Dünyanın bittiğini söylediler. O lüks koridorlar, parlak gelecek planları ve sarı taksilerin gürültüsü... hepsi saniyeler içinde nükleer bir ateşle kavrulacaktı. Babamın "Gümüş Protokolü" devradaydı. Seçkinler dondurulacak, genetik kodlarımız yeraltının soğuk mezarlığına mühürlenecekti. Bize "kurtarıldınız" dendi. Radyasyon ve yıkım içinde uyanacağımız o gri kıyamet gününü beklememiz istendi. Yanıldık. Tam 500 yıl sonra, o bakırımsı radyasyon kokusunu teneffüs etmek için değil; dondurucu, asidik ve klor kokan bir vaftizden uyanmak için mühürlü kapılarımız açıldı. Ama dışarısı cehennem değildi. Küllerin, yıkık binaların ve acı çığlıkların yerine; kristal kubbelerle kaplı, yerçekimine meydan okuyan sarmal kulelerin, süzülen hava araçlarının ve saf, dondurucu bir mükemmelliğin uzandığı tanrısal bir ütopya bulduk. Hastalık yok. Savaş yok. Fakirlik yok. Her şey... mükemmel. İşte o an, asıl kıyametin koptuğunu anladık. Babanın o elitist protokolü bizi sadece yaşatmak için dondurmamıştı. Dışarıdaki milyonlar, bu sahte cennetin kusursuz hava filtrelerini tıkayacak birer "atık" olarak ezilip geçerken; biz, bu ruhsuz, hiçbir şey hissedemeyecek kadar mükemmelleşmiş dünyanın kafesindeki vahşi hayvanlar, antik çağ kalıntıları olarak korunmuştuk. Medeniyet ölmemişti. Sadece bizi, kendi hayvansal hayatta kalma güdümüzü bir deney ya da eğlence aracı olarak saklamak için mühürlemişti. Kıyamet hiç gelmedi. Asıl kıyamet, bu sahte cennetin parlayan camlarını aşağı indirmektir.

"Küllerinden doğacak bir dünyanın kahramanları olacağımızı sanıyorduk... Ta ki o kan kokan, paslı Akademi`ye uyanana kadar." Yıl 2026. Nükleer kıyamet gökyüzünü yırtarken, insanlığın kusursuz genetiğe sahip 250 genci "Gümüş Protokol" yalanıyla yeraltına indirildi. Amaç, 500 yıllık bir uykunun ardından yeryüzüne çıkıp medeniyeti yeniden inşa etmeleriydi. Ancak 2526 yılına uyandıklarında, gerçek cehennemle yüzleştiler. Dışarısı ölümcül radyasyonun ve çorak toprakların hüküm sürdüğü bir mezarlıktı. Hayatta kalanlar ise insanlıklarını çoktan kaybetmiş; duvarların ardında "Sürü" psikolojisiyle hareket eden, kana susamış ve mutasyona uğramış acımasız elitlere, yani Alfalara dönüşmüştü. Ve Gümüş Protokol`ün çocukları birer kurtarıcı değil, bu vahşi Yeni Dünya`nın hastalıklı kanını temizlemek için dondurulmuş paha biçilemez "kölelerdi". Eski Dünya`nın gençleri, kendilerini ölümcül bir hiyerarşinin, akran zorbalığının ve vahşi kuralların işlediği karanlık bir Akademi`nin ortasında bulur. Radyasyonlu maden ocaklarında çürümekten kurtulmanın tek bir yolu vardır: Akademi`nin en üst düzey, en tehlikeli liderlerine safkan genetik bir kaynak olarak "mühürlenmek". Bu bir aşk veya evlilik değil; kanla yazılmış, psikolojik bir hayatta kalma anlaşmasıdır. Gündüzleri kana susamış muhafızların ve toksik bir liderin gölgesinde hayatta kalmaya çalışan gençler, geceleri eski dünyadan kalma kırık bir tabletin ekranında kimliklerini gizleyerek fısıldaşır. Texting mesajlarının arasına gizlenmiş şifreler, büyük bir isyanın kıvılcımını taşımaktadır. Bizi gerçekten yaşatmak için mi kurtardılar? Yoksa kendi cehennemlerine kurban etmek için mi? Hayatta kalmak için kuralları yık. Sürüyü alt et. Ve ne pahasına olursa olsun, seni esir alan o karanlığa aşık olma. Yazan: Metin Can Tığlı Kategoriler: Distopya, Psikolojik Gerilim, Karanlık Akademi (Genç Kurgu), Hayatta Kalma, Karanlık Romantizm

Köstebek – İhanet, sırlar ve kaçınılmaz bir aşk hikayesi… FBI ajanı Alev Lal Candan, en tehlikeli görevlerinden birinde, mafya dünyasının içine sızmak zorunda kalır. Sahte kimliğiyle Fikret’in güvenini kazanıp onun için çalışmaya başlarken, kader onu Serkan Okyanus Kalkan ile karşı karşıya getirir. Serkan, başından beri Alev’in gerçek kimliğini bilmektedir ve ikisi de ölümcül bir oyunun içinde olduklarını fark ederler. Ancak düşmanken birbirlerine çekilmeleri, tüm dengeleri altüst edecektir. Görev mi, yoksa aşk mı? Alev ve Serkan, birbirlerini yok etmek zorundayken kalplerine engel olabilecekler mi?