''Karaca, aslan Karaca.''''Celasun! Aslanım benim.''**********

Sadettin eve gitti ve annesinin odasına girdi. Etraftaki kanlara bakmamaya çalıştı, dayanamazdı. Bu eve son kez giriyordu. Bu sefer kendine acı çektirenlere o acı çektirecekti. Hiçbir şeyi geri getirmese de onun ailesine zarar veren biri öylece oturamaz, keyif çatamaz, nefes alamazdı.

Berk babasının yaptıklarına artık dayanamıyordu. Annesinden ayrılmış, Suzan Hanım ile birlikteyken ani bir kararla onu terk etmiş ve şimdi de gitgide Berk`ten uzaklaşıyordu. Berk Aybike ile konuşamıyordu, Aybike`nin sözleri onu teselli etmeye yetmiyordu. Doruk ise ayrılığa rağmen ilgili bir babaya sahipti, onu asla anlayamazdı. Hoş, Doruk onu anlamaya çalışmıyordu da. Annesi ise ayrılığın derdine düşmüş ve Berk`i gözü görmüyordu. Berk birileri tarafından anlaşılmak istiyordu ve okulun anonim sohbet grubuna bir mesaj attı kendini belli etmemek için. Bağımsız: Hiç yalnız bırakıldınız mı? Zorla, istemeden? Hem de kendi babanız tarafından, kendi aileniz tarafından?

Saadet ve Cemil evleneli üç hafta olmuştu. Çukur -özellikle Koçovalılar- fırtına öncesi sessizlik gibi Vartolu`nun sakinliğini anlamlandıramıyor ve büyük bir hamleyle karşılık vermesini bekliyordu tetikte. Fakat Vartolu için çok şey değişmişti. Bazı şeyleri anlamasına vesile olmuştu bu olay. Bu üç haftada çok kişi için çok şey değişmişti.

Doruk için hayat, onun sandığı gibi geçip gitmeyecekti.