" ben çıkıyorum " diyerek çıktı evden esila Kapının önünde tam merdivenlere yönelecekken asansöre binerim diye düşündü fakat yukarıdan biri asansörü çağırdı. " Off yaaa!" Diyerek çığlık attı. Asansörü çağırdı yinede, biraz zaman geçmişti asansör gelmiştide. Asansörün kapısını açtı tam binecekken karşısındaki resmen onun iki katı olan genci gördü, Esila ilk görüşte aşka inanmazdı taki bugüne... Kitabın fikri tamamen bana aittir!!

DEPREMDEN SONRA EVLERİ YIKILAN İKİ KARDEŞİN TAŞINDIKLARI YENİ APARTMANDAKİ ASANSÖRE BİNDİKLERİNDE ASANSAÖRÜN SIRADAN BİR ASANSÖR OLMADIĞINI ANLAMALARI VE ZAMANDA YOLCULUK YAPMALARI

Bu öykümün konusu; tekrar eden bir karasinek rüyası... Nasıl çözümlenecek?

"Bana aşık olduğunu ikimizde biliyoruz." "Hayır,değilim." "Evet öylesin. Hadi şimdi öp beni." ** Bu, benim elektrik kesintisi nedeniyle tesadüfen aynı asansörde mahsur kalıp karşılaştığım taekwondocu çocuk ile geçen ve sonu aşkla biten çılgın hikayemdi. ** Yazarken bana iyi gelmesini ve bozuk ruh medeni durumumu düzeltmesini isteyerek yazıyorum bu kurguyu. Evet çerez olacak ama bu demek değil ki kitap olarak elimde olmayacak. Çaktın👠

Bazı binalar bir canavar gibidir. İçine girdiğin an, seni fark etmeden sindirmeye başlar. Öyle binaların duvarlarında rutubet değil, hatıralar birikir. Merdiven boşluklarında yankılanan şey ayak sesleri değil, bastırılmış çığlıklardır. Zümra, babasının ölümünün ardından yıllardır uzak kaldığı çocukluk evine dönmek zorunda kalır. Dışarıdan bakıldığında sıradan, eski ve üç katlı bir apartmandır bu. Üçüncü kattaki daire boşaltılacak, geride kalan eşyalar indirilecek, geçmişe ait son izler de silinecektir. Yanında ise onun hayata tutunmasını sağlayan tek kişi vardır: Oğuz. Hakikatte bu yalnızca eski bir eve yapılan kısa bir yolculuktur. Birkaç eşya toplanacak, kilit vurulacak ve hayat kaldığı yerden devam edecektir. Fakat bazı yerlere geri dönmek, yalnızca kapıyı açmak değildir. Bazı evler insanı içeri alırken geçmişi de uyandırır. Her şey başta olağan görünür. Tozlu odalar, taşınacak koliler, yorucu bir gün ve kapanması gereken eski bir hesap... Ta ki Zümra binanın içinde hiç hatırlamadığı bir asansörle karşılaşana kadar. Yorgunlukla binilen o asansör, onları olması gereken yere değil, imkânsız bir derinliğe indirir. Eksi dokuzuncu kata. Yerin altında var olmaması gereken bir noktaya. Aşağıda bekleyen şey karanlık değil, hafızadır. Merdivenlerle yukarı çıkmaya çalıştıkça her katta başka bir yüz, başka bir korku, başka bir hakikat belirir. Mantığın sustuğu, zamanın büküldüğü, odaların dünyalara dönüştüğü bu labirentte Zümra yalnızca bir binadan çıkmaya değil, kendi geçmişinden kurtulmaya çalışacaktır. Unuttuğunu zannettiği anılar, susturulmuş korkular ve yıllardır üzeri örtülmüş sırlar birer birer karşısına çıkar. Her katta başka bir yüzleşme, her odada başka bir yara saklıdır. Bina, zamanla taş ve betondan ibaret bir yapı olmaktan çıkar; yaşayan, izleyen ve bekleyen bir varlığa dönüşür. -1, yas, travma, aşk ve suçluluk duygusunu psikolojik gerilimle harmanlayan; okuru son sayfasına dek gerçekle hayalin sınırında yürümeye zorlayan çarpıcı bir roman. Derine indikçe karanlığı büyüyen bu hikâye; sevmenin ağırlığını, kaybetmenin sessizliğini ve insan ruhunun en kırılgan yanlarını unutulmaz bir acıyla anlatıyor.

DEPREMDEN SONRA EVLERİ YIKILAN 2 KARDEŞ DORUK VE UMUT`UN TAŞINDIKLARI YENİ APARTMANDAKİ ASANSÖRÜN GİZEMİ

HAYAT KIRIKLIĞI/ÖLÜ RUHLAR Geleceklerini inşa edecekleri bir okul projesi için yola çıkan sekiz lise öğrencisi, bu yolculuğun hayatlarını temelinden sarsacağından habersizdi. Konakladıkları otelin tuhaf atmosferi, onları merakla heyecan arasındaki o ince çizgide yürütürken, bir gece yarısı sadece bir efsane sandıkları Asansör Oyunu`nu bir deli cesareti ile oynamaya kara verdiler. Katlar arasında ritmik bir kaosla ilerleyen bu oyun, fiziksel dünyayı geride bırakıp zihnin en karanlık köşelerine açılan tekinsiz bir geçide dönüştü. Gece yarısı asansörün metal kapıları son kez açıldığında, gerçeklik kaybolmuş ve ekip parçalara ayrılmıştı . O boyutu gören üç kişiden ikisi, gördükleri dehşeti ruhlarına mühürleyerek geri dönmeyi başardı. Ancak içlerinden biri, asansörün aynalarında yansıyan o boşluğa hapsoldu. Onun hapsolduğu yer; yaşarken nefesi kesilenlerin, dünyaya haykıramadıkları bir ah ile bağlı kalanların ve sönmeyen bir kinle beslenen Ölü Ruhlar’ın diyarıydı. Geri dönenler için artık ne o proje ne de gelecekleri eski anlamını taşıyor. Şimdi hayatları, hapsolan arkadaşlarının feryadı ve peşlerine takılan "lanetli" gölgelerin sessizliğiyle ikiye bölünmüş durumda. Kurtarılması gereken bir can mı, yoksa yüzleşilmesi gereken bir intikam oyunu mu bu? Bazı oyunlar bittiğinde, oyuncular artık aynı kişiler değildir.