Cevher, Galata Müzesi`nde güvenlik görevlisi olarak ilk iş gününe başlamıştır. İlk günün gecesinde uykuya dalıp geçmişin dehlizlerinde kendini bulmuştur. Zaman, ayrıcalıklı davranıp Cevher`i her gece başka zamana götürüp ondan bulmasını istediği tablolar için görev verir. Peki, Cevher bu süreçte zamanın dehlizlerinde kayıp mı olur, yoksa kahraman mı?

Küçük kız, yıllarca boş bir odada büyür. Oda öylesine sessizdir ki, insan kendi nefesini bile yabancı sanır. Duvarlar çıplaktır, eşya hiç yoktur, ama odanın asıl ağırlığı sessizliktedir. Çünkü o odada ona öğretilen ilk şey konuşmak değil, susmaktır. "Ses çıkarma." Bu söz, ninnilerden daha sık tekrar edilir. Çocuk zamanla öğrenir. Boş odalarda en küçük ses bile yankılanır. Bir kalemin düşüşü, bir hıçkırığın titremesi, bir nefesin düzensizliği... Hepsi duvarlardan geri dönüp büyür. Ve o yankılar birilerinin hoşuna gitmez. Bu yüzden çocuk canı yansa da susar. Bir yerine vurulduğunda gözleri dolar ama ağlamaz. Korktuğunda köşeye çekilir ama yardım istemez. Çünkü bilir; acının sesi vardır ve o ses duyulursa yankı yapar, Bir gün küçük kızın kalbi kırılır. Nedenini tam anlayamaz. Belki sert bir söz, belki görmezden gelinen bir bakış, belki de yalnızca çocuk kalbinin taşıyamadığı bir ağırlık... Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlar. Ama ses çıkaramaz. Küçücük ellerini ağzına bastırır. Titreyen parmakları dudaklarını kapatırken, omuzları sessizce sarsılır. Çığlık olmak isteyen acı, boğazında düğümlenir. Gözyaşları akar ama odada tek bir ses bile duyulmaz. Çünkü küçük kız, ses çıkarmaması gerektiğini mâlesef acı çekerek öğrenmiştir. Ve bir süre sonra sessizlik onun hayat düzeni olmuştur,

"Suç Müzesine hoş geldiniz Suçlu geçmiş tutsak sizsiniz Geçmişe mahkum edildiniz"

Efnan mevsim genç yaşta bir karar alır ve bir yarışmaya katılarak ressam olmanın hayalini kurar ama iş pek bekledigi gibi olmaz oradan geçen ansızın biri tablolarindan birisini kahvesiyle batırır. Efnan o çocuğu hiç unutmaz fakat aradan 4 sene geçer ... Ve o çocukla tekrar karşılaşır ne duygular ne bakışlar ne hisler aynıdır. ●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●

"Sana, bana aşık olmamanı söyledim. Neden beni dinlemedin." Genç depresif bir kız... Ressamlık tutkusu onu ölüme götürürken, küçüklüğünde babasının bıraktığı kalıcı travmalar, hissizlik duygusuyla başa çıkmak için kullandığı sigara, kahve ve kendi vücuduna yaptığı eziyetler. Duru abisinin ölümünü kabul etmeyip babasına duyduğu nefret onu hissizleştirir, babası öldükten sonra Duru, babasından kalan son anısını yaşatmak uğruna girdiği bu yolda karşılaştığı, karamsar, başı dertten kurtulmayan Ayas`la; uzun denilecek kadar kısa, kısa denilecek kadar uzun bir zaman geçirir. Ayas daha küçük yaşta annesinin babası tarafından şiddet gördüğü ve bunu unutmak için taşındığı şehirde, takıntı yaptığı toksik ilişki arkadaşlarına da olduğu kadar kendisine de yansır. Eski sevgilisi Ceren`i takıntı yapan Ayas, bu duygudan kurtulmak için karşısına çıkan bu fırsatı değerlendirecek mi? Yoksa bu fırsat onun kaderi mi? İki insan, iki babasız yetim. Biri kader, biri ölüm. • NOT: BU HİKAYEDEKİ TÜM OLAYLAR, İSİMLER HAYAL ÜRÜNÜDÜR. Yeni hikayemdir, yorumlarınızı bekliyorum.<3

İntihar için en kısa yol aşık olmaktır. Yavaş ama acılı bir ölümde sunabilir, hızlı ve etkilide... Keyifli okumalar. Mystara LUNARETH.

"Sanma bir gün geçer bu karanlıklar gecenin ardında yine gece var" Necip Fazılın bu sözü sanki hayatımın merkezi gibiydi. Hep geçmesini ümit ettiğim karanlıklar şuan saklandığım bir sığınaktı bana. Küçük Firuze için karanlık bir kâbustu ama Firuze büyümüştü. Artık onu hiç bir karanlık korkutamazdı çünkü Firuze aydınlığını kaybedeli çok olmuştu

tabloların arkasındaki gizem