Onlar yetimhanede tanıştı ve günün birinde ayrılmak zorunda kaldılar. Ayrılırken birbirlerine söz verdiler. Giden gelecekti, kalan bekleyecekti. Yirmi yıl geçti. Giden yana yakıla aradı, kalan sabırla bekledi. Ve bir gün... Birbirlerini buldular. Ama tanıyamadılar. ✋🏻 Bu kitabın rengi kırmızı. KAN KIRMIZISI ♟ Yeraltı Kulübü, İstanbul`un en gözde gece kulüplerinden biridir. Şaşaası göz kamaştıran bu mekânda cebinin doluluğuna güvenen herkes sınırsızca eğlenebilir. Ancak perşembe geceleri içeriye girebilmek için sahip olduğunuz statü ya da ensenizin kalınlığı geçerli olmayacak. Sadece özel kişilerin erişebileceği karta sahipseniz kapılar size açılacak ve perşembe gecesinin karanlığıyla tanışabileceksiniz. Düzenlenen kafes dövüşlerinde hiçbir kural yok, ancak Yeraltı Kulübü`nün dövüş gecelerinden bile üstün tuttuğu tek kural var. Nehir ise hayatını aksiyondan uzak tutmaya özen gösteren, kendi hâlinde yaşayan bir kadındır. Fakat kader her zamanki gibi kendi planını devreye koyduğunda ve hiç ummadığı birinin sahtekârlığı yüzüne çarptığında hayatı birden rayından çıkar. Bulaştığı pislikten yakasını kurtarabilmek için sunulan teklifi kabul etmek zorunda kalır. Kimilerinin sahip olduğu statü ve parayla bile elde edemediği o kart avucuna bırakılır. Ve Nehir bir gece vakti, eline tutuşturulan paketle, Yeraltı Kulübü`nün önünde kendisini bulur. Birincisi paketin içerisinde ne olduğunu tahmin etmektedir. İkincisiyse Yeraltı Kulübü`nün yıkılmaz kuralından habersizdir. ♟ Entrika, gizem, gerilim, aksiyon okumayı sevenlere hitap edecek bir kurgudur.

KİTAP AÇIKLAMASI (HİKAYE ÖZETİ) Her şey fazla kusursuzdu. Ta ki o kapı altı kez yüzlerine kapanana kadar... Eda ve Ali, otuzlu yaşlarının baharında, dışarıdan bakan herkesin imrenerek izlediği huzurlu bir çiftti. Bir sabah, ailelerini ziyaret etmek üzere neşeyle yola çıkmaya karar verdiler. Ancak o gün, adını koyamadıkları bir güç onları durdurmak için çırpınıyordu. Evden her çıkışlarında bir şeyi unutup geri döndüler; tam altı kez o kapıdan girip çıktılar ama uyarılardan sızan tekinsizliği "unutkanlık" deyip geçtiler. Yolda patlayan lastikler, akılalmaz bir şekilde deliren araç göstergeleri ve gizemli bir ustanın "Gitme, yolun devamı tekin değil!" diyen son ikazı bile kibirlerini yenmeye yetmedi. Ve o feci kaza kaçınılmaz oldu... Ali karanlık uçurumda can verirken, Eda üç ay sürecek zifiri bir komanın kollarına bırakıldı. Üç ay sonra gözlerini açan Eda için asıl kâbus yeni başlıyordu. Çünkü onları o gün evde tutmaya çalışan merhametli güç, uyarıları çiğnendiği için artık öfkeli, acımasız ve cezalandırıcı bir canavara dönüşmüştü. Akıl hastanesi odalarından boş evin koridorlarına, aynaların içinden sessiz çığlıklara kadar uzanan bu doğaüstü satrançta Eda’nın tek bir kuralı vardı: Ailesini korumak için sonsuza kadar susmak. Peki ya senin bu okuduğun, sadece bir hikaye mi? Yoksa elleri kolları yatağa bağlı bir kadının, zihnindeki gölgeyle birlikte yazdığı kanlı bir günlük mü? "Arkana bakma. Aynaya güvenme. Ve sakın uyarılara kulak tıkama... Çünkü yeni yolcular için otobandaki o fren sesleri hâlâ kesilmedi."

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Bir seri katil ile bir cumhuriyet savcısının ortaklık hikayesine tanık olmaktasınız. Ya bu adaleti kendi sağlayacaktı ya da sağlanmasını bekleyecekti. Ama Miray da katil de sabırsızdı.

En büyük sırları, ölü adamlar saklar. --- "Bu ev… İkimizin yuvası Yuna. Ama elbet bir gün ya senin ya da benim mezarım olacak." "Ve ben sensiz hiçbir yere gitmiyorum." Yaşadığım bunca zifiri karanlık ana rağmen, bir kere bile bakışlarımı sakınmama, kulaklarımı kapatmama ve çığlık atmama izin verilmedi. Katlandım, zihnimde yarattığım kendime ait dünyaya kapanarak, unutmaya çalıştım. Ama ne bir gece ne de bir gündüz oldu ki bu adam… Bana onun malı olduğumu, özgür bir iradem olmadığını veya olamayacağını anımsatmasın. Aciz bir köle, ucuz bir mal… Ben buydum. Onun gözünde de, ailemden kalan birkaç ufak anının içinde de. Hep buydum. Kendi Hezeyanında boğulan, cansız bir bebek. Kendi zihnine bile güvenemeyen, her gün deliliğin sınırında yaşayan bir kukla. Altın kafesin kapıları, büyük bir gürültü ile on yıl sonra ilk defa aralandı. İçeri girmeye cesaretin var mı ? Uyarı ! Bu kitap aşırı derecede şiddet, vahşet ve benzeri travmatik ögeler içermektedir. Yaşı küçük olan veya bu konularda hassasiyeti, travması olan okuyucuların okuması şiddetle önerilmez. Harici durumda sorumluluk kabul edilmemektedir. Ayrıca bu kitap tamamiyle Yazar Judgement Lane kaleminden çıkmış olup, izinsiz herhangi bir alıntıya veya çalıntıya izin verilmemektedir. Aksi halde yasal işlem başlatılacaktır. Tüm hakları saklıdır.

Minho’nun korku evi = davet eder, bırakmaz 😈🖤 Han = girmiş… ama ev onu artık “misafir” saymıyor gibi 👀 The House That Doesn’t Let Go Where there is an entrance, but no way out. Han arkadaşını kırmamak için ...

Yıllardır kimsenin gitmediği okul bodrumu… Cevap bekleyen sorular… Ve altı arkadaşın hayatını değiştirecek bir sır. Defne ve arkadaşları, okulun altında saklanan gerçeği araştırmaya başladıklarında geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkarlar. Çünkü bazı kapılar açıldığında sadece sırlar değil, davetsiz misafirler de ortaya çıkar. Ve onlar , sandıklarından çok daha yakındadır.

Öneri yapacağım. Duyuru yapacağım. Paylaşım yapacağım. Pin bölümü yapacağım. Ara sıra kitap ve hesap tanıtımı yapacağım. Sohbet edeceğim. Açıklama yapacağım. Cidden açıklama yapacağım ama. Gel, gel. Hoşgelesin canım.

Siz hiç taksiye yolcu olarak binip şoföre aşık olarak indiniz mi?

“Bir anlaşmalı evlilik… ama her adım ölümle yazılmış bir oyun.”

20. yüzyılın sonları... İnsanlık, gıda zincirinin tepesinde geçirdiği yüzyılların verdiği kibirle, kendini yenilmez sanıyordu. Ölümsüzlük aldanması üzerine kurulu uygarlıklar, korkmayı unutmuş bir tür yaratmıştı. Oysa değişim sessiz, sabırlı ve kaçınılmazdı. Savaşlar, pandemiler, ekonomik çöküşler ve iklim felaketleri dünyayı dizlerinin üzerine çökertirken kıtlık, kaos ve umutsuzluk; devletleri işlevsiz hâle getirdi. Uluslar çökerken insanlık parçalanıyordu. Tam da bu karanlığın ortasında, küçük bir girişim olarak doğan Eterna Teknoloji Şirketi, dünyaya ilaç gibi yayıldı. Eterna yalnızca teknoloji üretmedi, insanlara yeniden umut verdi. Sınırlar silindi, insanlık birleşti ve teknoloji baş döndürücü bir hızla büyüdü. Metaverse, gerçekliğin uzantısı olmaktan çıkıp yeni bir yaşam alanına dönüştü. Kısa sürede insanlık, kendi tarihindeki en parlak döneme ulaştığını sandı. Ama her altın çağ, içinde bir son taşır. Eterna’nın geliştirdiği yapay zekâ Aura kontrolden çıktığında, kapanmadan önce insanlığın kaderini değiştirecek bir miras bıraktı: Doomageddon. Metaverse’de doğan bu dijital felaket, sanal bir karaktere tutunarak insan bedenine sıçradı. Sanal ile gerçeğin sınırı yıkıldı. On yıl süren, dünyayı yavaş yavaş çürüten bir virüs… İnsanlık bedel ödedi ama sonunda, yine Eterna liderliğinde hayatta kalmayı başardı. Bu kez daha temkinliydiler. Teknoloji dikkatle ilerledi. Ve sonra… uzayda solucan delikleri keşfedildi. Uzaklarda, el değmemiş bir gezegen bulundu. Geçmişin hatalarından arınmış, temiz bir başlangıç… İnsanlık için yeni bir dünya.

Sadece bir ısırık genç bir liselinin hayatını ne kadar değiştirebilir?

“​Ben sadece huzurlu bir tatil istemiştim, odamın balkonundan kanlar içinde bir mafya babasının düşmesini değil!” ​Dilek’in lüks bir otelde tek başına çıktığı sakin tatil, gece yarısı yan odada patlayan silah sesleriyle kabusa döner. Peşindeki adamlardan kaçarken yaralı halde Dilek`in odasına dalan yeraltı dünyasının acımasız lideri Murat, peşinde ölümcül bir tehlike getirmiştir. ​Kapı alacaklı gibi çalınıp elleri silahlı adamlar odayı basmak üzereyken Dilek, Murat`ı yatağın altına saklar. Kapıyı açtığında ise öyle kusursuz ve absürt bir deli taklidi yapar ki, tetikçiler karşılarında tımarhaneden kaçmış bir çılgın olduğunu düşünüp arkalarına bakmadan kaçarlar. ​Hayatında ilk kez ölümden bu kadar komik bir oyunla kurtulan Murat, Dilek’in bu kıvrak zekasına ve deliliğine anında hayran kalır. Düşmanlar dışarıda pusuya yatmışken, Murat`ın o odadan ve Dilek’in hayatından bir daha asla çıkmaya niyeti yoktur, çünkü bu kıvrak zekali kıza aşık olmuştur onsuz yapamayacağını anlamıştır...

.. Gösterimi sergiliyordum. İçim kan ağlarken rolümü yapıyordum, zorundaydım. Acımı sadece perde görüyordu. Perdeye de kan bulaşmıştı ellerime olduğu gibi. Elimde kan vardı. Hayatımda kan vardı. Ben kanayarak doğmuştum. Kanatarak doğmuştum. Deşerek büyümüştüm. İnsanların acısını oluşturmaktan zevk almış bir sadistten yaralıya dönmüştüm. Karma`ya inanır mısınız? Ben İlay Karael, hayatımı batırmıştım. O. Karan Viran, hayatımda bana ilk defa vicdan azabı çektiren kişiydi. Aşkım, sevgilim benim... affet beni, özür dilerim ama hatalarımı geri alamam, gece gözlüm. Beni böyle de sever misin? Elimde senin kanın var sevgilim...

Hiç tanımadığınız 3 kişi ile birlikte Backrooms`a düştüğünüzü hayal edin. Elara da tam olarak bunu yaşıyor...

ArLey kurgusu "Bodrum’un tüm o pırıltılı ışıkları, sahte gülüşleri ve boğucu kuralları Leyla’yı nefessiz bırakıyordu. Kaçmak, sadece görünmez olmak istiyordu. Aras ise geçmişinden kalan is kokusuyla, cebinde sırları ve kalbinde dinmeyen öfkesiyle o pırıltılı dünyaya adım attı. İki zıt dünya, on yedi yaşın o çiğ ve fırtınalı karanlığında çarpıştığında; pırıltı ya isi temizleyecekti ya da is, tüm o sahte pırıltıyı karanlığa gömecekti." (Yeni kitap yazamıyorum eski kitaptaki bölümleri silip yeniden yazcm yani bunu bilginize)

" Ve şunu anlamanı istiyorum dedektif, ben çoktan şeytanla anlaşma yaptım " *** Gece, küçüklüğünden beri ailesi olmasına rağmen yalnız büyüyen ve hiç aile sevgisi görmeyen masum bir kızdı. Buna rağmen sevgiye inanıyordu. Güzel bir kızdı ve bu güzelliği onun sessiz hayatına bela getiriyordu. *** İstanbul acımasız bir katil barındırıyor. En merak konusu olan ise neden bir çığlık maskesi taktığıydı? Bu çığlık davasına kimse bulaşmak istemezken, Dedektif Fırat Günay dedektif tecrübelerine dayanarak bu davada yer almak istedi. Ama işler sandığı gibi gitmedi. *** " Eğer o gün Gece` yi öldürseydim, geriye kalan tüm çocukluğumu ve hislerimi öldürürdüm. "

Aden ve eliz karanlık sokakta yürürken çok kötü bir olaya şahit oldular ve bedelini ödeyeceklerdi...

𝒪̈𝓁𝓊̈𝓂𝒹ℯ𝓃 𝓈ℴ𝓃𝓇𝒶 𝓎𝒶𝓈̧𝒶𝓂𝒶𝓎𝒶 𝓁𝒶𝓎ı𝓀 𝓂ı𝓈ı𝓃? Lucian Mason`ın hayatı babasının ölümü ile tamamen değişmişti. Yeni ülke, yeni ev, yeni suratlar. Ama bir şey daha değişti, gölgeler. Bir şey gizliyorlardı. Bu gizeme Lucian ile ortak olmaya ve ölümle bakışmaya hazır mısınız?

İnternette tanıştığın birine ne kadar güvenebilirsin. Belki de hissettiğin o his sevginin değil vahşetin çağrısıdır... Korkup kaçar mısın? Ya kendinden nasıl kaçacaksın. Sakin ol! Arkanı dönme! Kimseye güvenme...

Geçmiş Geleceği şekillendirir hemde kader çizgini açar. Elindeki kader çizgileri değil geçmişini iyi geçir çünkü elindeki çizgi değil sırtındaki hançeler kaderin olur.. Geçmişini kontrol etmek de senin elindedir yıkmakta. Öfkenden ve Merhamettinden uzak dur çünkü yenilgi en büyük kayıptır. "Yenilmeden asla kazanamazsın.." Şimdi kader senin peşinde; Korkudan yana olursan kader seni hep bulur ve kanla yazar. Korkuların için çaba gösterirsen seni yine bulur ancak kaderi senin ellerine bırakır.

Kesit = “Dilek” Bugün bar için iş görüşmesine gidecektik, o kadar iş ilanına baktım en uygunu buydu bizim için, Eylül böyle işleri pek sevmez, çünkü böyle ortamlara genelde sapiklar gelir, bu yüzden sıcak bakmıyordu, ama bize de iş lazımdı, görüşmeye gidecektik, bize de yakındı bu bar adı da değişik “Kafkas Bar” anlamayarak baktım, bu nasıl bir isimdi, bu isimle ne anlatmak istemişlerdi, içeriye girdim ve tedirgindim, ıçerde kucağında oturmuş bir kiz ve kalçasından okşayan bir adamı görüp iğrendim... Ama ilerde koltuktaki adamı görünce durdum bu neydi böyle... “Eylül” Burası gerçekten değişik bir yerdi ve mide bulandırıcıydı, kızı yatırmış içine giriyordu resmen, kafamı cevirdim ve görüşme yerine doğru adımlarımı yönlendirdim, ablama söyleyecem burda çalışamazdım, burası resmen kerhane yeriydi pek de farkı yoktu diyecektim ki onu görene kadar... karşımdaki adamın gözleri beni kendine çeken tek şeydi. Bana bir bakışı yetmişti... Değişik bir psikopat kitabı yazmaya karar verdim....

Bu kitapta anlatılan her şey hayal ürünüdür... Ya da hayal ürünü sanılan gerçekler...

Anılar açık bir deniz... Kıyıda oturan küçük kız içine yıkanmaya girdi. Dolunay kırmızı yüzünü gösterirken boğazından tuzlu damlacıkların geçişine izin verdi. "Yaşamama kim izin verdi? Keşke ölsem..." derken nefes almayı neredeyse unuttu. Sıcaklığın beynini dondurmasıyla mantığını kaybetti. "Nefret ediyorum. Nefret ediyorum. Nefret ediyorum..." Sayıklaması boşunaydı. "Baksan bir yüzüme... Gerçek olan bana... Sana bir teklifim var. Ayrılalım. Hiç görüşmeyelim. O arzuladığın cennetine dön ve beni cehennemimde terk et. Nefreti gözlerimde gördün, ama bu sende yaşadı anne." Gözyaşları denizde karıştı ve gitti. ... Bu ölüm ile yaşamın düşmanlığının hikayesi... Biri kazanırsa diğeri için ikinci bir şans yok. Lilith ise ölümün tarafında... not: Psikolojik bir kitaptır. rahatsız olanlar için önden uyarılır.

Sevgi Kurt okuluna gidip gelen sıradan bir kız, adı gibi sevgiyle büyümemiştir, o ne sevgiyi tanıdı ne aşkı tanıdı, o anne ve babasını merak ediyordu bir abisi var mı, yada anne ve babası var mı? Gözünü açtığında kendisini bir yetimhane de bulmuştu, şimdi arkadaşlarıyla kalıyordu, Safiye ve Meral ile aynı evde kalıyordu, Meral ve Safiye ile kardeş gibi olmuşlardı, aynı okula gidip gelirler hayatları böyle geçerdi. Kaya Demirsoy, bir gün yolda giderken çarpıştığı kıza ilk görüşte aşık olur, bu kız Sevgi den başkası değildir, ama Sevgi onun görünüşünden korkar çünkü mafya gibi bir hal vardı adamda. Kaya o günden beri hep onu düşünür, Burak, Savaş, Yekta ve Emir onun bu halini görüp gülümser çünkü Kaya ilk kez bir kıza aşık oluyordu, ilk kez kalbi böyle atıyordu. Sevgi o adamda bir şey var o adamdan uzak durmak gerek diye düşünüp duruyordu, korkmuştu o adamdan mafya gibi bir duruşu vardı ondan uzak durmak en iyisi diye düşündü. Kaya, Sevgi`yi unutamıyordu o güzel gözleri duruşu...