Alaz, sıradan bir gecede denizin üzerinde açılan gizemli bir geçitten geçerek daha önce hiç bilmediği Yakamoz Diyarına ulaşır. Ancak bu yabancı dünyada onu bekleyen Meyra`yı gördüğü anda, aralarında açıklayamadığı bir bağ olduğunu hisseder. Alaz, Yakamoz`un sırlarını araştırdıkça kendi geçmişinin sandığından çok daha farklı olduğunu keşfeder. Gizemli geçitler, unutulmuş sırlar ve iki dünya arasındaki tehlikeli denge onları hiç beklemedikleri bir yolculuğa sürükler. Alaz ve Meyra, hem Yakamoz`un gerçeğini ortaya çıkarmaya hem de aralarındaki bağı anlamaya çalışırken, geçmişten gelen sırların peşlerini bırakmayacağını fark ederler. Bazı kapılar başka dünyalara açılır. Bazılarıysa insanın kendi geçmişine...

Arhan`ın sıcak nefesi boynuma çarparken göğsüne daha da sokuldum. Onun da benim gibi anın etkisiyle mest olduğunu hissedebiliyordum. Kalp atışlarımız düzene girerken Arhan saçlarımdan öptü. "Sana bir hediyem daha var," dedi kısık bir sesle. "Hediyelerin en güzelini aldım ben," dedim mırıldanarak. Dudaklarımda asılı kalan o gülümseme hiç gitmeyecek gibi oraya yerleşmişti. Arhan`ın iç ısıtan keyifli gülüşünü duydum. Kollarını bana daha sıkı sarıp, beni iyice göğsüne bastırdı. "O sana değil, bana hediye sevgilim," dedi gülerken. Ben de güldüm. •_________ "İkimize bir mutlu son, hayal et sevgilim." Efsun, geçmişin gölgelerinden kaçarken hiç beklemediği anda karşısına çıkan Arhan sayesinde kendine sevgiyle, güvenle, aşkla ve umutla örülmüş bir dünya kurdu; ama bazı sırlar ve gerçekler öyle ağırdı ki, büyü bozulduğunda geriye yalnızca hiçlik kaldı. Bazı anlar öyle lanetliydi ki, Arhan`ın gidişiyle Efsun`dan sadece bir kalp değil aynı zamanda bir akıl da eksilmişti. Efsun`un kendine dünya bildiği o güvenli yuvası başına yıkılmıştı. Ve artık Efsun Arslan bir hiçlikten ibaretti... ⸻

Deli Timi, "imkansızı başarmak" mottosuyla çalışan, sınır tanımayan bir askeri timdir. Hayatları, tehlikeli ve gizli görevlerle şekillenirken, birbirleriyle olan ilişkileri onları sadece asker olarak değil, bir aile olarak da birbirine bağlamaktadır. Devrim Komutan`ın liderliğinde, timin her üyesi, görevde hayatta kalma mücadelesinin yanı sıra, kendi iç savaşlarıyla da yüzleşir. Fakat her şeyden önce, bir şey kesindir: Hedef yok, sınır yok.

sıradan halktan olan fl yani Nessia Edenborg babası ve erkek karteşiyle yaşıyordur anck babası anneleri öldükten sonra alkol ile kumar bağımlısı olmuş hatta nessia ve erkek kardeşine br kaç kere şiddet uygulamaya bile kalkışmıştır bu durum böyle sürmüştü takiiii babası imparatorluğun korkulan grandüküne yani acımasız şaman düküne borçlanana kadar ancak borcunu ödeyemez bunun üzerine nessia yı satar.... (merhabaaa ;) bu benim yeni kitabım ve açıkçası ilk kez böyle bir kurgu yazıyorum oldukça heyecanlıyım ve bu işlerde biraz yeniyim yazım hatalarım mantık hatalarım olabilir şimdiden bunlar için özür dilerim umarım beğenirsiniz iyi okumalar dilerim:D)

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"

“Sözler sözlere karıştı. Kavga iyice büyüdü ve alevlendi. Kor bir alev gibi sönmesi imkânsız oldu.” “Ve bu olayda yanan Alina oldu”

"..ayrıca bir dahaki sefere, nefesini tutmayı unutma. İçindeki zehrin nabzını kapının ardından bile duyabiliyorum."

“Daha kaç kurban gidecek böyle? Kaç kişinin daha ölümünün sebebi olacağım? Bir kelebek uğuruna oluşan bu ayaklanma, ay ışığına ne zaman kavuşacak? Daha ne kadar tahammül etmem lazım bu karanlığa?” İki polis. İki ebeveyn. İki can. Sadece onların değil, küçük bir kızın da ölümüne sebep olan kurşunlar. Geçmişin yemin ve sözleriyle yaşamaya yemin etmiş, bildiklerinden fazlası olduğunu fark eden bir kız. Gerçekler açığa çıkınca o kişiyle empati kurmam doğru muydu? Ona acımam normal miydi? Benim verdiğim ifade sonucu içeri giren bu adamı sekiz yıl sonunda kendi laflarımla kurtarmak, savunmak ve onun için çabalamak hedefime ulaşmam için bir basamaktan mı ibaretti? Tüm bu karışıklık, çelişki, yaşananlar ve yaşanacaklar, adaletin kırılmış, hatta harabeye dönmüş olduğunun göstergesi değildi de neydi?

Ormanın içindeyim heryer sisli tam önümde yavru bir kurt duruyor yanına avcılardan biri yaklaşıyor kurt sonra tüm saldırganlığıyla avcıya saldırıyor Çığlık attım Gördüklerim beni dehşete düşürmüştür o.. O.. O kurt az önce Bi.. Bi.. Bir avcıyı öldürmüştü ve attığım çığlıkla bana dönüp hırlamaya başladı bende ger geri gitmeye başladım "cici kurt" elime dal alıp kurta gösterdim "bak bu sopa ben dalı uzağa atıcam sende onu yakalayıp bana hiç getirmiyceksin Kurt daha çok hırladı " tamam tamam getirirsin yeterki hırlama " Elimi kalbime koydum " bak kalbim hizlı atıyor ben kriz geçirmeden sen bir yaylana yaylana gitsen" sonra daha çok üstüme gelmeye başladı ama bu sefer hırlamıyordu beni korkutnak istemiyor gibi usul usul geliyordu Acaba benmi yanlış anlattım diye düşündüm "bak kurtcum bu yol" Ona düz orman yolunu gösterdim İleriye doğru ellerimi salladım "buda gitmek"....

Babam ve annem öldüğünde bana gözü gibi bakacağına söz vermişti dayım oysaki. Belkide gözünü sevmiyordur diye düşünürdüm küçükken. Çok saf düşünceler bunlar. Çünkü dayım gözünü benden çok seviyordu. Daha doğrusu beni sevmiyordu. Ama beni satacak kadar olduğunu düşünmemiştim. Beni sırf para için zorla evlendiriliyordu. İşin kötü yanı evleneceğim adamda zorla evlendiriliyordu. Amcamı beni dövdüğü için affederim. Beni açlıktan bayılttığı için affederim. Doğum günlerimde ayriyetten bana eziyet ettiği için affederim. Bayılana kadar bana özür dilettiği için affederim. Belki.... Ama beni bir eşyaymışım gibi sattığı için asla affetmeyeceğim.

"Bizim bir araya gelmememiz gerekiyordur belki Oğuz. Belki de ikimizde Tanrı tarafından lanetlenmişizdir."

Bu kitap şiddet,olumsuz ögeler içerir.

Alışılmış şiirlerinden farklı bir üslup ve kuralsızlıklar ile oluşturulmuştur. Kitabım wattpadde de yayındadır. Şiirler bana aittir. Alıntı değil.

ELRENYA Gücün, kaderin ve ateşin diyarı. (Basılacak haliyle Elrenya, buradaki versiyonu ELRADA olacaktır bilginize, karışıklık olmasın.) Bir prensesin bileğinde yankılanan kehanet, dört krallığın dengesini sarsmak üzere. Ateşin öfkesine, rüzgarın özgürlüğüne, suyun dinginliğine ve toprağın sabrına hükmeden kadim sırlar, yeniden gün yüzüne çıkıyor. Bu topraklarda her element bir kader, her krallık bir sınavdır. Kimi zaman kaderin kendisi, ateşin ta kendisidir. Zamanın sisleri arasında, hiçbir haritanın çizmediği topraklarda, gökten bir ejderha indi yeryüzüne. Ve o ejderha, ilk nefesini toprağa üflediğinde, ateş fokurdadı, taş çatladı, dünya kıpırdadı. Alevin ortasında bir çocuk doğdu. Onun adı Karthor’du. Ateş onun damarlarında çağladı, iradesiyle volkanlar uyanırdı. O, Ateş Krallığı’nın ilk hükümdarı oldu. Ve sonra Karthor’a eş olacak kudrette biri doğdu: Valdyn. Ateşi harlayacak bir kraliçeydi o. Onunla birlikte krallık büyüdü, diyar şekil aldı. Sonra toprak ses verdi. “Hayatsız olan kurur.” Alevin yanındaki çatlaktan bir başka yaşam filizlendi: Ardından nehirlerin öfkesinden ve kayalıkların gözyaşından Veldoria yükseldi, Su Krallığı doğdu. Su büyüttü, yeşertti, doğayı besledi. Ticaret gelişti, bahçeler gül verdi. Lysvalis doğdu. Ve karanlıkta biri fısıldadı: “Her kömür, içinde bir elmas saklar.” Madenlerin derinliğinden yükselen yankıyla doğdu, Glyndral de. Ve Karanlığın içinde ışık olmayı seçti. Her biri bir kader, her biri bir halktı denge içinde. Ve bu denge... çok uzun süredir kırılmanın eşiğindeydi.

Önsöz Bu kitabı sana yazdım... Belki hiç okumayacaksın, belki de bir gün bir mısrada kendini bulacaksın. Ama bil ki her şiir, kalbimden dökülen bir gölgenin izini taşıyor. Aşk, çoğu zaman söylenemeyen kelimelerle büyür. Suskunlukların, göz göze gelmelerin, “keşke”lerin arasında var olur. Ben de sustum çoğu zaman. Ama içimdeki şiir hiç susmadı. Bu sayfalarda birine duyulan sevdanın, bir bakışla başlayan hayalin, bir ayrılıkla büyüyen sessizliğin izleri var. Bu, belki senin hikâyen… belki de hepimizin ortak yalnızlığı. Eğer bu satırlarda biraz kendini bulursan, bil ki yalnız değilsin. Aşk hepimizin kalbinde aynı yerden dokunur. Bu kitabı gölgesiyle kalbime dokunan herkese adıyorum… Ama en çok, hiç dokunamayıp da hep orada kalan “sen”e. — Sinyorita

"Unutma, umut ışıkları asla unutulmaz. Kaybolsa bile." Mira’nın sıradan hayatı, ailesinin İtalya’ya taşınmasıyla altüst olur. Sessizliğin hâkim olduğu günlerin ortasında hayatına giren Asır’la birlikte, gizemli birinden gelen mektuplar almaya başlar. Her mektup, geçmişe açılan bir kapı, karanlık bir sırrın parçasıdır. Mira ve Asır, ipuçlarının izini sürerken yalnızca mektuplarla değil, kendi korkularıyla da yüzleşirler. Geçmişin hayaletleriyle gelecek arasında sıkışıp kalan Mira, en karanlık bulmacanın cevabını arar: Gerçek kime ait? Ve onu kim gölgelerden izliyor?

Geçmiş değiştirilemez lakin gelecek hâlâ sizin ellerinizdedir, her ne kadar Tanrı tarafından terk edilmiş olsanız da. Doktor Perseus de hayatının baharında Tanrı ona sırtını çevirmiş ve onu uçsuz bucaksız bir hiçliğe göndermiştir. Elbette ki Perseus`un inandığı Tanrı, kullarını iyiliğe sevk ederken bazılarına ceza maiyetinde sınama yapan biridir ancak Doktor Perseus`un anlam veremediği şey: Kendisinin yanlış hiçbir şey yapmamasıdır. Geçmişte verdiği yanlış bir karar dışında...

Kendi dünyasında, dünyasına ait olmayan güçlerle doğan bir kız.. Kendi dünyasında, en güçlü kurt, bir delta, bir varis ama yarım Diğer yarısı başka bir boyutta bu kadar uzakken bulabilecek mi? Suratsız, sinirli bir varis Güçlü ama yalnız bir doktor Varis onu bırakacak mı? Doktor inadı bırakıp mührü kabullenecek mi? Biri inat biri aşık Ve koca bir boyut Hazırsan alalım seni içeri :)

Saladığın numara mafya çıkarsa ne olur ?

Ailesi insanlar tarafından acımasızca katledilen bir kadınla bir ve halkını korumaya çalışan bir adam insanoğluyla vampirler arasında geçen bir takım olaylar

"Ne arzu edersiniz?" Diye sordu hanımefendi. "Bir içim su..." Dedi beyefendi. Kaşlarını çattı genç kız. "Anlamadım?" "Affedersiniz." Diyerekten önünü ilikledi beyefendi.

29.04.2024 Başlangıç tarihini bırakabilirsiniz.

O, ne kadar ışıklar altında olmalıysa ben o kadar gölgelerde gezmeliydim. Ruhum, bedenim ve hatta işim bile olmaz derken kalbim alev alev onunla yanıyordu. Her şey yolunda gitmeye o kadar müsaitti ki buna tutunup tüm itirazlara rağmen kalbimin istediği yolu takip ettim. Fakat dünya başka bir hikaye yazmama izin vermedi. Yolun sonu ikiye ayrılıyordu, onunla gidecek ve ışığını söndürecektim ya da bildiğim yalnızlıkta boğulacak kendimden vazgeçecektim.

Kum azalarak süzüle süzüle aşağı akıyordu ben neredeydim ne yapıyordum. Geçmişini arayan Meltem bekleyişten vaz geçişe ardından kayboluşa arayışa ve bitişe gidecektir. Peki yolun sonunda gerçeklerle yüzleşebilecek midir? Yüzleştiği şeylerin ağırlığıyla başa çıkabilecek midir? Bir Kum saati hikayesi. Zaman daralıyordu... Altı çocuğun hikayesini anlatan bir kitap.

Günlerden Çarşamba, O zamanlar 10 yaşındaydım... İnsanların dünyasını bir toz bulutu üzerinde, yaşanabilir bir yer sanıyordum. 10 yaşındaki bir çocuk nereden bilebilir ki ailesinin ondan nefret ettiğini? Bilemez. Nasıl anlayabilir? Ben anlamamıştım. Kitappad`te bu isimli ilk kitaptır. Konusu bana aittir (ç)alınması durumunda gerekli işlemler yapılacaktır.