ZÜMRA'NIN VALİZİ: VAZGEÇİŞ Mİ, KAÇIŞ MI?

Mardin’in üzerine çöken o sisli sabah, Zümra için bir kararın eşiğiydi. Babasının cenazesinden sonra geçen üç gün boyunca Zümra ne Güney ile konuştu ne de okula gitti. Elinde sadece iki şey vardı: Babasının kanlı mektubu ve Ankara’ya giden bir otobüs bileti.Zümra, odasında sessizce valizini toplarken annesi Esma Hanım kapıda belirdi. Gözleri şişmiş, omuzları çökmüştü.

Esma Hanım: "Gidiyor musun kızım? Bizi bu enkazın ortasında bırakıp, kalbini burada söküp mü gidiyorsun?"

Zümra: "Anne, dayanamıyorum. Bu şehirdeki her taşın altında bir yalan, her sokağın başında bir kan izi var. Güney’e her baktığımda babamın itiraflarını, Alaz’ın çalınan hayatını hatırlıyorum. Ben artık sadece Zümra Öğretmen olmak istiyorum, 'Kazım’ın günahkar kızı' değil."