzere sürülmekti çünkü bir canı alırsan başka can görmeye hakkın yoktu.

Her yasak çiğnenir ve Moran Yasaları yüzlerce yıl öncesine dayansa da onu korumakla mükellef olanlar tarafından çiğnendi.

Moran’da ilk kez dört soyun da temsilcisi birinin ölümüne karar verdi. Daha doğmamış olmasına rağmen idam kararı verilmişti.

🪷

“Senin adın Nilüfer değil sen Nilüfer’sin.”

“O da ne demek?”

“Moran’da isminin anlamı olmaz Nilüfer, ismin senin anlamın olur.”

“Peki Nilüfer olmak ne demek?”

“Bunu sonra öğreneceksin ama emin ol insanların arasındaki o basit anlama sahip değilsin.”

"Töreyle bağlı, güçle ayrılmış… Kuzenler, aşk ve sırların gölgesinde yüzleşiyor."

şıkların en parlak olduğu yerde, karanlık her zaman daha derindir. Jessica Evans... Daha yirmi üç yaşında, milyonların sesinde kendini bulduğu, dünyanın en büyük pop yıldızlarından biri. Adı gazete manşetlerini süslüyor, yüzü dev ekranlarda parlıyor, söylediği her şarkı milyonlarca insanın kalbine dokunuyordu. Fakat alkışların hiçbiri, gecenin sonunda içine çöken o derin sessizliği susturmaya yetmiyordu. Şöhret, ona hayalini kurduğu hayatı vermemişti. Aksine, kendisini yavaş yavaş tüketen altın bir kafese dönüştürmüştü. Her gülümseyiş biraz daha sahteleşiyor, her konser biraz daha ağırlaşıyor, her yeni gün onu kendisinden biraz daha uzaklaştırıyordu. Bir gece... Rocky Dağları`nın karanlığına doğru sürdüğü yol, yalnızca bir kaçış değildi. Belki de kaderin, yıllar öncesinden onun adına yazdığı ilk satırdı. Çelik, ağaç gövdesine çarptığında yalnızca bir araba parçalanmadı. Jessica Evans`ın bugüne kadar kurduğu bütün hayat da sessizce dağıldı. ⸻ Dağların ötesinde, dünyanın çoktan unuttuğu küçük bir kulübede yaşayan Al Bartham Richardson ise sessizliği insanlardan daha iyi tanıyordu. Yalnızlık onun sığınağı değil, cezasıydı. Geçmişinden geriye kalan hatıralar, hâlâ kapanmayı reddeden yaralar gibi içinde yaşamaya devam ediyor; her sabah aynı acıyla yeniden uyanıyordu. İnsanlardan uzaklaştıkça acılarının da geride kalacağını sanmıştı. Oysa bazı hatıralar, insan nereye giderse gitsin peşini bırakmıyordu. O gece, göl kıyısından dönerken uçurumun kenarında parçalanmış bir jip gördüğünde, kader yıllardır kapalı tuttuğu kapıyı yeniden araladı. Hurdaya dönmüş aracın içinde yatan genç kadın, yalnızca nefesi tükenmek üzere olan bir yabancı değildi. Al`ın yıllardır gömmeye çalıştığı geçmişi, onun yüzünde yeniden can bulmuştu. Ve bazen insan, kaçtığı yere değil... Kaçamadığı kadere rastlardı. ⸻ Biri kalabalıkların ortasında kaybolmuştu. Diğeri ise yalnızlığın içinde kendini yok etmişti. Birinin hayatı flaşların aydınlığında, diğerininki ormanın sonsuz sessizliğinde akıp gidiyordu. Hiçbir ortak yanları yokmuş gibi görünüyordu. Oysa kader, birbirine en uzak iki ruhu aynı yarada buluşturmayı severdi. Rocky Dağları`nın vahşi doğasında filizlenen bu karşılaşma, zamanla yalnızca iki insanın değil; iki kırılmış hayatın, iki suskun kalbin ve birbirinden habersiz iki kaderin hikâyesine dönüşecekti. Çünkü bazı kalpler, iyileşebilmek için önce yeniden acımak zorundaydı... Geçmiş peşlerini bırakmayacak... Şöhret sessizliği kirletecek... Sırlar, güveni sınayacak... Ve sevmek, bazen vazgeçmekten çok daha ağır bir bedel isteyecekti. Çünkü bazı aşklar, mutlu sonlara ulaşabilmek için önce insanın bütün karanlığından geçmek zorundadır. Rocky Dağları`nın sessizliğinden New York`un hiç dinmeyen ışıklarına uzanan bu hikâye; yalnızca bir aşkı değil, kendini kaybetmiş iki ruhun birbirini bulma serüvenini anlatıyor. YABAN Bazı yollar eve çıkar... Bazıları ise hiç tanımadığın bir kalbe...

"Kırılma tanımladığı bir dönüşüm sürecidir.

GERÇEK AİLEM KURGUSUDUR! Neva, üç yaşındayken annesi tarafından İstanbul’a götürüldü. Yeni bir hayat kuran annesi, geçmişini geride bırakırken kızını da herkesten sakladı. Neva yıllarca dış dünyadan uzak büyüdü; arkadaşları olmadı, hastanelere götürülmedi, kimseye gösterilmedi. Sanki hiç var olmamış gibiydi. Ama sırlar sonsuza kadar saklanamazdı. Bir gün çıkan kavganın ardından evin içindeki sessizlik bozuldu.

Ecrin ile arkasaslari gezerken 4 serseri çıkar ve ecrin dövüştüğü kişinin maskesini açıp yüzüne baktığında donup kalır Bakalım bu aşk nas

Krallığı için en önde savaşan bir prenses mi? Alışılmışın dışı değil mi? İşte Rozella Rowena Ashbourne böyle biri. Fakat amacı daha az saflarda bulunmak. Onun amacı birbirine asırlardır düşman olan iki krallığı barıştırmak. Vesperia… ve …Elysium…

Gizli saklı oyunlar, düşmanlar ve savaşlar. Söylesene Nilüfer, Üç Vadi`de hiç saklanır mı sırlar? Kayla Ahu Tuna ailesini acı bir şekilde kaybettikten sonra Wattpad platformunda kendi hikayesini yazmaya başlar. İşler yolundadır ta ki yeni sıra arkadaşıyla tanışıp, kendini bir katilin hedefinde bulana kadar.

Tekrar eden bir rüya. Aynalarda beliren bir cümle. Ve Aura`nın açıklayamadığı bir çağrı. Aetherium, zihnin sınırlarını inceleyen bir enstitü. Ama bazı öğrenciler sadece öğrenmek için gelmez. Algı kırılabilir. Gerçek kayabilir. Ve bazı şeyler... hatırlanmayı bekler. Aura henüz bilmiyor: Eşiğe çoktan geldi.

Işıkla karanlığın birleştiği yerde, kader kanla yazılır. Valdros’un gölgeleriyle çevrili taş sarayında doğan Prenses Matilda, soğuk bir krallığın gururu ve sessiz bir savaşın tek varisidir. Kalbini duygulara kapatmıştır — ta ki düşman krallığın prensi, Seraphael Elarion, barış teklifini bir evlilikle mühürlemek isteyene kadar. Bir tarafta yeminler, taçlar ve hanedan onuru… Diğer tarafta bastırılmış bir kalp, eski bir kehanetin yankıları ve birbirine düşman iki soyun arasında doğan yasak bir bağ. Valdros’un kızı, artık sadece bir savaşın değil, kendi kaderinin de hükmüdür.

.......... "Benimle oyun oynama fotoğrafçı kız. Ağzından çıkan her kelime benim için bir delil niteliği taşırken benimle oyun oynamak istemezsin." Bilmiyordu, oyun oynamaktan ne kadar zevk aldığımı bilmiyordu. Öğretecektim! "Haklısınız, zaten birini öldürebilecek kadar kalpsiz değilim. Çoğu seri katilin geçmişte yaşadıkları sorunlar yüzünden öldürmeye meyilli olduklarını biliyor muydunuz? Ben herhangi bir sorun yaşamadığım için çok şanslıyım sanırım." Gözlerimin içine dikkatle bakmaya başladığında yüzümdeki tebessümü korudum. Yaptığım her hareketi dikkatle izleyen gözlere aynı şekilde karşılık verdim. "Peki, bir katil olsaydın kurbanını nasıl öldürürdün?" "Ben fiziksel şiddetten nefret ederim bayım. Ama psikolojik şiddete sonuna kadar varım. Ben aslında bana yapılan her şeye göz yumabilirim ama eğer karşımdaki kişi beni bırakıp sevdiklerime dokunursa... işte o zaman tarafımdan en ağır yenilgiyi yaşatırım ona. Bir satranç maçı gibi düşünelim bunu, rakibimin taşlarına asla dokunamam. Aynı şekilde bende kurbanıma dokunmam. İlk önce umutlarını öldürürüm, içinde yaşamaya dair tek bir ukde bile kalmayana kadar yaparım bunu. Baktığı her yerde beni görmeli, gözlerini kapattığında dahi benim yüzüm canlanmalı önünde. Ne ruhundaki acı dinmeli, ne de bedenindeki azap bitmeli. Bütün ruhu parmaklarının ucundan çekilirken bile pişmanlığı iliklerine kadar hissetmeli. En acısı da uyandığı her güne lanetler ederek uyanmalı, ta ki kendi sonunu kendisi getirene kadar. ŞAH VE MAT!"

Neva, kalbinde taşıdığı yükle birlikte Gaziantep’e, geçmişin taşlarına dokunmaya gelir. Restorasyonu yapılacak tarihi bir konakta görev alırken, aslında en çok kendini onarmaya çalışır. Sessizliğe gömülü sokaklar, zamanla yarışan çatlak duvarlar ve eski bir konaktaki hatıralar arasında, hem kaybolur hem yeniden var olur. Kendini uzaklara sürükleyen geçmişini bulmaya çalışırken, yeni tanıştığı insanlar ve özellikle asker Serhat, Neva’nın içine gömdüğü acıları birer birer gün yüzüne çıkarır. Boynunda taşıdığı kolyenin bir hikâyesi, her bakışın bir anlamı vardır artık. Neva bu şehirde sadece tarihi değil, kendi kalbini de keşfedecektir. Ama bazı kalpler… Tutunmakta zorlanır. Ya da belki sadece doğru eli bekliyordur.

Her sır bir bedel ister. Bu oyunda herkes masum görünür… ta ki ışıklar sönene kadar. Kaçmaya çalıştılar… ama oyun zaten çoktan başlamıştı. Sekiz arkadaş. Bir oyun. Bir ölüm. Ve sadece biri kurtulabilir.

Küçük kız televizyonda oynayan filmden bakışlarını çekerek merakla kıstı. Acaba babası ve annesi de böyle mi evlenmişti? Aklına takılan soru ile hızla oynadığı bebeklerini bırakıp koltukta oturan anne ve babasına doğru ilerleyerek heyecanla seslendi. "Anne!" Elindeki dosyadan başını kaldıran kadın kızına çevirdi bakışlarını. Onun merakla parlayan bakışlarının altından yine bir şey çıkacağını anlayınca gülümseyerek sorusunu bekledi. Annesinin gülen yüzünden daha da cesaretlenen kız babası ve annesinin arasına oturarak merak ettiği soruyu sordu.

"Siz nasıl evlendiniz? Küçük işaret parmağı ile televizyondaki filmi göstererek sorularına devam etti. " Siz de onlar gibi seviyor muydunuz birbirinizi? Babam uzaklara gidince sende üzülüp ağlıyor muydun o abla gibi? " Kızının her sorusu kalbine bir kesik atarken, kadın yıllar önce evlilik teklifini aldığı o anları hatırladı ve boğazına oturan yumruyla sertçe yutkunarak o günkü sözlerini acıyla fısıldadı.

"Bir film` de görmüştüm ; insanlar bir birlerini gerçekten seviyordu! " Kızı da tıpkı kendisi gibi küçük yaşına rağmen sevgiyi, aşkı filmlerdeki sahnelerle sorguluyordu. Belkide hayatının en büyük hatasını yaptığını bilmeden!