Nüket Kozcu, kendi halinde üvey annesinin yaptıklarından hoşnutsuz bir üniversite öğrencisidir. Bir gece bara gider ve tanımadığı bir adamla beraber olur. Ah, yanlış oldu; adamı çok iyi tanıyordur fakat sarhoşluğundan kim olduğunu anlamamıştır. Yakın arkadaşının abisi olduğunu farkettiğindeyse çoktan olayların akışına istemeden de olsa sürüklenmiştir. Nüket Kozcu bu geceyi aklından çıkarmayı planlarken, planları Savaş Akduman`ın planlarına toslar. Savaş Akduman, o gecenin etkisinden kurtulamaz ve Nüket`i beklenmedik bir şekilde kendi dünyasına davet eder. Nüket tarafından aldığı olumsuz yanıtlar ise Savaş`ı durdurmaya yetmeyecektir. Savaş için her şey `Şehvetten` ibarettir, Nüket ise `Aşk` istemektedir. Ya şehvet kazanacaktı, ya da aşk. Arası yok! "Sen satranç oyuncusu gibisin Savaş, hedefi değil hedefe giden yolu seviyorsun." (Nüket Kozcu) "Sen etrafına at gözlüğüyle bakarken birinin de çüş demesi bir zahmet zoruna gitmesin, güzelim." (Savaş Akduman)

Nil Tiryal üniversite ikinci sınıf bir organizatördür. Yaklaşan spor festivali için de birtakım hazırlıklara girişip yine kendi düzeniyle ilerleyeceğini düşünmektedir ama hayat aynı fikirde değildir ve okulun popüler basketbol kaptanı ile iş birliği yapması gerekir.

Tatlı mı? Evet. Belalı mı? Kesinlikle..:) ✮⋆˙✮⋆˙✮⋆˙ "Bana nasıl oldu da sadece Tuna dedin sen demin?" Merakına yenik düşerek sorduğu soruyla yüzümde minik bir tebessüm belirmişti. "Hmm, bilmem o an sadece Tuna gibiydin. Şef maskenden arınmış ve biraz daha az sinir bozucu. Bu yüzden Tuna dedim." Verdiğim yanıtla ufak bir gülüş döküldü dudaklarından. Ben de eşlik ettim o gülüşe. "Demek öyle tatlıcı hanım. Siz de şu an daha Irmak gibisiniz. Hem bugünkü performansınız takdire şayandı. Tebrik ederim." "Teşekkür ederim şef bozuntusu. Her zamanki halim." "Tabii ona ne şüphe." Sözlerimi inkar etmek yerine bana katılmasıyla eğlenerek güldüm. "Benimle bir gün bile vakit geçirmek size yaradı valla. Daha eğlenceli birisine dönüştünüz." Sözlerim üzerine yapay bir üzüntüyle dudak bükerek beni yanıtladı. "Ne yani eskiden sıkıcı bir adam olduğumu mu söylüyorsun şu an? Çok alındım." "Yani çok da eğlenceli birisi olduğunuz söylenemezdi ama merak etmeyin ben olduğum sürece hâlâ umut var." "Kızıl Irmak, Tuna Nehri`ne öğretir diyorsun yani." "Hıhım, öyle diyorum."

Bazı insanlar hayatınıza tesadüfen girer. Bazılarıysa arkadaşınızın kardeşi olduğu için başınıza bela olur.

Hayat sorunlarıyla baş etmeye çalışan Sare Uysal bambaşka bir acıyla sınanır.

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

`Tohum sabırla beklerse kayaları aşıp filizlenir. İnsan tevekkül ederse en olmazlar oluverir.` Bir mahalle hikayesi.

A Kakslsl kslsks

...Her ne kadar korksam da derin bir nefes aldım ve fısıltı gibi çıkan sesimle "Kusura bakmayın ama kimsiniz acaba?" Adam şaşkınlığını atlatmış olacak ki gözlerindeki şaşkınlığını yerini anlamlandıramadığım bir şefkat oturdu. "Ben senin abinim Feyza"

Nazlı, yıllar önce ailesini karşısına alarak evlenmiş ve bu evlilikten doğan kızını tek başına büyütmek zorunda kalmış bir annedir. Kızı Aybüke ise doğuştan gelen kalp hastalığıyla yaşamakta ve bu hastalık, her geçen gün hayatını biraz daha zorlaştırmaktadır. Doktorların artık yapabileceği bir şey kalmadığında, Nazlı kızının kalan zamanını aile sevgisiyle geçirebilmesi için yıllar sonra baba evine geri döner. Bu dönüş, yalnızca bir çaresizlik değil aynı zamanda geçmişle, kırgınlıklarla ve yıllardır taşınan yüklerle yüzleşmesini sağlamıştır. Fakat nikah günü yaşanan ani kriz, Aybüke`nin hayatını tek bir ihtimale bağlar: kalp nakli. 14 Bahar, bir annenin çaresizliğiyle başlayan; sevgi, fedakârlık ve kaderin iç içe geçtiği, kalpten kalbe dokunan bir hikâye...

Kız Neşesi Serisi-1 Zengin bir ailenin tek kızı olan Pelin Karahanoğlu, düğün günü damadın annesiyle kavga edince artık dayanamaz ve düğününden kaçmaya karar verir. Mert Demir ise sıradan bir aileden gelen birisiydi. Ama magazin muhabiri olarak bilgi toplamak için Pelin`e yaklaşması gerekiyordu. Kendi vicdanının sesini mi dinleyecekti yoksa patronunu mu dinleyecekti?

​-Tanıtım- ​Okulun son sınıfıydı. ​Aklımdaki tek şey Güzel Sanatlar sınavını kazanmak ve tuvalime düşecek yeni renklerdi. ​Ama hayat, bütün planlarımı tek bir saat içinde kanla boyadı. ​Sadece resim kağıtlarını almaya gitmiştim. Okulun en üst katındaki o küçük depoya... ​Ve orada, tuvallerin üzerinde onu gördüm. ​Karnından defalarca bıçaklanmış, kıvırcık saçları darmadağın, teni ceset gibi beyazlamış bir kız. Yüzünde ise dehşet. Yüzü ölmenin, dahada beteri öldürülmenin verdiği dehşetle donakalmış. ​Yere dökülen boyaların arasına karışmış, kan kokusu... Tanıtımın tamamı bölüm olarak atılmıştır. Yukarıda bir kısmı mevcuttur. Psikolojik, gerilim, aşk iç içe geçmiş roman. Tüm hakları saklıdır. Kitap tamamen şahsıma aittir. Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır. ~~ ​Katil dışarıda adım adım yaklaşıyor, zaman tükeniyor. ​Ve biz, kimin sıradaki kurban olacağını bilmeden aynı karanlığın içine sürüleniyoruz. ​"Bir kabusun ortasındaydık. Ve bu kabustan uyanmanın tek yolu, katilin koleksiyonunu tamamlamasını beklemekti."

her şey olağan akışında ilerliyordu Beyza için ta ki o güne kadar...

Şurimşine: Lazca canımın içi sevdiğim. 2000`ler de geçen bir aşk hikayesi. Mert Ali ve Leyla`nın hikayesi. Şiddet ve korkutularak büyütülen Leyla ilk kez sevilmeyi tadacaktı belki de. Saf sevgiyi. Leyla`dı o Mert Ali için annanesinin koyduğu ismi vardı sadece. Onu satan babasının hiç bir şeyi olsun istemiyordu karısının üzerinde.

Elinin arkasında güneş duruyordu, aylardan kasımdı üşüyorduk.

Çerezlik bir yaz kurgusu okumak ister misiniz? O zaman sizi Hazan`ın Yaz Seferi ile başbaşa bırakıyoruum...

Bazen hayatı akışına bırakmak gerekir. Ben Çağla. Çağla Deniz Soylu yani...öyle dediler. Hayatının her santimini planlayan ben bu durumu hiç düşünmemiştim. Merak etmiştim ama gerçek ailemin beni istediğini, sevdiğini düşünmemiştim. Peki yeni ailemle ne yapacaktım? Yada onlar benimle ne yapacaktı? Her zaman abla olmak isteyen benim karşıma çıkıp senin kardeşin var demişlerdi. Beni yurttaki çocuklar sevmezdi ki.. beni kimse sevmezdi. Kardeşim beni sever miydi?

Ben küldüm. Dokunduğu her şey biraz daha dağılan. O ise gölgeydi. Nereye gitsem sessizce peşimden gelen..." Kül yanıp bittikten sonra geriye kalandı. Gölge ise hiçbir zaman gitmeyendi.

Bazı evlilikler aşkla başlamaz. Bazı insanlar birbirini istemeden hayatına alır. Ama kalp, verilen kararlara her zaman itaat etmez. O, hayatının kontrolünü elinde tuttuğunu sanıyordu. Ta ki hiç istemediği bir adamla aynı kaderin içine sürüklenene kadar… Bir tarafta ailesinin baskısı, geçmişin yaraları ve kaçamadığı bir evlilik… Diğer tarafta ise ilk bakışta soğuk, mesafeli ve ulaşılmaz görünen bir adam. İkisi de bu evliliği istememişti. İkisi de birbirinden uzak durmaya kararlıydı. Ama aynı çatı altında atılan her adım, söylenmeyen her söz ve gizlenen her duygu onları birbirine biraz daha yaklaştıracaktı. Çünkü bazen insan, en çok istemediği kişide kendini bulur.

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

Siz: yemin ederim anatomi beni benden alıyor Siz: fizyoloji çalışırken kendimden geçiyorum Siz: ÇOK ZOR Siz: o yüzden dedim ki Siz: bana bir tıpçı lazım Siz: bende seni seçtim Siz: İyi yapmış mıyım?(09.09)

Edremit Kolejinde kendi hayatını umutsuz bir aşık olarak sürdüren , lise hayatı sadece dersleri ,ve kurduğu müzik grubu ve arkadaşları İklim ile Ekinden ibaret olan Gece yolunu kaybetmişken rakip okulun basketbol takımı kaptanı olan Giray`ın aniden okul değiştirmesi Gece`nin yolunu bulmasını sağlayabilir miydi? Grup Bir Dilek Tut için yazılmış bütün şarkılar bana aittir .

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

Her şey ufak bir hatayla başladı. Ufak hata birisinin on yedi yılını aldı. Ve bir gün aldığı bir telefonla tüm düzeni sarsıldı. Güneş, adı gibi hiçbir zaman parlak, canlı ya da sıcak olamamıştı. Renklerini küçükken soldurmuşlardı. Bu, Güneş`in kendisini bulma serüveni, ailesiyle bir olma hikayesidir.