"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Onun krallığında her şey yasaktı. Aşk yasaktı. Bağlanmak yasaktı. Güvenmek yasaktı. Çizginin dışına çıkmak ise affedilmeyecek tek suçtu. Ama en büyük yasağı yani Aşksa bu kaderi çoktan bozmuştu.

Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

17 yıl sonra hastanede karıştığını öğrenir ve DNA testi ile kendisini tanımadığı birçok yüzün içinde bulur. Herkesin bildiği gerçek ailem kurgusu. Bence şans vermelisiniz.

"Bazı insanlar hayatına geç kalmaz... Sadece yarım kalan yerini tamamlamak için gelir. Bir adam... Bir kız... Ve yıllar önce başlayan, kimsenin bilmediği bir hikâye. Doğduğu gün bir yetimhanenin kapısına bırakılan Derin, hayatı boyunca ait olduğu yeri aradı. Hayata karşı güçlü durmayı öğrenirken tek dayanağı, seçilmiş kız kardeşi Elif oldu. Diğer tarafta ise herkesin hayran olduğu başarılı cerrah Karan Saral vardı. Kusursuz görünen hayatının arkasında, duvarlarla örülmüş bir adam... Bir konferans günü kesişen yollar, geçmişin sırlarını, yıllarca saklanan gerçekleri ve kaçınılmaz bir bağı ortaya çıkarmaya başlayacak. Derin, ait olduğu yeri arıyordu. Karan ise yıllardır hissetmediği bir şeyi... Bazı aşklar kaderle karşılaşır... Ama emekle gerçek olur."

Dünyaca ünlü bir sanatçı ve bir seri katilin takıntısı

Can sıkıntısından dolayı yazdım çok saçma gelebilir

Lalin Korkmaz`ın tek istediği şey, sakin bir hayat sürmekti. Ne yazık ki en yakın arkadaşları buna hiçbir zaman izin vermedi. Çocukluklarından beri aynı mahallede büyüyen dört yakın arkadaş... Girdikleri her ortamı birbirine karıştıran, iyi niyetle başladıkları her işi felakete dönüştürmeyi başaran, birbirlerini belaya sürüklemek konusunda olağanüstü bir yeteneğe sahip dört kişi. Sonra bir gün... Çalınmaması gereken bir araba çalındı. Ödenemeyecek bir borç alındı. Ve söylenmemesi gereken ilk yalan söylendi. Yıllar sonra o yalan, onları silahlı adamların karşısında, üç kişilik eski bir koltuğa dört kişi sıkışmış hâlde ölümünü bekleyen insanlara dönüştürdü. Tek kurtuluş yolları ise akıl almazdı. Lalin`in, disiplinli ve soğukkanlı savcı Alaz Yaman Erdem`in evine aşçı olarak girmesi, onun güvenini kazanması ve sonunda kalbini çalması gerekiyordu. Kulağa kolay gelebilirdi. Yeter ki bu planın tek kuralını unutmasaydı. "Kalbini kazanmaya çalıştığı adama, kendi kalbini kaptırmamak." Ama hayat hiçbir zaman planlara göre ilerlemiyordu. Çünkü bazı insanlar tanıdıkça güzelleşir, bazı bakışlar insanın bütün savunmasını sessizce yıkar, bazı duygular ise en büyük yalanın içine sığmayacak kadar gerçek olur. Bir yanda çocukluğundan beri ailesi bildiği üç deli arkadaşını kurtarma çabası... Diğer yanda doğrularından ödün vermeyen bir adamın hiç beklemediği anda hayatına dokunuşu... Lalin`in önünde artık yalnızca bir borç değil, çok daha ağır bir seçim vardı. Bazen en büyük felaket, söylenen ilk yalan değildir. O yalana rağmen gerçek olan tek duyguya inanmaktır. Felaketler Tesadüf Sevmez, kahkahalarla başlayan, dostluğun omuz verdiği, sırların yüküyle ağırlaşan ve aşkın en beklenmedik anda insanın bütün planlarını altüst ettiği sıcacık bir hikâye...

Siz: yemin ederim anatomi beni benden alıyor Siz: fizyoloji çalışırken kendimden geçiyorum Siz: ÇOK ZOR Siz: o yüzden dedim ki Siz: bana bir tıpçı lazım Siz: bende seni seçtim Siz: İyi yapmış mıyım?(09.09)

Bazen hayatı akışına bırakmak gerekir. Ben Çağla. Çağla Deniz Soylu yani...öyle dediler. Hayatının her santimini planlayan ben bu durumu hiç düşünmemiştim. Merak etmiştim ama gerçek ailemin beni istediğini, sevdiğini düşünmemiştim. Peki yeni ailemle ne yapacaktım? Yada onlar benimle ne yapacaktı? Her zaman abla olmak isteyen benim karşıma çıkıp senin kardeşin var demişlerdi. Beni yurttaki çocuklar sevmezdi ki.. beni kimse sevmezdi. Kardeşim beni sever miydi?

Derya, hayatın karanlık tarafında büyümüş bir genç kızdı. Sevgiye, güvene ve ait olmaya dair bildiği her şey eksik kalmıştı. Karan ise yıllar önce yurtta tanıdığı küçük bir kızı hiç unutamamıştı. Dokuz yıl sonra yolları yeniden kesiştiğinde, ikisi de geçmişin bıraktığı izlerle yüzleşmek zorunda kalacaktı.

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

Sevgiyle büyütülmüş, huzurlu bir yaşamın içinde eksik bir parça gibi duruyordu kendi geçmişi. Ailesinin şefkatine rağmen, kalbinin derinlerinde her zaman cevap bekleyen bir soru vardı: Bulutların ardında kalan gerçekler nedir? "Korkma kırık bir kalpten, devam etmesi için kırılması gerekiyorsa bırak kırılsın."

Siz: simdi benim canım helva cekse Siz: benim icin ölür müsün Siz: yoksa yok mu Baran: Ne anlatıyosun bilader Siz: cevap ver Siz: ölür müsün Siz: yoksa yok mu wattpadde yayımlıyorum orada daha özenli halde yazılar olsun görseller olsun 600k olduk wattyde sizde gelin watty: sevvalzade_

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

Rüyamdan uyandığımda saat 10:10`du beynimde; "Bir kere de bana ihtiyacın olsun bir alo de gelmezsem gençliğim solsun"şarkı sözleri yankılanıyordu. Kendi kendime "Onda numaram yok olsa bile aramaz dedim. Ama ben de onun nosu olsa arardım"dedim. Sadece rüyamda bile seni gördüğümü fark ettim.

Ben tam önüme dönceken yanımadaki tabureye biri oturdu. Yanıma aturan kişiye dönünce beni kumrar bir erkek karsıradı.ben ona bakarken oda bana doğru döndü ve tam o esnada kahverengi gözreli benim yeşil gözrerime değdi.Ben tam önüme dönceken yanımadaki tabureye biri oturdu.

"BAZI HATIRALAR,ZAMANA DEĞİL İNSANA HAPSOLUR." Sare OFLAZ 27 yaşında başarılı bir psikiyatristtir .İzmir`de yeni çalışmaya başladığı hastanedeki hastası ise 19 yıl boyu görmediği çocukluk arkadaşı çıkacaktır.Ancak tüm bunları yalnızca o hatırlıyordur.Çünkü çocukluk arkadaşı alzheimer hastalığı sebebiyle tüm yaşananları unuttuğu gibi Sare`yi de unutmuştur.Yıllar boyu görmediği arkadaşıyla akıl ve ruh hastalıkları hastanesinde karşılaşmak,hatırlanmamak Sare`yi oldukça üzmüş olsa da arkadaşı için elinden geleni yapacaktır.Bu süre zarfında gizli kalan gerçekler ve doğru bilinen yanlışlar da gün yüzüne çıkacaktır. Peki bu yolda onları neler bekliyor? Unutmak gerçekten tüm izleri siler mi?

Lisenin son senesinde, gönlünü kaptırdığı okulun futbol takımı kaptanı olan Samet Er`e yakın olmak isteyen Merve, kendini futbol takımının başkan yardımcısı olarak bulur. Kusursuz olacağını düşündüğü planları, aynı takımda olan ve 9 numaranın sahibi Emirhan Lala sayesine suya düşer. Kendini asla içinde bulmak istemediği bir koşulda, karşısında neyin olacağını bilmediği bir şekilde hayatının akışı değişir. Öğrenmesi gereken gerçekler, geçmişine tutulması gereken ışık ve ona yol gösterici bir takım arkadaşı gerekir. Bir, planlama grubunda başlayan konuşma, bir süre sonra soruların bahanesi haline dönüşür. Kabullenmekte güçlük çektikleri bu durum içinde kalan Emirhan ve Merve`yi uzun bir aşk serüveni eşlik eder.

Bedenimi tamamen ona dönmüş, zar zor nefes alırken yüzümü süzüyordu tepeden. Pervazdaki elini çekip yüzüme koydu, baş parmağı dudaklarımı okşuyordu. Elini yavaşça kaldırıp ensemden süzülen parmaklarını saçlarımın arasına daldırdı. Parmak uçları boynuma değdiğinde ürperdim. Bana doğru eğildiğinde, boynuna sürdüğü o losyonun kokusu rüzgarla birleşip tüm algılarımı ele geçirdi. "Burada kalıcı değilim ve bu... bunu sana yapmak istemiyorum." Tam o sırada dolan gözlerimden yanağıma damlayan yaşı hissettim. Gözlerindeki o anlık parıltı yerini karanlık bir durgunluğa bıraktı. Ama elini çekmedi. Belimdeki eli sıkılaşırken "Gitmeme az kaldı." diye mırıldandı. Cevap vermeme fırsat tanımadan aradaki o son birkaç santimi de yok etti.

"Dizlerime gel." dedi itiraz istemeyen sesiyle. Adımlarım kendinden bağımsız hareket etti ve yerimden kalkıp birkaç adımda oturduğu koltuğun yanına geldim. Hafifçe yerinden doğrulup bir elini belime atarak dizlerinin üstüne çekti. Kalçam kalın bacaklarına yerleştiğinde karnımda bir sızı hissettim, kalbim ağzımda atıyordu. "Hala merak ediyor musun, yoksa iki günde hevesin geçti mi?" diye sordu fısıldar gibi. "Heves.. heves etmedim." dedim birden konuşup. O an belimdeki elinin daha da sıkılaştığını hissettim. "Burada ne bulmayı umuyorsun?" diye fısıldadı kulağımın dibine. Ne bulmayı umuyordum? Bu evin içinde, bu adamın kucağında ne işim vardı? Sorunun cevabı benim için de bir düğümdü.

Ben : Sapık veya numara sallayıp seni tuturan biri değilim. Ben : Sınıf arkadaşın olan, naçizane Leylayım. Ben : Detay veriyim hatta, Ben : Üç gün önce senden aldığı notlara çalışan, onun dışında kitap yüzü açmamış, sadece yazdıklarına güvenip tarih sınavından YİRMİ ÜÇ alan Leylayım. Ben : Tanıdık gelmişimdir umarım Haruncum 🥰 ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ 🪻 Birbirlerine uyuz olan bir ikili düşünün? İnek bir öğrenci ve deli ruhlu bir kız. Tarihten 23 aldım. Çünkü bana yanlış not verildi. Uyuzun, arsızın ve ukalanın teki olan biri tarafından üstelik! ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎  •☆•°•▪︎☆▪︎•°•☆• Sadece derslerine odaklanmış inek bir öğrenci. Ve onu fark etmeyen bir kız. İnek diye dalga geçilen, kaale bile alınmayan insanlarda birini sevebilir. Aşık olabilir. Yaralarını sarabilir. Harun 12/C : Ya incitirsem seni severken? Kapak tasarımı @nisauthor 🤎🤎çok teşekkürlerrr 🥹🥹

Çerezlik bir yaz kurgusu okumak ister misiniz? O zaman sizi Hazan`ın Yaz Seferi ile başbaşa bırakıyoruum...

"Bir insan her şeyini kaybettiğinde mi özgürleşir, yoksa bir kadının gözlerinde kaybolduğunda mı?"