MEKTUBUN İÇERİĞİ: "SON VASİYET VE GERÇEK BEDEL"

Zümra, babasının elinden mektubu çekip aldı. Güney yanına gelip telefonunun ışığını açtı. Mektup, Bartu’nun annesi Leyla tarafından, ölmeden kısa bir süre önce kaleme alınmıştı. Zümra, titreyen bir sesle okumaya başladı:

"Kazım, bu satırları okuyorsan muhtemelen ben artık toprak olmuşumdur. Oğlumuz Bartu’yu Kara ailesinin insafına bıraktım ama biliyorum ki onlar benim günahımı masum bir bebekten çıkaracaklar. Kara ailesinin reisiyle yaptığın o gizli anlaşmayı biliyorum. Benim sessizliğim ve Bartu’nun sürgünü karşılığında, onlara Mardin’deki en kıymetli arazilerini ve su kaynaklarını devrettin."

Zümra okumayı kesti, başını kaldırıp babasına baktı.

"Ama asıl gerçeği onlardan bile sakladın: Kara ailesinin küçük oğlu Alaz... O aslında bir Kara değil. O gece hastanede çocukların karıştığını, Alaz’ın aslında senin sadık dostun ve korumanın oğlu olduğunu, kendi öz oğlun Bartu’yu korumak için bu takası bizzat senin yaptığını biliyorum. Sen evlatlarını değil, itibarını seçtin Kazım."