Zihnindeki gürültüden kaçıp ıssızlığın kucağına sığınan bir yazar… Dalgaların dövdüğü kayalıklar arasında, terk edilmiş bir kulübenin tozlu raflarında saklanan, sonu gelmemiş bir elyazması bulur. Sayfalar ilerledikçe yazarın depresif ruhu, kitabın kasvetli satırlarıyla tuhaf bir bağ kurar. Ancak son sayfaya geldiğinde onu büyük bir boşluk beklemektedir: Hikâye bitmemiştir. ​Yarım kalan her cümle, yazarın zihninde bir saplantıya dönüşür. Eksik olan o son satırları yazmak, sadece bir kitabı bitirmek değil, kendi ruhunu da iyileştirmek demektir. Kalemi eline alır, mürekkebi kağıda akıtır... Ama bilmediği bir dehşet vardır: Tamamlamaya çalıştığı şey kurgusal bir kâbus değil, yıllar önce işlenmiş, kan dondurucu bir cinayetin gerçek günlüğüdür. ​Mürekkep tazeledikçe, geçmişin gölgeleri canlanır. O son noktayı koymak için kurulan her hayal, katilin yarım bıraktığı işi tamamlamaya giden bir yoldur. Şimdi, kurbanının son nefesini kağıda döken gerçek katil ile o satırları sanatıyla hayata döndüren yazar, kurgu ile gerçeğin birbirine girdiği o karanlık sınırda karşı karşıyadır. ​"Senin hayal gücün, benim gerçeğimdi. Şimdi söyle yazar; bu hikâyenin sonu kimin kanıyla yazılacak?"

GÜNEŞİN GÖLGESİ Bazı gölgeler, en parlak ışığın bile aydınlatamayacağı kadar karanlıktır… Güneş, yatılı okulunda yeni bir hayata başlamaya çalışıyordu. Ancak herkesin önünde olan biri, her zaman hedef hâline gelir… özellikle yanlış zamanda, yanlış yerdeyse. Bir cinayet. Bir kurban. Ve suçlanan tek bir kişi: Güneş Atabey. Ona inanan az sayıda insan vardı; kimisi sessizce destek olurken, kimisi göze alamadığı tehlikeye rağmen onun yanında duruyordu. Fakat bu okulda kimin dost, kimin düşman olduğunu anlamak neredeyse imkânsızdı. Ve bu, yalnızca bir cinayet değildi. Derine indikçe sırlar çözülüyor, maskeler bir bir düşüyordu. Güneş, farkında bile olmadan çok daha büyük bir oyunun içine çekildiğini anlıyordu… Ve unutmayın! Bâzı gölgeler, en parlak ışığın bile aydinlatamayacağı kadar karanlıktır.... Gecenin Rüzgar`ı🌜...