"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia`yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği`nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

Boynum bükülmedi yada çenem düşmedi. Hâlâ dimdik ayaktaydım, onun karşısında. O ise öfkeden ne yapacağını bilemiyordu. Yaşananlar sadece benim suçum değildi, onun da suçuydu. Sadece ben suçlanamazdım. "Bu kadar mı Neslihan? Sen sadece bu kadar mısın? Bu sözlerden mi ibaretsin?" Canım yandı. Ben sadece anlaşılmak istiyorum diye haykırmak istedim. Yapamadım. Dik tuttum çenemi de, omuzlarımı da. "Bu kadar. Ne çok, ne az. Olması gerektiği kadardı her şey." Öyle bir baktı ki, sanki tüm binalar üstüme yıkıldı. Mezara gömüldüm, üstüme toprak atıp nefesimi kestiler. "Sen taş kalpli canavarın tekisin, Neslihan!" Zaman durdu, kalpler yavaşladı. Kalp durdu, taş kalbim onu öldürdü. Ben canavar değilim demek istedim, diyemedim. Öylece durdum, hiçbir şey yapmadım, demedim. Sadece durdum. Yüzüme bakıyor, bir tepki vermemi bekliyordu. Vermedim, duygusuz değil miydim zaten? Öyleydim. Saati kazı aklına Neslihan, bugün günlerden ayrılık günü. Artık yollar ne onu sana, ne de seni ona götürecek.