Her şey bir anlaşmayla başladı. Net maddeler, kesin sınırlar, duygudan arındırılmış bir yakınlık. Lâl için bu, kontrol altında tutulması gereken bir riskti. Aras içinse baştan bozulacağı belli bir oyundu. Geçmişlerinden kaçarken aynı masaya oturdular. Konuşulmayanlar arttıkça, kurallar işlememeye başladı. Çünkü bazı hisler ne yazılır, ne de imzalanır. Tehlike yaklaştıkça aşk büyüdü. Aşk büyüdükçe sözleşme anlamını yitirdi. Bu roman; aşkı romantik bir vaat değil, iki insan arasında yapılan ama kalbin dışarıda bırakıldığı bir pazarlık olarak anlatıyor. Ve şunu soruyor: Her maddeye uyulabilir. Peki ya kalp?