ZÜMRA’NIN KARARI: AFFETMEK Mİ, VAZGEÇMEK Mİ?

Babası kollarında son nefesini verdiğinde Zümra’nın çığlığı vadide yankılandı. Bartu ve Alaz, hayatlarını mahveden bu adamın ölümü karşısında ne hissedeceklerini bilemeden öylece bakakaldılar. Zümra ayağa kalktı; üstü başı kan içindeydi.

Güney, Baran ile olan kavgasından sıyrılıp Zümra’nın yanına koştu. Onu sarmalamak istedi ama Zümra geri çekildi.

Zümra: "Güney, her şey bitti. Babam tüm sırlarıyla gitti. Ama ben... Ben bu karanlık geçmişle nasıl yaşayacağım bilmiyorum. Bartu benim abimmiş, Alaz’ın hayatı bizim evimizde çalınmış. Bu kadar günahın olduğu bir yerde ben nasıl mutlu olurum?"

Güney: "Zümra, babanın günahı senin boynuna borç değil. Biz yeni bir sayfa açabiliriz."

Zümra: "Önce temizlenmemiz gerek Güney. Önce bu yalanların hesabını sormamız gerek."