Koca imparatorluklar kaybedilen savaşlarla yıkılmazlar. Onları yıkan şey soyluların kibri ve askerlerin midesindeki o dondurucu boşluktur. Kendi dünyasında Çin tarihiyle kafayı bozmuş ukala bir sinoloji profesörü, monitörünün başında absürt bir şekilde ölür. Gözlerini başka bir dünyanın arafında açtığında, karşısına çıkan tanrının lütfunu sırf kendi kibri yüzünden elinin tersiyle iter. Uyandığında ise kendini ağır işkencelerden geçmiş, paramparça bir bedenin içinde, zifiri karanlık bir zindanda bulur. Bu acımasız dünyada hayatta kalmak için ne efsanevi bir kılıcı ne de parmaklarından dökülen şatafatlı bir büyüsü vardır. Sahip olduğu tek silah, zihninin derinliklerinde yatan o kanlı ve acımasız tarih bilgisidir. Bedenindeki derin kırbaç yaralarına rağmen, zindana merhem getiren naif ve vicdan azabı çeken veliaht prense yalvarmaz. Aksine, o merhemi reddeder ve krallığın yaklaşan çöküşünü bir tokat gibi çocuğun yüzüne vurur. Bu kibirli ukala, sıfırdan ütopik bir devlet kurmak gibi ahmakça masalların peşinden koşmayacaktır. O, yozlaşmış generalleri, kokuşmuş bürokratları ve savaş görmemiş asilzadeleri kendi tahtalarında mat etmeye, içeriden çürüyen bu aciz imparatorluğu paramparça edip baştan aşağı yeniden yaratmaya çalışacaktır.

Bir tarafta babasının ruhunda bıraktığı kırık tuğlaları gururuyla gizleyen, yeraltı dünyasının en asil zeri: Efsun Alazeri. Diğer tarafta bastığı her yeri kana bulayan, yeryüzündeki hiçbir kurala boyun eğmemiş o tehlikeli ve dominant güç: Barlas Sancaktar. Milyar dolarlık illegal bir ihalenin gölgesinde, kilitli bir çalışma odasında silahlar çekildi. Namlunun soğuk çeliği Efsun’un tenine değerken, Barlas onun üzerindeki tüm zırhı tek bir bakışıyla soyup attı. Alarmların ve fırtınanın ortasında patlayan o vahşi, günahkar tutku, yeraltındaki tüm dengeleri altüst etmek üzereydi. Zümrüt yeşili bir elbise, barut kokan bir adam ve ikisini de yakıp kül edecek bir yeraltı savaşı.

Geçmişinin pisliğinden kurtulmak için klinik toksikolog olan bir kadının, tüm tabularına, tüm gerçeklerine, tüm nefret ettiği şeylere sahip adamla yaşadığı şeyler.

Herşey çoktan bitmiş miydi? Yoksa yeni mi başlıyordu? Ben bambaşka hayaller kurarken hayatın bana kahkahalarla gülme şekliydi belkide bu yaşadıklarım. Hayır ama ben kolay pes eden birisi değilim. Düştüm yandım öldüm ve küllerimden bambaşka bir ben olarak geri döndüm. Bekle beni hayat şimdi seninle görülecek kapanmamış hesapları kapatmaya geliyorum. Ben Kardelen Hazan Yazgı. Bu oyunu artık kendi kurallarımla oynuyorum herkese ve herşeye inat...

Aola 17 yaşındaki bir sokak çocuğudur. Şans eseri kronograf adında zamanı kontrol etmeye yarayan bir alete rastlar. Yaşadığı birçok acı tecrübeden sonra Amarus adında gizemli bir adam belirir ve ona aleti tam olarak kullanabileceğini, zamanın efendisi olabileceğini söyler. Amarus`un fikri Aola`yı cezbeder ve Aola zamanın efendisi olmak için Amarus`u aramaya başlar. Ancak bu yol uğrunda yapması gereken fedakarlıklardan haberi yoktur. Aola kendini bekleyen zorlu eğitim ve acı dolu gerçekler karşısında nasıl bir mücadele verecektir? Zamanın efendisi olabilecek midir? "Sıradan bir insan zihni basit bir alet ile zamana karşı gelebilir mi? Zaman, bütün yasalarına rağmen boyun eğdirilip bencil çıkarlar için kullanılabilir mi? Peki, bedel ödemeden çıkar elde etmek için bir koz olarak kullanılabilir mi? Yoksa gereken bedel çoktan ödenmiş midir? Akrep ile yelkovan sadece bir ibre mi? Yoksa yaratılış ve yok oluşa şahit olan tek tanıklar mı? Asıl soru ise; bir mahkum mudur zaman, yoksa bir efendi mi?"

Bir zamanlar Fransa`nın, geniş topraklarından ve fazla nüfusundan muzdarip olmuş ancak eşi benzeri görülmemiş bir yapıta sahip bu küçük kasabasının "BONTÉ" adlı okulun kapılarını, yalnızca özel çocuklara açmasıyla başlıyor hikayemiz. BONTÉ kapılarını onlara açtığı gibi siz özel okuyucularımıza da kitabının mührünü açıyor ve sizleri davet ediyor..