Bir şifre nelere sebep olabilir? Bir alarmı devreye sokar mı mesela? Ya da karanlık bir odada bütün ışıkları bir insanın üzerine çeker mi? Belki evet,belki de hayır. Fakat eğer bu şifrenin kader ile bir ahbaplığı varsa, Geçmişten iki insanı bambaşka rollerle karşı karşıya getirebilir. Belki dost,belki düşman,belki de öylesine biri olarak.. Peki ya bir satranç 3 kişiyle oynanır mı?

Min-seo ve Ji-hoon’un aşkları, bir kaza sonucu Min-seo`nun hayata gözlerini yumması ve tam o esnada kızlarının dünyaya gözünü açmasıyla yarım kalır. Min-seo, artık dünyada bir hayalet olarak yaşamaya başlar eşinin evlenmesi sonuçu yukarı çıkar ve hayatı değişir.

Kitabı yazdıkça bölüm bölüm yayınlayacağım. Hikaye genel olarak intikam arzusu ile ülkesini bırakıp Amerika`ya giden bir kız ile onun peşine düşüp istemeden aşık olan bir katilden bahsedecek.

Aşkı hiç aramamış, hatta varlığına bile pek inanmamış iki insan... Zeynep ve Harun, üniversitenin ilk günlerinde yolları kesişen iki gençtir. Birbirlerinden nefret etmeleri için sayısız sebepleri varken, kader onları sürekli aynı yola sürükler. Tartışmalar, yanlış anlaşılmalar ve bitmek bilmeyen inatlaşmalar arasında geçen günler, zamanla yerini bambaşka duygulara bırakacaktır. Peki ya kalplerinin duvarlarını yıkabilecekler mi? Nefretle başlayan bu yolculukta dostluğa, dostluktan ise büyük bir aşka dönüşen hikâyelerine birlikte tanıklık etmeye hazır mısınız? İyi okumalar. 😊

Geçip giden zamanın unutturamadığı tek şey, kalpten kalbe kurulan köprülerdir. "Bağların Sonsuzluğu", mesafe ve zaman tanımayan sevginin, kopmayan dostlukların ve ruhun derinliklerindeki izlerin hikayesidir. Hayatımızdan geçen her insanın bizde bıraktığı anıları ve bu anıların evrendeki o sarsılmaz yerini keşfetmeye hazır mısınız? Kalbinizle kurduğunuz hiçbir bağ kaybolmaz; sadece dönüştüğü yeni biçimiyle sizi beslemeye devam eder. Yaşamın karmaşasında kaybolmuş hissedenler ve görünmez sevgi bağlarının gücüne inanmak isteyenler için ilham verici, sıcak ve unutulmaz bir yolculuk.

??inde ba?ar?l? vatan sevgisi y�ksek bir savc? ve Ad?yla bile korku salan bir y�zba??... bakal?m kader onlar? nereye s�r�kleyecek? Unutmay?n ki Mavi g�l imkans?zl??? ula??lmaz olan? temsil eder.

“Ben bir doktordum,amacım kimseyi yaralamak olamazdı ama hak ederlerse delik deşik ederdim” Karaca Ada Demir “Herkes bilirdiki ben boş atmazdım,vurduğumu öldürürdüm” Karan Alp Tunahan Karan Alp’in onun yerine geçmek isteyen kardeşinin adamları tarafından vurulduğu gün saklanmak için düşman ailenin eski malikanesine gidip ölmeyi bekler ancak beklemediği bir şekilde kardeşinden yediği kurşun ona ölümü değil hayatının dönüm noktasını getirir. Karan Alp’in buzdan olduğuna inandığı kalbi bir kadına tutulmuştur.

Özet: Tuana, çocukluğundan beri aile dostlarının oğlu Ömer`e âşıktı. Bir gün onunla evleneceğine o kadar inanıyordu ki, Ömer`in peşinde dolaşarak büyüdü. Ta ki on sekiz yaşında, hiç beklemediği bir olay bütün hayallerini yerle bir edene kadar... Tuana kendine yeni bir hayat kurmak için İstanbul`dan ayrıldı ve yıllar sonra abisinin nişanı için geri döndü. Fakat karşısında bıraktığı geçmiş hâlâ oradaydı. Peki yıllar sonra yeniden karşılaşmak her şeyi yeniden başlatmaya yeter miydi? Yoksa kader onlara yalnızca yarım kalmış bir hikâyeyi hatırlatmak için mi ikinci bir şans vermişti? Bir Çocukluk Düşü: Zengin ailelerin arasında geçen, mahalle sıcaklığında bir çocukluk aşkı, aile bağları, atışmalar ve yıllar sonra yeniden filizlenen duygular... Ben bu hikâyede aslında şunu vurgulamak istiyorum: Çocukken kurduğun bir hayal küçük diye değersiz değildir. Bazen insan büyüyor, hayat değişiyor, o hayalin gerçekleşmeyeceğini düşünüyor ama belki de o hayal sadece doğru zamanı bekliyordur.”

Leyal… Sevilmeden evlendirilen bir kadın. Kaçtığı adamın kollarında bulduğunu sandığı özgürlük, bir kafese dönüşünce anladı: Gerçekten gitmek yetmez, geçmişten de kaçmak gerek. İçinde büyüyen bir sır var şimdi. Kimse bilmiyor. Belki kendisi bile… “Beyaz Kelebek”, pişmanlığın, aşkın, kırık kadınların ve suskun çığlıkların hikâyesi. Her sayfada kendinden bir parça bulacaksın… pişmanlık, annelik içgüdüsü, yanlış anlaşılmalar ve geç gelen ama çok kıymetli bir aşk…

"Beyaz, sanıldığı gibi masumiyetin simgesi değildi. Bazen fırtına öncesi bir sessizlik, bazen de bir cesedin üzerini örten en soğuk kandırmacaydı." ​Cinayetlerin faili meçhul kaldığı, sokaklarında adaletin değil, sadece tehlikenin sesinin duyulduğu karanlık bir kurgu... Her gün yeni bir kayıpla uyanan bu düzende, herkes bir şeylerden kaçıyordu. Ama kaçılması imkânsız olan tek bir gerçek vardı. ​Albinoluk bir ülkenin, bir mekânın ya da bir haritanın adı değildi; o, bu acımasız dünyanın tam ortasında taşınması en zor, lekesiz ama bir o kadar da tehlikeli bir varoluştu. ​Şehir, ardı arkası kesilmeyen cinayet zincirleriyle çalkalanırken ve her ipucu aynı karanlık adrese çıkarken, yolları kesişmek zorunda kalan iki hayat... Bir yanda cinayetlerin ortasında sırları çözmeye çalışan bir irade, diğer yanda tehlikenin tam göbeğinde, masumiyetin bittiği o sınırda—beyazın ötesinde—duran bir çekim. ​Bir cinayeti çözmek mümkündür. Peki ya cinayetin kendisi, çözülmesi gereken tek sır değilse? ​Her adımda tırmanan tansiyon, saklanan karanlık geçmişler ve kaçınılmaz bir tutku... ​Kanın beyaza bulaştığı, kuralların yıkıldığı ve sınırların aşıldığı o noktaya adım atmaya hazır mısın?

Lina, unuttuğunu sandığı eski sevgilisine yeniden özlem duymaya başlamıştı. İçinde büyüyen acıyı kimseye anlatamıyor, kelimeler boğazında düğümleniyordu. Kimse onun sessizliğinin ardında kopan fırtınaları göremiyordu. O gece masasının başına geçti, önünde duran günlüğünü eline aldı ve tertemiz bir sayfa açtı. Kalemi eline aldığında, içinde biriken tüm özlem, kırgınlık ve söyleyemediği cümleler mürekkebe dönüşerek sayfalara dökülmeye başladı.

Ben küldüm. Dokunduğu her şey biraz daha dağılan. O ise gölgeydi. Nereye gitsem sessizce peşimden gelen..." Kül yanıp bittikten sonra geriye kalandı. Gölge ise hiçbir zaman gitmeyendi.

"Bazen bir tek adım, tüm dünyanı alt üst edebilir. Beren ve Yaman’ın yolları, İstanbul sokaklarında kesiştiğinde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."

Bir yanda Gölge Timi’nin sert ve soğukkanlı komutanı Emir Baran Yılmaz, diğer yanda idealleriyle bir köye atanmış genç öğretmen Reva Karaca. Biri karanlıkla yaşamayı öğrenmiş, diğeri ışığa inanmış. Kader, onları aynı yolda buluşturduğunda; görevle sevda, emirle kalp arasında ince bir çizgi kalır. Ve bazen, en karanlık gecede bile bir umut yanar…

Lalin Karaca, kendi hayatını kurmaya çalışan bir mimardı. Ta ki bir gün, kendi hayatının bir başkasının kurtuluş planına dönüştüğünü öğrenene kadar. Aras Demir… Bir zamanlar gökyüzüne hükmeden bir pilottu. Şimdi ise kendi bedenine, kendi geçmişine ve suskunluğuna mahkûm. Onları bir araya getiren şey ne aşk ne de tesadüf. Sadece çıkar, zorunluluk ve kaçınılmaz bir kader. Aynı evde, aynı soyadıyla, ama birbirine tamamen yabancı yaşayan iki insan… Biri bu evliliğe zorla getirildi. Diğeri zaten çoktan hayattan vazgeçmişti. Ve kader… ikisini de en zayıf yerlerinden yakaladı. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, kırılmış iki hayatın birbirine çarparken çıkardığı sessizliğin hikâyesi. Çünkü bazen kader, insanları birine yaklaştırmazdı… sadece sonsuza kadar kapalı olan umut kapılarının ardında kaçamayacakları kadar yakın bırakırdı. ...

Beşikte yön değiştiren iki ayrı nehir, yıllar sonra tek bir yatakta buluştuğunda; saklanan tüm sırlar açığa çıkacak ve asıl şimdi herkes ait olduğu hayatı yaşamak zorunda kalacak."

Bir gece çığlık çığlığa haykırmıştı kız... Delicesine kurtarılmayı beklemişti. Ama ne yazık ki o güzel sesini kimse duymamıştı. Çaresizce acımasız hayata teslim oldu. Artık yaşam, onun için çıkışı olmayan bir bataklıktan ibaretti. Her geçen gün biraz daha derine çekiliyor, umutları sessizce tükeniyordu. İçinden durmadan tek bir cümle geçiyordu: "Keşke... Keşke bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı." Bu, dünyadaki her şeyden çok istediği tek dilekti. Fakat hayat, en umutsuz anlarda bile insanın karşısına beklenmedik yollar çıkarabiliyordu. Belki de kader, onu karanlığın içinden çekip çıkaracak kişiyle tanıştıracaktı. Ya da geçmişi, onu sonsuza dek peşinden sürükleyecekti. Çünkü bazı yaralar zamanla iyileşmez... Sadece doğru insanın dokunuşuyla yeniden umut bulur.

"Aşk insanı parçalara ayıran her şeyini en saf haliyle yaşatan o kudretli duygu. Ah evlat senin o bataklığa batmanı hiç istemezdim." İstemezdin ama engelleyemezdinde çoktan aşk denilen o silahın namusu kalbime vurulmuş ve bilinmez bir karanlığa gömmüştü beni ben vurulmak ve ruhumun ölmesini istememiştim korkmuştum ama şuan canım yanmıyordu beni yakan, öldüren kişiden razıydım. " Neyse ben gidiyorum soran olursa kendisi bile bilmiyor nerede kaybolduğunu de" dedim ve nereye gideceğimi bilmeden çıktım.

Herkes bir hikâye anlattı… Ama kimse gerçeği söylemedi. Saklanan sırlar, tutulmayan sözler ve yarım kalan duygular gün yüzüne çıkarken herkes kendi sınavını verecek. Çünkü bazı hikâyelerin sonunu aşk değil, sadakat yazar.

Yaşadıklarından sonra sadece sessizlik isteyen felaket büyücüsü Elaris huzura kavuşmuşken ona gelen insanla birlikte aslında sıkıldığını fark eder ve biraz eğlenmek için insanlığa bakmaya karar verir. Sıkıldığım için yazıyorum bırakma ihtimalim var. Deneyimim yok zaten.

“Elimi yakan ateşe inat daha sıkı tutundum sana “ “Efruz…”

Lura Henyer, dört yaşında kaybolduğunda ardında yalnızca kapanmayan bir oda, susturulmuş kayıtlar ve onu beklemekten vazgeçmeyen bir ev bıraktı. Ama kaybolduğu yer ölüm değildi. Başka bir dünyada adı silindi. Geçmişi parçalandı. Bir çocuk olması gerekirken karanlığın diliyle büyütüldü; emirleri, sessizliği, hayatta kalmayı ve öldürmeden önce tereddüt etmemeyi öğrendi. Yıllar sonra son görevi onu karanlık bir denize sürüklediğinde, Lura öldüğünü sandı. Fakat gözlerini açtığında kendini Sylvariella’nın yaşayan ormanında buldu. Sylvariella onu hemen kabul etmedi. Çünkü orman yalnızca kayıpları saklamazdı; seçimleri sınardı. Kael Akunar ise sarayın sessiz duvarları arasında büyümüş bir prensti. Annesinin ölümünden sonra Drisax’a gönderilmiş, yaşaması beklenmeyen bir sürgüne dönüştürülmüştü. Ama Kael ölmedi. Kuzeyin karanlığından geri döndüğünde yanında yalnızca yaraları değil, kapalı kapılar, eksik kayıtlar ve annesinin ardında bıraktığı tehlikeli mektupları da taşıyordu. Lura ile Kael’in yolları Sylvariella’nın göl kıyısında kesiştiğinde, bu yalnızca iki yaralı ruhun karşılaşması değildi. Eski dünyanın taşları, Demir Ev’in sakladığı sırlar, Akun Sarayı’nın kapalı kayıtları ve iki dünyanın arasındaki unutulmuş eşikler uyanmaya başladı. Lura, Henyer kanının Demir Ateşi’ni, eski ejderha soyunun kıvılcımını ve peri diyarının sessiz büyüsünü taşıyordu. Kael ise yalnızca sürgünden dönen bir prens değil; Elyndra’nın kanıyla saklanan hakikate tanıklık edecek kişiydi. Biri koruyan olacaktı. Diğeri tanık. Ama herkes Lura’yı bir cevap, bir anahtar, bir kayıp miras ya da açılması gereken bir kapı gibi görmeye başladığında, Lura’nın en büyük savaşı iki dünya arasında kalmak değil; kendi kaderinin başkaları tarafından yazılmasına izin vermemek olacaktı. Çünkü bazı bağlar kurulmaz, hatırlanır. Bazı kapılar açılmaz, bekler. Ve bazı kızlar kaybolmaz; yalnızca dünya, onları geri verecek kadar cesur olana dek saklar.

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Kadim çağlardan beri anlatılır… Dört büyük hanedanlığın savaşını ne krallar bitirebilir, ne de tanrılar. Çünkü bu savaş, öfke ya da ihtirastan değil, dengenin kırılmasından doğmuştur. Ve denge… dünyanın unuttuğu bir sır gibi, tek bir varise mühürlenmiştir. Onun nefesi çağları ayakta tutar, onun kaderi hanedanlıkları zincirler. Yaşadığı sürece savaş varlığını korur, düştüğü gün ise yazgılar yeniden şekillenir. O kız, bir varisten fazlasıdır. O, başlangıcın sessiz yankısı, sonun kaçınılmaz gölgesidir.

"Senin burada ne işin var?" "Asıl senin burada ne işin var, eski günlerdeki gibi beni mi takip ediyorsun?" "Ben değil seni takip etmek, seninle aynı ortamda bulunmaya bile katlanamıyorum." "Öyle olsun." "Öyle zaten."