Bir şehir. Gömülmüş günahlar. Ve kimin yaşayacağına karar verdiğine inanan bir adam. Ölümler başladığında, polisler Pilar ve Rob bunun sıradan bir cinayet serisi olmadığını anlar. Kurbanların ortak bir noktası vardır: Hepsi geçmişlerinde bir şey saklamaktadır. Bir balerin. Bir ressam. Bir ayyaş. Bir rahip. Ve her ölümün ardında aynı karanlık düşünce vardır: **Günah cezasız kalmamalı.** Katil için bu bir cinayet değildir. Bu, adalettir. Bu, arınmadır. Bu, Tanrı adına verilmiş bir hükümdür. Fakat Pilar ona yaklaştıkça av ile avcı arasındaki çizgi değişmeye başlar. Çünkü bazı insanlar öldürmek için narkoz vermez. **Uyanmadan önce gerçeği görmeni ister.** **NARKOZ** *Kimse masum değil. Kimse güvende değil. Ve bazen uyanmak, ölmekten daha korkunçtur.*

Gözlerimi kapattım fotoğrafa bakabilmek için cesaretimi topladım. Zaten bakacaktım başka şansım yoktu. Önce ona bakacak daha sonra da o fotoğrafın nasıl çekildiğini öğrenecektim. Gözlerimi açıp fotoğrafa baktım. Kanım dondu, nefesim tekledi. Bu….bu çok başkaydı. Bu kez gördüğüm şey kendi odamdı .Masam, yatağım, pencerem… Yerde boylu boyunca yatıyordum. Göğüs kafesim yarıktı. Kalbim dışardaydı. Midemin yandığını hissettim. Nefes alamıyordum. Başımda birisi vardı. Simsiyahtı. Siyah palto, siyah pantolon, siyah rugan ayakkabılar. Bana bakıyordu sırtı kameraya dönüktü. Duvara kaydı gözlerim. Kırmızı bir boyayla yazılmış on dört harf. İki kelime. Belki de bütün hayatımın daha da mahvolmasını sağlayacak iki kelime. ‘’SIRADAKİ SENSİN’’ ...... Eski eşya tezgahında satılan basit, kırık bir kameranın ona ölüm getireceğini bilse Mert yine de o kamerayı alır mıydı?

-Beklemezdim bir g�n panzehirim olaca??n?.

-Hangi anlamda?

-Her anlamda :)

“Her kibritin yanışı bedeninin yanışına eşdeğer sevgilim.”

`Beni �ld�ren

Boynumdaki urgan de?il

Sensiz ge�irdi?im onca y?l `

+15

Bazı katiller iz bırakır. Bazılarıysa sadece korku bırakır. Şehir haftalardır aynı ismin gölgesinde yaşıyordu. Gölge. Kimsenin yüzünü görmediği, ardında neredeyse hiçbir kanıt bırakmayan bir seri katil… İşlediği cinayetler basına düştükçe şehir korkuyla sessizleşirken, polis teşkilatı onu bulmakta her geçen gün daha da başarısız oluyordu. Fakat cinayet büro da çalışan Komiser Sare Keskin için bu dava hiçbir zaman yalnızca bir görev olmadı. Yıllar önce kaybettiği kardeşinin ölümü hâlâ zihninde kapanmamış bir yara gibiydi. Resmî kayıtlara göre dosya kapanmıştı. Suçlu bulunmuştu. Her şey bitmişti. Ama Sare hiçbir zaman buna inanmadı. Kardeşinin ölümünün ardındaki karanlığın, şehirde yeniden ortaya çıkan cinayetlerle bağlantılı olduğuna emindi. Bu yüzden herkes geri çekilirken o, kendi hayatını bile tehlikeye atarak Gölge’nin peşine düştü. Fakat bilmediği bir şey vardı. Bazı avlar, avcılarını en başından beri izlerdi. Dosyaya beklenmedik şekilde dahil olan gazeteci Karan Kuzgun, olaylara diğer insanlardan farklı yaklaşıyordu. Fazla sakin, fazla dikkatli… Sanki insanların sakladığı karanlığı okuyabiliyordu. Sare ona güvenmemesi gerektiğini biliyordu ama buna rağmen kendini sürekli onun yanında buluyordu. Çünkü Karan Kuzgun’un bakışlarında çözemediği bir sır vardı. Cinayetler arttıkça Sare yalnızca bir seri katilin değil, kendi geçmişinin de peşinden sürüklendiğini fark etti. Her yeni ipucu onu gerçeğe yaklaştırırken, aynı zamanda en büyük korkusuna da sürüklüyordu: Ya bütün bu zaman boyunca yanlış kişiyi avladıysa? Ve ya gerçek katil… sandığından çok daha yakınsa? İhanetin, takıntının ve karanlık sırların arasında Sare artık yalnızca bir katili değil, kendi hayatını da çözmek zorundaydı. Çünkü bu hikâyede herkesin sakladığı bir yüz vardı. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında, insanı öldürmese bile paramparça ederdi. Av ve Avcı Çünkü bazen en tehlikeli insanlar, güvendiğin kişilerdir.

"bir askere göre fazla güzelsin, teğmen." Dişlerimi sıkarak düzelttim "üsteğmen." O iğrenç sırıtışı ile karşılık verdi. Keyif alıyordu benim sinirli halimi izlemekten. "ben lakaplara değil işlevlere bakarım, teğmencik." İşte buydu en büyük duvar. Onun alayları, benim sinirim. Belkide aramızdaki en büyük engel mesleklerimiz değil de birbirimizdik. ----------------------------------------------------------------- "seni dilediğimi biliyorlar yıldızlar.. O günden bugüne hiç kaymıyor bak kansızlar. Yüzün beton gibi görünse de cansızlar. Hikâyenin başrolleri ölü artık cansızlar..

UYARI!! BU KİTAPTA ŞİDDET⚔️, KAN⭕️, UYGUNSUZ DAVRANIŞLAR BULUNMAKTADIR😱!!

?"�l�lerin hat?ralar?, ya?ayanlar?n kabusudur. Bir �l�, hi� �lmeyenlerin en b�y�k korkusudur."?

Ge�mi?, baz?lar? i�in g�zel bir hat?ra, baz?lar? i�inse hi� uyanamayacaklar? bir kabus. Onlar i�inse; hem bir ceza, hem de bir �d�l.

Farkl? hayatlar?n i�ine do?mu?, farkl? ac?larla b�y�m�?, farkl? yollarla can almay? �?renmi? bir grup gen�, kaderin tek bir noktada bulu?turdu?u seri katillere d�n�?�yor.

Her biri kendi karanl???nda bo?ulurken, ayn? zamanda bu karanl?ktan kurtulman?n yolunu ar?yor. Katiller... ama h�l� insan olduklar?n? unutmad?lar. G�nahk�rlar... ama hala i�lerinde umut ta??yorlar. Hayatlar?n?n b�y�k b�l�m�n� �l�mle ge�irmi? bu ki?iler, ?imdi ilk kez ya?am? se�meye �al???yorlar. Temiz bir gelecek kurmak i�in ge�mi?lerini g�mmek zorundalar. Ama ge�mi? kolay g�m�lmez, �zellikle de seninle birlikte nefes al?yorsa.

Bir yanda kendilerine kurulan ustaca tuzaklar, di?er yanda y?llard?r g�venilen dostluklar?n parampar�a olu?u... G�vendikleri herkes, her ?ey, her ba? yava?�a ��r�rken; katillerin kirli d�nyas?nda temiz kalan bir ?eyler olabilir mi?

D�?man

Att?klar? her ad?m? takip eden, bir nefes kadar uzaklar?nda olan, asla yenilemeyen o ki?i... As?l d�?man kim? Kimi zaman ge�mi?ten gelen bir insan, kimi zaman pe?ini b?rakmayan bir d�?�nce, kimi zaman sadece kaderin ta kendisi. Kirli olan sadece katiller mi? Yoksa onlar? b�yle yapan sistem, insanlar ve sahte masumiyetler mi?

Bu hik�ye, sadece kan?n ve cinayetin de?il; pi?manl???n, y�zle?menin, in?a etmenin ve yeniden do?man?n hik�yesi.

Kirli d�nyalarda temiz kalmak m�mk�n m�? Yoksa baz? hayatlar ba?tan kirletilmek i�in mi yaz?lm??t?r?

Ge�mi?ten gelenler gelece?i de?i?tirecek. Ve bu kez, �l�m de?il, se�im kazand?racak.

Ailesini küçük yaşta kaybeden İnci şuan 23 yaşında bir seri katildir her cinayetinin ardından yeşil bir boncuk bırakır, bu sebeple lakabı "Boncuk" tur. Ajan Karan`ın görevi ise İnci`yi öldürmektir, İnci ise bu durumu öğrenince bir köstebek olarak ajanların arasına sızar. İkisinin de amacı birbirini öldürmektir ama yolunda gitmeyen bir şeyler vardır.

"Sadece 1 yaşındaki bir çocuk gelecekte rahat uyusun diye çürüdüğüm o hücreden, şimdi bir şehrin kaderini değiştirmek için çıkıyordum" Asena Haznedar, 19 yaşında işlediği cinayetten 27 yıl hüküm giyer. Cezaevinde 5 yıl kaldıktan sonra ziyaretine gelen gizli bir devlet adamından teklif alır. Teklifi kabul etmesiyle babasının katillerine karşı dinen öfkesi yeniden canlanır. Gönderildiği görevde "Kızıl Ağ" adlı örgütüyle karşılaştığında işler daha da karmaşıklaşır. Asena`nın bilmediği bir şey vardır; o burada kullanılan bir piyondur. Ama unutmayın piyonlarda tahtanın sonuna ulaştığında şaha dönüşebilir.

Aile demek sonsuzluktu. Aile demek sevgiydi, bağlılıktı. Aile güvendi. Karşımdaki adam ise bana hiçbir zaman bunları vaad edemeyecekti. Bu evlilik sözleşmesi bir yuva değil, yalnızca çatışan silahları susturmak için yapılan ateşkesti.

Kitab? yazd?k�a b�l�m b�l�m yay?nlayaca??m. Hikaye genel olarak intikam arzusu ile �lkesini b?rak?p Amerika`ya giden bir k?z ile onun pe?ine d�?�p istemeden a??k olan bir katilden bahsedecek.

Ben Arel tabii herkesin bildiği o. Maskenin altında ben Lara. bir seri katil. beni mafya kaçırdı ama beni doğru araştırmamış beni masum(?), sessiz sakin hayatı olan(?) ve tek yaşayan biri olarak biliyor. Sizce bu sürede neler yaşanacak.

"O bir mafya adamıydı. Adı duyulduğunda insanlar susar, karşısında duranlar iki kez düşünürdü. Gücü, parası ve korkulan bir geçmişi vardı. Ben ise kimsenin anlamaya çalışmadığı bir kızdım. Beni sadece yaptıklarımla tanıdılar, neden o hâle geldiğimi hiç sormadılar. Herkes bana canavar dedi, ben de onlara haklı olduklarını göstermeyi seçtim. İlk karşılaştığımızda birbirimizin sonu olacağımızı düşündük. O beni düşmanı olarak gördü, ben onu önümdeki en büyük engel olarak. Sözlerimiz savaş, bakışlarımız meydan okumaydı. Ama zaman bize şunu öğretti; bazen en büyük düşmanın, seni en iyi anlayan kişi olabilir. Çünkü o benim karanlığımı gördü ve kaçmadı. Ben de onun güçlü görünen tarafının arkasındaki yalnızlığı gördüm. Biz iyi insanların hikâyesi değildik. Biz kırılmış, hata yapmış, geçmişiyle savaşan iki insanın hikâyesiydik. Herkes bizi ayırmaya çalıştı. Ama kimse şunu anlamadı: Bazı insanlar birbirini kurtarmak için değil, birbirinin yanında savaşmak için gelir. O benim düşmanımdı. Sonra ortağım oldu. Ve sonunda kaybetmekten korktuğum tek kişi oldu

Özel Zirve Koleji`nin ikinci kitabıdır. Ece gerçekten katil mi? Yoksa yanlış yerde miydi? Neşe tam katili buldum derken ortaya yeni sorunlar çıkıyor. Peki Neşe bu defa katili bulabilecek mi? Yoksa sıradaki kurban o mu?

"Sis ölülerin üzerinde değil, yaşayanların kefenlerinde damgalıydı." Bir kasabada başlayan gizemli cinayetler, geride bırakılan şifreli mesajlar ve cevabı olmayan sorular... Zehra ve ekibi, on bir kişinin ölümünün ardındaki gerçeği bulmaya çalışırken karşılarına hiç beklemedikleri bir engel çıkar: Kuzey Birimi. Yeni gelen ekipte yer alan Demir Arıkan, Zehra`nın olaylara bakışının tam tersine inanan biridir. Biri sezgilerine, diğeri kanıtlara güvenir. Birbirlerine güvenmeyen iki insan, aynı davanın içinde gerçeği bulmaya çalışırken fark eder ki bazı düşmanlıkların altında başka duygular saklıdır. Altı olay yeri... On bir kurban... Ve katilin bıraktığı tek bir soru: "Yağmur dindiğinde ne olacaktı?" Çünkü bazı izler geçmişten gelir, bazı dualar ise saklanan gerçekleri ortaya çıkarır.

Baz? s?rlar sevgiyle, baz?lar? kanla saklan?r. Herkes ayn? ki?iden ?�phelenirken ger�ek katil sessizce aralar?nda dola??yordu. Peki ya siz? Katilin kim oldu?unu ger�ekten tahmin edebilecek misiniz?

� ????-�??? ??`?? ??? ???? ?????? ??? ???? ?? ?? ??????. �

Larin - Miran

Bo? oldu?umda atmaya �al??aca??m d�?�ncelerinizi bekliyorum

?nsta: @blmooddie

Bir insan katil olmak için mi doğar? Bir bebeğin kaderi doğduğu gün belirlenebilir mi? Sinan Korkmaz, yıllardır çocuk sahibi olmayı bekleyen Duru ve Kerem`in hayatına giren en büyük mutluluktur. Ancak Sinan`a yapılan bir test onun hayatını tamamen değiştirir. Bu test yalnızca bir sonuçtan ibaret değildir. Çünkü çıkan sonuç, Sinan`ın geleceği hakkında korkutucu bir ihtimali ortaya çıkaracaktır. Bazı sırlar bir çocuğun hayatını kurtarabilir. Bazılarıysa onun bütün hayatını değiştirebilir.

-KİTAP HASSAS MİDESİ OLAN OKUYUCULAR İÇİN UYGUN DEĞİLDİR. DETAYLI OTOPSİ ANLATIMI MEVCUTTUR!- "Ölüm sonrası yanığı değil bu. Diri diri yanmış." dedi Yankı, yardımcılarına ithafen. Fakat beklemediği bir ses cevap verdi ona. "Nasıl bu kadar eminsiniz?" Yankı arkasını döndüğünde şeridin içine girmiş jandarma formalı, iri yarı adamla burun buruna geldi. "Buraya giremezsiniz beyefendi. Lütfen şeridin diğer tarafında bekler misiniz?" dedi bıkkınlıkla. Fakat adam şeridin diğer tarafına geçmek yerine Yankı`nın yanından geçip cesedin başında durdu. "Soruma cevap vermediniz?" Adamın kendisini görmezden gelip tek bir noktaya odaklanması Yankı`nın sinirini bozmuştu. Aynı sakinlikle adama cevap verdi; "Kim olduğunuzu söylemediniz?" sesi daha çok soru sorar gibiydi. Adam bakışlarını cesetten çekip Yankı`ya çevirdi. "Jandarma yüzbaşı Turan Alp Kara." dedi Yankı`nın gözlerinin içine bakarken. Yankı, Turan`ın yanına gelip cesedin yanına doğru çömeldi. "Öldükten sonra yansaydı duruşu bu şekilde değil, boksör duruşu şeklinde olurdu. Ölü bedende Kaslar kullanım dışı olduğu için ısıyla birlikte büzüşür. Ama gördüğünüz gibi burada maktül yüz üstü ve kolları açık şekilde. Ağzının açıklığını görebiliyor musunuz? Acı çekmiş." Turan başını sallarken bir kaç adım geri çekildi. "Ama yine de net cevabı otopsiden sonra verebilirim." Turan ellerini kemerinin üstüne koyup ağırlığını tek bacağının üstüne verdi. "Anladım. Siz daha iyi bilirsiniz tabii. Kolay gelsin o zaman size..." Turan`ın merakla bakan gözleri karşısında Yankı ismini söylemediğini hatırladı. "Yankı Sırdaş." dedi sadece. Turan az önceki cümlesini tamamladı; "Kolay gelsin size Yankı Hanım." Turan ikinci kez Yankı`nın yanından geçerken Yankı, Kübra`ya sesleni. "Kübra! Yüzbaşının ayak izi örneğini de alalım!" Turan anlamazca Yankı`ya bakarken Yankı sadece omzunu silkti. "Şeridi geçmemeniz geretiğini söylemiştim. Ayak izleriniz diğer ayak izlerine karıştı. İşimizi zorlaştırıyorsunuz. Sizin yüzünüzden fazladan ayak izi inceleyeceğiz." Yankı, yüzbaşının cevap vermesini beklemeden arkasını döndü ve cesetle ilgilenmeye devam etti.

O kendi adaletini sağlamıştı... Geceleri suçluların peşindeydi. Gündüzleri ise kimse onun kim olduğunu bilmiyordu. Gerçek bazen kanıtlarla değil, maskeler düştüğünde ortaya çıkar. O kendi adaletini sağlamıştı...

"Bilmezsin tabii! Nereden bileceksin ki? Anlamazsın o yüzden, boş ver!" diye kestirip attım. Ne yaşadığımdan zerre haberi yoktu. "Neyi bilmiyorum ben? Söyle de anlayalım!" dedi o da yakınarak. Şöyle bi baktım ona. Bazen kendime o kadar kızıyordum ki! Sanki dünyada insan kalmamış gibi neden gidip onu sevdim ki? Hiçbir zaman beni anlamayacaktı işte. Görmeyecekti beni hiç. Böyle uzaktan sorup duracaktı sadece. Sonrasında cevapsız sorularıyla beraber hayatına kaldığı yerden devam edecekti. İşte bu kadar umurundaydım onun. "Neyse ne. Gidiyorum ben." dedim umursamazca. Artık ona açıklama yapacak kadar takatim kalmamıştı. Madem umurunda değilim, o zaman benimle vaktini boş harcamasındı. Arkamı dönüp kapıya ilerledim. Birkaç adımdan sonra tam kapıyı biraz aralamıştım ki duyduğum ayak sesi ve hemen ardından az açılan kapının sertçe kapatılmasıyla olduğum yerde kaldım. Kapının sert sesi yüzünden ve onun ani hareketlerinden dolayı biraz yerimde sıçramıştım. Daha ne olduğunu anlayamadan kolumdan tuttuğu gibi beni kendine çevirip dibime kadar girdi ve tam olarak gözlerimin içine baktı. "Hiçbir yere gitmiyorsun!" diye tısladı adeta. "Bu mesele hemen şimdi çözülecek! Başka bir alternatifi yok!" Yakınlığından dolayı elim ayağım titremeye başlamıştı bile. Her ne kadar kocam da olsa bu yakınlık fazlaydı benim için. Alışkın değildim bi kere. Yine de yutkunup gözlerimi kaçırdım. "Halledecek ne var ki sanki?" diye konuştum kendi kendime. O ise biraz daha yaklaşıp beni iyice kapıyla kendi arasına sıkıştırmıştı. Kendimi kapıyla bütünleştirmeye çalışırken o hala gözlerimin en içine bakıyor beni çok daha zor bir duruma sokuyordu. "Bu tavırların sebebini öğrenmeden seni bırakmaya niyetim yok. Ya bana neler olduğunu anlatırsın ya da bu şekilde sabaha kadar seni bekleriz. Seçim senin karıcığım."

Bir insan hafıza kaybı yaşadıktan sonra bazı insanlar değişebilir mi? Kardeşimin katili kim? neden öldürdü? Neden hafıza kaybı yaşadım?

Bir zamanlar “En Güzel Kasaba” olarak adlandırılan Whisperfall, artık bir ölüm kasabasına dönüşecekti. Çocukların neşeli kahkahalarıyla çınlayan sokaklar; yakında çığlıklara, hıçkırıklara, isyanlara ve çaresiz bağırışlara teslim olacaktı. Peki, gölgelerin ardında saklanan katil sonunda kendini gösterecek mi? Tüm hakları saklıdır ve yazara aittir.

Zemheri yaklaşıyor. Ve bu kez karlar sadece ölümün değil, uyananların da üzerini örtecek.