Arkamdan gelen ses ile adımlarım durdu. "Hey, yakışıklı!bunu unuttun galiba!"arkamı döndüğümde yere düşen araba anahtarını elinde gördüm. Kadın yanıma geldi titrek adımlarla. Sonra anahtarı uzattı. Tam alacakken geri çekti. Kaşlarım çatıldı. "Eğer bir kere öpüşürsek veririm." Nefes verdim. Sakin ol oğlum. Bileğini kavradım ve kadını kendime doğru çektim. Ama hesaplamalarımda bu kadar yakınıma çekeceğim yoktu. Burun buruna gelmiştik. Yutkundum. Kokusu burnuma ilişti. Derin bir nefes aldım. Kokusu... Acayip bir şekilde çok güzeldi. Vanilya kokuyordu. Ya da bir bilmediğim çiçek kokuyordu. Kokunun ne olduğunun önemi yoktu. Önemli olan bu kokuyu hep duymak istememdi. Parmaklarım hâlâ bileğindeydi. Kadın ise gözlerini gözlerime dikmiş, en ufak geri çekilme göstermeden bana bakıyordu. Aramızdaki mesafe o kadar azdı ki nefesi yüzüme çarpıyordu. Sinirle nefes verdim. "Şu anahtarı ver." Dudakları küçücük kıvrıldı. "Önce ödül." "Çocuk musunuz siz?" "Bazen." Gözlerimi kısa bir anlığına kapattım. Sabır taşı olsam çatlamıştım. Tam konuşacakken kadın bir anda kaşlarını hafifçe çattı. Bakışları omzumun arkasına kaydı. Yüzündeki o alaycı ifade silinmişti. "Yakışıklı..." Ses tonu değişmişti. Kaşlarım çatıldı. "Ne var?" Cevap vermedi. Kadın bir anda bana yaklaştı. Beklemedim.Parmaklarını ceketimin yakasına hafifçe tutturdu. Gözleri gözlerimdeydi. "Bir şey söyleyeyim mi?" "Söylemeyin." "Geç kaldın." Kaşlarım çatıldı. "Neye?" "Beni susturmaya." Sonra bir anda elimin arasından kayar gibi yaklaşarak ensemden tuttu.Ve dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bir saniyede. Gözlerim kocaman açıldı. O ise dudaklarımı emmeye başladı. Hareketsiz kaldım. Bu, bu, bu kadın ne yapıyordu?! Neden öpüyordu beni?! Öpüşmek mi? İĞRENÇ! BENİ SEN BOZARSIN