Kendi hayatında bile varlığının sorgulandığı özgeçmiş adı altında yapılan manipüle ve sadist ithamlar.. Ukde..içinde her daim bir heves kırıntısı kalan kızlar içindir.Ölüm ile yaşam arasındaki çizgiye bile layık olamamış kızlaradır.. Ukde yaşasa da yaşamasa da ölümsüzdür.

Zamanın iyileştirici bir tarafı olduğuna dair anlatılan o büyük cümlelerin hiçbiri, bu odanın kapısından içeri girememişti. Takvimler, o kapkara gecenin üzerinden tam üç yıl geçtiğini söylüyordu ama benim için her şey her yılın bu zamanlarında hâlâ hastane odasında uyandığım ilk sabah kadar taze ve donuktu. Bu üç yıl içinde halamın evine, bu yeni odama, sabahları uyanıp mutfaktan gelen sesleri dinlemeye bir şekilde alışmıştım. İlk zamanlardaki o tamamen boşalmış, içi boşaltılmış nesne gibi duran halim geride kalmıştı. Kendime küçük, sakin bir rutin kurmuştum. Haftanın birkaç günü gittiğim kütüphane, yürüyüş yaptığım sessiz sokaklar, odamdaki kitaplar... Hayatımı bir şekilde toparlamıştım, kenardan da olsa akıp giden dünyaya ayak uydurabiliyordum artık. Ama Mart ayı geldiğinde, o toparlanan ne varsa yerini görünmez bir ağırlığa bırakıyordu. Havaya sızan o bildik Mart ayazı, caddelerin gri rengi içimdeki o her zamanki durgunluğu sarsıyor, altından hiç geçmeyen bir sızıyı yüzeye çıkarıyordu. Yılın diğer günlerinde saklamayı, rafa kaldırmayı başardığım o ezici üzüntü, tam da bugünlerde göğsümün tam ortasına bir taş gibi oturuyordu.

YILBAŞI ELMAS-I KURTOĞLU SERİSİ -1 Instagram: azimet340 Bu hikâyenin tüm hakları tarafıma aittir. En ufak kopyalama, taklit, benzetme yapıldığı taktirde resmi işlem başlatılacaktır. Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı? "Git Elmas." Dedi. " Hemen git buradan. Evine dön... Burada kalırsan dayanamam. Sana zarar veririm diye korkuyorum. O yüzden git! Merak etme kimse sana zarar veremez dokunamaz artık. Sana dokunan ellerin de, gözlerin de, sözlerin de cezasını kestim." Hızla arkasını dönüp odadan çıkarken kapıyı öyle bir çarptı ki bütün ev titredi sanki.

Yalnızlığın ezgisi. 15 yaşına kadar acı çekmiş sonrasından evlat edinilmiş 17 yaşındaki Gece Aden Soysal yaşadığı onca kayıp ve acıdan sonra gerçekleri öğrendiğinde izlediği yolu ve yaşadığı yaşayacağı hayatı okuyacağız.

Mihra`nın bir soyadı yok. Çünkü ona bir kimlik değil, bir görev verildi. Yetimlerden kurulan, devlet dışı ve illegal bir örgütün içinde büyütüldü.Emir almayı, iz bırakmamayı, gerekirse öldürmeyi öğrendi. Hayatta kalmanın bedelinin duygular olduğunu çok erken yaşta anladı. Onun yeni görevi, yeraltı dünyasının en güçlü mafya liderlerinden biri olan Uras Tolga Karaçay`dı. Yaklaş. Sız. Çökert. Ama bazı hedefler yalnızca düşman değildir. Bazıları kalbin en savunmasız yerine kurulur. Uras, gücüyle korku salan bir adamdı. Güvene inanmayan, zaafa yer bırakmayan, karanlıkla barışık biri. Mihra ise onu yok etmek için gönderilen ateşti. İkisi de gerçeği bilmiyordu: Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Emirler kan ister. Kalp itaat etmez. DİRENİTAT, düşmanlıktan aşka, itaatten isyana, karanlıktan ateşe uzanan bir hikâye. Ve bu hikâyede asıl soru şudur: Bir insan, kendisini yok etmekle görevli birine âşık olabilir mi? Kesit "Günahım sensin," dedi. Kelimeler dudaklarından dökülürken, içimdeki parmağı hareketini hızlandırdı, beni bir uçurumun kenarına doğru sürüklerken ruhumu da bedensel bir zevkle yaraladı. "Bütün günahlarımın toplamı, senin o yeşil gözlerinde saklı." ​Bedenim kontrolümden çıkıyordu. Sırtımı mermer duvara daha sert dayadım, tırnaklarımı onun ıslak omuzlarına geçirdim. "Ben senin hiçbir şeyin değilim," dedim, inleyerek. "Duyuyor musun? Hiçbir şeyin!" ​Uras başını hafifçe yana eğdi, dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki her kelimesi ağzımın içine dökülüyordu. "Öyle mi?" dedi, sesi bir vaat kadar karanlıktı. "Peki, bu bir tek parmağımın yanına yenilerini eklesem... Seni tamamen ele geçirip, bu soğuk mermerlerin üzerinde sana çığlık attıracak kadar zevk versem... O zaman ne olur? Yine hiçbir şeyin değilim diyebilir misin?" ​Gözlerinin içine baktım. Ölüm ve tutku aynı masada oturuyordu. "Ölümün olur," dedim, sesimdeki titreşimi öldürmeye çalışarak. "Eğer bunu yaparsan Uras, o çığlığın sonunda duyacağın son şey, kalbine sapladığım bıçağın sesi olur."

“Ben bir doktordum,amacım kimseyi yaralamak olamazdı ama hak ederlerse delik deşik ederdim” Karaca Ada Demir “Herkes bilirdiki ben boş atmazdım,vurduğumu öldürürdüm” Karan Alp Tunahan Karan Alp’in onun yerine geçmek isteyen kardeşinin adamları tarafından vurulduğu gün saklanmak için düşman ailenin eski malikanesine gidip ölmeyi bekler ancak beklemediği bir şekilde kardeşinden yediği kurşun ona ölümü değil hayatının dönüm noktasını getirir. Karan Alp’in buzdan olduğuna inandığı kalbi bir kadına tutulmuştur.

Sakin bir mahalle. Sıradan bir matematik öğretmeni. Ve halıya sarılmış bir ceset. Arda, bütün gerçekliğini paramparça edip o güne kadarki sıradan hayatıyla köprüleri atmak zorunda kalacağı o gece, kendisini dehşet verici bir kâbusun içine itilmiş bulur. Sima isminde gizemli küçük bir çocuğun sanrılarının da eşliğiyle İstanbul`dan başlayan yolculuğu kendisini Anadolu`nun hiç görmek istemeyeceği karanlık köşelerine kadar sürükleyecek, bu yolculuk esnasında hem akıl sağlığını hem de etik değerlerinin bütün sınırlarını zorlamakla sınanacaktır. Düş Yürüyen, gerçeklik ile travmanın arasındaki ince sınırı belirsizleştiren, okuyucuyu insan zihninin en karanlık köşeleriyle yüzleştirmeyi amaçlayan psikolojik bir gerilim romanıdır.

Efsel & Uras Bizimle bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız? Bu yolculukta onları neler bekliyor hep beraber yaşamaya ne dersiniz? Ressam kızımız ve Asker erkeğimiz ile farklı tutkular farklı sevgiler bu hikayede her şey mevcut o zaman geçelim mi ön izlememize ... ------------------------------- "Uras!" diye yüksek sesle inlemiştim o ise gülerek "Abi demeyi bıraktın mı sonunda Güzelim, adımı o dudaklardan duymak nasıl hissettiriyor bilmek ister misin?" demesi ile sinirlenmiştim ağzıma geleni tekrar söyleyecektim. "Sen bana hiçbir şey hissedemezsin tamam mı?! Bana dediklerini unutma Uras beni küçük kız çocuğu olarak gördüğünü ve başka kadınların hissettirdiklerini yaşatamayacağıma dair sözler mesela tanıdık geldi mi?" O ise daha çok sırıtarak duvara sıkıştırmıştı beni nefesi suratıma vuruyordu ve bu his beni zorluyordu. "Tüm öfkeni aynı bu şekilde yüzüme söyle Efsel. Hepsinin bir açıklaması var zamanımızda var her şeyi anlatacağım ama önce yapmam gereken bir şey var." Demesiyle dudaklarıma kapanan dudaklar oldu... ------------------------------- Onlarla beraber bu ateşte yanmaya hazır mıyız bakalım bizi neler bekliyor hep beraber yaşayacağız...

Bazı oyunlar kartlar bitince sona erer. Onunki ise tam o anda başlar. Çocukluğundan geriye kalan tek şey korku, sessizlik ve asla kapanmayan yaralardır. Yıllar sonra geçmişiyle hesaplaşmaya karar verdiğinde ise kendi kurallarını yazar. Avını bul. Aklını çal. Tutkunu al. Sonsuza sal. Her kurbanın ardından geriye yalnızca bir iskambil kartı kalır. Bir... İki... Üç... Kartlar azaldıkça şehir korkuya teslim olur. Polis, kartların ardındaki sırrı çözmeye çalışırken katil çoktan son desteyi zihninde dizmiştir. Çünkü bu oyun, 54. kart yere düşene kadar bitmeyecektir. Kanlı İskambil`de her kart bir günahı, her cinayet geçmişten kalan bir hesabı temsil eder. Peki ya son kart... Kime ayrıldı? --- Rahatsız edici ögeler içerir!

"Canavarı uyandırdıysan eğer uysallaştırmayı da öğreteceksin. İnine girdin bir kere, yanmayı da yakmayı da göze almak zorundasın, Vera." ❝Uyuşturucu kaçakçılığının yeni örgüt lideri olan Kutay K. Karaca, güvendiği ve her şeyini bildiği sağ kolu olan Ayaz Sarınç`ın milyon dolarlık parasını kaçırıp, tüm bilgilerini de baş düşmanına satıp ihanet ederek ortadan kaybolması, büyük bir borcu ve ödemesi gereken bir ihanet bedelini de beraberinde getirir. Ayaz`ın babası olan Ender Sarınç, kefareten Kutay Karaca`ya büyük kızı Nida`yı para karşılığı satıp ihanetin bedelini ödemeyi planlar ancak plan istedikleri gibi ilerleyemeden Nida`nın kül olan cesedi bulunur. Ablasının ölmediğinden emin olan doktor kardeşi Vera, bu işin peşine düşerken borcu ödeyecek olan yeni kişidir. Öfke dolu başladığı bu yolda hedefinde Kutay K. Karaca vardır ancak unuttuğu detay ise Vera`nın babasının geçmişte, örgütüm başına geçmek için öldürdüğü eski uyuşturucu lideri Vladislav`ın da intikamının hesabını soracak olmasıdır. Tüm ihanetin ve geçmişin bedelini başa geçen yeni örgüt lideri Kutay Karaca ödetecekken bir süpriz çıkagelir. Vera`nın lisedeyken illegal araba yarışçısı olan eski flörtünün takıntılı ezeli rakibi de yıllar sonra peşlerine düşer. ❞

Aynadaki aksim anneme göre hep kusurlu,babama göre ise hep görünmezdi... Ben bu evin kızı değil,en büyük kusuruymuşum.Öz ailem beni buldu ama on altı yılımı kim geri vericek.Aslında herşey 16 sayısıyla bağlantılıydı. Kitabın ilk bölümlerinde farkındayım çok göz yoruyor ama ilerleyen bölümlerde o göz yormayı düzelttim okumayı yarıda bırakmayın lütfenn. 🤍

"Hayat bazen bize tesadüfi görünen karşılaşmalar sunar. Bazen bu tesadüfi karşılaşmalar hayatın bize verdiği en büyük ödül, bazen de en büyük cezadır. Bense ikisinin arasında, arafta bir yerlerdeyim." Sıradan bir kahvecide çalıştığını sanan Lara, işe yeni alınan biriyle tanışır ve o kahvecinin hiç de sıradan olmadığını anlar. Ortada hayallerin üzerine kurulan bir kahveci ve o kahvecinin içindeki hayaller vardır. Lara`nın önünde ise iki seçenek vardır: Ya her şeyi geride bırakıp yeni bir hayata başlayacak ya da orada kalıp intikamın başrollerinden biri olacaktır. Peki kendisi için en doğru kararı verebilecek miydi? Orkide Kahvecisi`ne hoş geldiniz... Ama unutmayın, orası sadece bir kahveci değil; hayallerin üzerine kurulan bir hayat!

Geçmişten doğan bir birlik; Kule Eğitim Merkezi. Oynanan bir oyun. Bedelini ölümle ödeyen bir aile. Hırsla haykırdım. "Kimliğim Sözcü, yapacaklarım sözümün teminatıdır!" "Ben, evini korumak için can alan o kadın! Kimse yolumda duramaz, beni asla geriletemez!" Üniformamdaki Kule amblemini hınçla söküp yere attım. "Varlığıma sıkılan tek kurşunla yıkarım bu yeri!" "Ve size son bir şans. Ya yolumdan çekilin ya da yolumu açın!"

Hayatım ölümlerle geçti ve bu ölümler hayatım için hep bir dönüm noktası oldu. Beklenmeyen ihanetler, zorlu bir yaşam mücadelesi. İnsan yaşarken kendini unutur mu? Ben unuttum. Bir daha da hatırlayamam sanmıştım. Taki o güne kadar... ARKADAŞLAR BU BENIM İLK KİTABIM DESTEK OLURSANIZ ÇOK SEVİNİRİM!!!🙃

Yedi yabancı… Yedi farklı hayat… Ve on dört yıl önce aynı gecede parçalanan tek bir geçmiş. Yeni başladıkları üniversitede yolları tesadüfen kesişmiş gibi görünüyordu. Oysa bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı insanlar birbirlerini yıllar önce kaybetmiş olsalar bile, kader onları aynı limana yeniden sürükler. Kahkahaların arasına karışan sessizlikler, unutulduğu sanılan anılar ve cevap bekleyen tek bir soru… Neden onlar hayatta kaldı? Geçmiş peşlerini bırakmazken, kurdukları dostluk onları ya birbirine bağlayacak… ya da hepsini aynı karanlığın içine sürükleyecek. Çünkü bazı sırlar, ortaya çıkmaması için insan öldürür.

ོRingde aldığın nefesi hapiste tutarsın; içinde tuttuğun karanlığı ise aydınlığa çıktığında salarsın.ོ 🂡Kartların kuralı vardır; seni seçen hayatsa, ya oyuna uyarsın ya da desteyi yeniden kararsın.🂡

"Hayatında en pişman olduğun an neydi?" Bana baktı gülümsedi, "Sana aşık olmak..."

Seni kıran her şeyin, aslında senin en güçlü silahın olduğunu fark etmeye hazır mısın? Hayat bazen seni öyle bir noktaya getirir ki, ya o ağırlığın altında ezilirsin ya da o kırık parçalarla kendi zırhını inşa edersin. Keskin Kırıklar, psikolojik bir enkazdan nasıl kurtulacağını, geçmişin gölgelerinden nasıl sıyrılacağını ve zihnini nasıl kendi lehine çalıştıracağını anlatan bir rehberdir. Bu kitap; yaşadığın travmaların, hayal kırıklıklarının ve seni durduran korkuların aslında kimliğini nasıl şekillendirdiğini gözler önüne seriyor. Acıyı görmezden gelmeyi değil, onu nasıl yönetip bir güce dönüştüreceğini öğrenmek istiyorsan, bu yüzleşme senin için başlıyor. Unutma: Kırılmadan keskinleşemezsin. Ruhva 🦋

(Yıl 2013) birşeyi çağrıştırıyormu her sabah Annenizin sizi okula gitmek için kaldırması,okuldan geldiğiniizde kapıyı açanın anneniz olması yada bir derdiniz olduğunda içinizi dökebileceğiniz bir babanızın olması kulağa ne kadar hoş ve 𝒯𝑜𝓏 𝒫𝑒𝓂𝒷𝑒 geliyor değil mi? Hayat dışarıdan ne kadar pembe gözüküyor değil mi ? İşte ben bu pembeliği 16/4/2011 depreminde kaybettim....(TAMAMEN KURGUDUR)

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

Öğretmen Elçin Alasya ve İtfaiye eri Sarp Kara... Birbirlerini tanımaları çok beklenmedik ve anlam veremedikleri bir şekilde olmuştu. Geçmişte yaşadıkları travmaları ve aile sorunları birbirlerine daha çok yakınlaşmalarına sebebiyet getirmiştir. Dostları ve kardeşlerinin de olduğu bu hikaye hayatlarının geri kalanını konu alıyor.

Eylül, adını bilmediği bir hayatın içine bırakıldığında tek istediği şey biraz huzurdu. Miraç ise bu evliliğin sadece bir zorunluluk olmadığını kendine bile itiraf edemiyordu. Aynı evde, aynı sofrada, aynı kalabalığın içinde… Ama bambaşka yalnızlıklarda. Miraç, Eylül’ün yabancılık çekmemesi için çabaladıkça; Eylül, kalbini korumak için bir adım geri durdu. Çünkü bazı evlilikler imzayla başlar, ama güven zamanla yazılır. “Bir Papatya Meselesi”, iki inatçı kalbin, gururla sevgi arasında verdiği sessiz mücadelenin hikâyesi. Aynı zamanda ise sırların, travmaların içinde olan bir hikaye.

Bazı sırlar, kan kadar derindir… Demir ve İnci Kâinat; biri polis, diğeri avukat olan çift yumurta ikizleridir. Farklı yollar seçmiş olsalar da, adalet duygusu onları aynı karanlığa sürükler. Şehirde ardı ardına, organları alınmış çocuk cesetleri bulunmaya başlandığında, bu soruşturma sıradan bir dava olmaktan çıkar. Bu dosyada sadece katiller değil, susturulanlar da vardır. Yıllar önce kaybettikleri anne ve babalarının ölümü yeniden gündeme geldiğinde, ikizler bir gerçekle yüzleşir: Bazı kazalar tesadüf değildir. Gerçek derinleştikçe, İnci ve Demir yalnızca suçlularla değil, kendi geçmişlerinin karanlığıyla da karşı karşıya kalacaktır. Çünkü bu kez adalet, başkalarını değil, kendilerini yargılamaktadır. “Bazı acılar unutulmaz… çünkü hâlâ canlıdır.”

(gay kitabıdır ona göre okuyun konuyu okumadan hikayeye başlamayın sonra gelip mal mal yorum yapmayın okumak istemeyen kibarca defolsun) Babam çok acımasız bir adamdı. Erkek evlat delisiydi, kız evlat ise hiç sevmezdi. Ben kız değildim ama o beni de sevmezdi. Çünkü yüzüm, duruşum çok kıza benziyordu. Beni hiç erkek gibi görmedi. Doğuştan siyah-beyaz saçlarımı uzattırdı, bana kız elbisesi giydirdi. "Sen erkek değilsin," derdi. "Önündeki erkeklikten utan." Beni kız gibi büyüttü, kız gibi giydirdi, kız gibi davranmamı istedi. İlk tecavüzü babam yaptı. Sonra abilerime de yaptırdı. Kendimi pis, kirlenmiş ve değersiz hissediyordum. Artık ne erkek ne kız gibiydim; sadece kırılmış bir şeydim. En sonunda beni pavyona sattı.