Gecenin içinde kaybolmuş sokaklarda, isimlerin değil kod adlarının hüküm sürdüğü bir şehirde doğdum. Silahların konuştuğu, suskunluğun öldürdüğü bir yerde… Burada cinayet bir sonuçtur. Aşk bir zaaf. Tutku ise en tehlikeli silahtır. Ve bazen insan, en çok düşmanına benzemeye başladığında kendiyle yüzleşir.

“Ben çok yandım Serkan. Nasıl yakılır bilmeden yandım. Çok olmadı yakmayı da öğrendim. Sen benimle yapmazsın. Yanarsın, kül olursun, yok olursun. Sonra ben sönerim. İkimize de yazık olur.” Konuşamazdı. Beni ikna edemezdi. Etmemeliydi. Aşkta gözüm yoktu benim. Derdim intikam da değildi. Adalet istiyordum. “Başka amacım yok benim. Olmayacak. Çok yanan çok yakar Serkan. Ben sana yanmayı vadedemem.” “Ben barutum, kenarda köşede ateşin ona gelmesini bekleyen, onu yaksın diye gün sayan barutum. Sen beni yakarsan kül olurum….Uğruna. Gık demem. Çünkü niye biliyor musun? Senin söylediğin gibi ne ateş olmadan barut bir işe yarar ne de barut olmadan ateş alevlenir.”