Melisa de la cruz un ilk descendants kitabı kayıp ada ile ilk film arasında geçen olaylardan bir kesit anlatıyor (kurgu)

Kadınların hiçbir işe yaramadığına, bir aile için erkek çocukların her şey olduğuna inanan bir aile… Hayatını riske atamayacağı için dünyaya getirmeyi kabul ettiği kız çocuğunu, doğduğu günden itibaren bir yük olarak gören bir anne. Asu, kendini bildi bileli bir yetiştirme yurdunda yaşamaktadır. Ailesinin ondan neden vazgeçtiğini bilmeden büyürken, bir gün gelip onu geri alacaklarına dair umudunu da çoktan yitirmiştir. On altı yaşına geldiğinde öğrendiği bir gerçek, hayatına dair bütün düşüncelerini değiştirir. Asu artık geleceği düşünmek yerine, elinde kalan zamanın sessizce tükenmesini beklemektedir. Ta ki onu daha bir haftalıken terk edip giden ailesi aniden karşısına çıkana dek. Asu ne yapacağını bilemezken tuhaf bir karşılaşma ardından hayatına aniden giren o aile ile şu ana kadar tatmadığı bütün duyguları yaşayacaktır. Bu kitapta kanın değil kalbin ne kadar önemli olduğunu anlayacak sınız. Gerçek ailem kurgusu gibidir ancak burada bahsedilen o aile biyolojik aile değildir.

SEN VE BEN BU GECENİN RENGİYİZ

Bir camın buğulu görüntüsünün arkasından izlediği adamı artık tam yanında izliyordu.

İlk kitabım daha önce hiç kitap yazmamıştım tabii kağıt üzerinde yazdım ama bu sanal olarak paylaştığım ilk kitabım destek olursanız sevinirim 🥹

...hemen yan odanın kapı aralığından içeriye baktım. Kloms ve Dren yoktu. Sadece 15-16 yaşlarında kitap okuyan bir çocuk vardı. İçeri giren kadın elinde ki iğne ile yavaş yavaş çocuğa ilerledi. Gölgesi çocuğun üzerine düştüğünde çocuk bakışlarını kadına kaldırdı. Kadın iğneyi kavrayarak hızla çocuğun ağzını kapadı ve şah damarının hemen yanına iğneyi sapladı. Gözleri kayan çocuğa kocaman büyümüş gözlerimle bakarken görevli kadın çocuğu kucağına aldı ve kapıya doğru yöneldi. Hızlı adımlarla odaya döndüm. Lanet olsun. Burada neler oluyor?