TERMİNALDEKİ SON YÜZLEŞME

Güney, haberi alır almaz terminale koştu. Zümra elinde valiziyle peronda bekliyordu. Ankara otobüsü motorunu çalıştırmış, son yolcularını alıyordu. Güney, nefes nefese Zümra’nın karşısına dikildi.

Güney: "Zümra! Gitme... Kaçmak çözüm değil. Babana olan öfkeni benden çıkarma. Bizim suçumuz ne?"

Zümra: "Suçumuz yok Güney, ama yükümüz çok ağır. Ben Ankara’ya dönüyorum. Oraya ait olduğumu sanmıştım, buraya ait olmaya çalıştım ama Mardin beni kabul etmedi. Sen... Sen burada kalıp yaraları sarmalısın. Bartu’ya, Alaz’a destek olmalısın."

Güney: "Sen yoksan ben neyi saracağım? Zümra, eğer o otobüse binersen bu hikaye sadece yarım kalmaz, tamamen biter. Beni bu karanlıkta tek başıma mı bırakacaksın?"

Zümra’nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Otobüsün muavini "Ankara yolcuları kalmasın!" diye bağırdı. Zümra valizini tuttu, tam bir adım atacaktı ki Bartu ve Alaz terminalin girişinde göründü.