İnsanlar hayatımıza tesadüfen girmez. Kimi bize acıyı öğretmek, kimi bir ders bırakmak, kimi de bizi yeniden inşa etmek için gelir. Bazıları hayatımızda yalnızca bir iz bırakır ve gider. Bazılarıysa ne olursa olsun kalır. Ama bir kişi vardır… Aranızda ne yaşanırsa yaşansın, sizi asla bırakmayan o kişi. Yaralarınızı görüp onlardan korkmayan, onları sarmak için elinden geleni yapan; canınızı yakmaktan kaçınan, sizi değiştirmeye çalışmadan olduğunuz hâlinizle kabul eden kişi. İşte o zaman anlarsınız. Bazı insanların hayatımıza girmesi yalnızca bir tesadüf değildir. Bazı insanlar, kırmızı ipliğin diğer ucunda bekler. Ve belki de insan, kendisini gerçekten bulduğu kişiyi bulduğunda değil… O kişinin yanında kendisi olmaktan korkmadığında anlar. Çünkü gerçek bağ; birbirini hiç kaybetmemek değil, ne kadar uzaklaşırsanız uzaklaşın birbirinize giden yolu yeniden bulabilmektir. En önemlisi de şudur: O kişi sizi kusurlarınızla, korkularınızla, geçmişinizle ve bütün yaralarınızla sever. Sizi başka biri olmaya zorlamaz. Çünkü onun için sevilecek hâliniz, zaten olduğunuz hâlinizdir. Belki de kırmızı ipliğin sırrı tam olarak budur. Bazı insanlar birbirini bulmaz. Bazı insanlar, birbirine yeniden kavuşur.

Lisenin son senesinde, gönlünü kaptırdığı okulun futbol takımı kaptanı olan Samet Er`e yakın olmak isteyen Merve, kendini futbol takımının başkan yardımcısı olarak bulur. Kusursuz olacağını düşündüğü planları, aynı takımda olan ve 9 numaranın sahibi Emirhan Lala sayesine suya düşer. Kendini asla içinde bulmak istemediği bir koşulda, karşısında neyin olacağını bilmediği bir şekilde hayatının akışı değişir. Öğrenmesi gereken gerçekler, geçmişine tutulması gereken ışık ve ona yol gösterici bir takım arkadaşı gerekir. Bir, planlama grubunda başlayan konuşma, bir süre sonra soruların bahanesi haline dönüşür. Kabullenmekte güçlük çektikleri bu durum içinde kalan Emirhan ve Merve`yi uzun bir aşk serüveni eşlik eder.

Not: Küfür, cinsellik, cinayet, vahşet, psikolojik olaylar ve travma vardır. Hassas olan okuyucular için uygun değildir. "Ne yapıyoruz biz şuan?" Diyerek sordum. Neden iki seri katil yan yana ki? "Papatya Toprak..." Dedi kısık sesle ama duymuştum yerimde kaskatı kesildim. Adımı ve soyadımı nereden biliyordu? Elim onun elinden düştü onun bakışlarını üzerimde hissettim. Salıncaktan kalktım onu düzdüm. Sonra o da kalktı, ve bana doğru yaklaştı aramızda 2 adım vardı. 3 olmadığına sevindim uğursuz bir sayıydı. "Çift sayıları seviyorsun" bir anda gelen sesi ile irkildim. Bu neden hakkımda bu kadar çok şey biliyordu? "Nerden biliyorsun bunu?" Ters sorun ile hafifçe güldü. "Daha bir çok şeyi biliyorum." Yine sakin kaldım. "İyi dersine çalışmışsın" alay edercesine güldüm. Delici bakışları beni izliyordu. "Çalıştım" cebimde ki hançeri çıkardım elimde salladım. "Ahiret soruların için de çalış bence" alayla maskenin altında sırıtarak baktım. "Kaan Demirhan benim" bir anda gelen itiraf ile donup kaldım. Ne Kaan mı? Hadi ama umarım şaka yapıyordur. "Yalanı sevmem" "Biliyorum" "O halde neden hâlâ yalan söylüyorsun?" "Yalan söylemem" "Şuan söylüyorsun" "Yalan olan bu hayat..."

Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara artık yok. Ne bir çığlık duyuldu, ne de bir çatışma yaşandı. Her şey bir an kadar hızlı, bir gölge kadar sessizdi. Arkasından gelinen tek bir hamle ve yarım kalan bir hayat... Şimdi geriye sadece boş bir koltuk kaldı. Soğuk. Sessiz. Bekleyen. O koltuk artık sadece bir makam değil, gücün ve ihanetin merkezinde duran bir sınav. Kan bağı mı kazanacak, yoksa daha güçlü olan mı öne çıkacak? Çünkü bu masada soyadı yetmez. Zayıf olan tutunamaz.Hata yapan ayakta kalamaz. Taht bir varis bekliyor. Ama o koltuğa oturan kişi yalnızca lider olmayacak, dengeleri değiştirecek. Ve herkes biliyor... Hiçbir şey eskisi gibi kalmayacak.

Veteriner olan Cansu, iş yerinde kavga eder. Kavga ettiği kişinin,ev arkadaşının abisi yüzbaşı olduğundan habersizdir...

Herşey bir mesaj ile başlamıştı... Ben Asel Banu Çetin Hayir. Arel Banu Bozkut. Artık bende Bozkurt ailesindendim.Ve bu benim hayatımın baştan sona değışmesine sebep olmuştu. Peki kim yüzüne. O, yani nâmı değer Bozkurt., Karan Efe Bozkurt. O yeraltının hükümdarı insanların, yüzüne bakmaktan korktuğu ve hatta adının geçtiği yerde havanin bir anda soğmaya başlaması ile tanınan bir insandı. Karanın hayatında Aşk yoktu. Olamazdıda... Peki ya kalbini bu hayattki en büyük düşmanın kızına kaptırırsa? İşte bu ölüm demekti... Arel Banu Çetin. Onlarin kaderi en başından birlikte yazılmıştı. Onlar birbirleri için yaratılmış hatta bu zamana kadar birbirleri için nefes almışları. Ama şimdi ölme varktiydi. Ama unutmamaları gereken şey ise... Azrail kurbanının canını 1 saniye bile beklemeden onu ilk gördüğu yerde öldürürdü. "Seninle yaşamak ölmek gibi...ama sen olmasanda nefes alamıyorum Bozkurt..." (Kitap wattpad kurgusu ama kapalı olduğu için buraya atıyorum..Umarım beğenirsiniz.) ★★★★

İnsan kendi katiline aşık olur mu? Nil 20 yaşında hayatı seven bir kızdır.Lakin bir gece Nil bi kişi tarafından öldürülür.Bakalım nil`in ölmesi onda ne tür değişiklikleri kaydedecektir