"Kafka’nın dediği gibi, çaresizlik bazen insanın kendi kalbinin gürültüsünden başka bir şey duyamamasıdır. Ve Woolf’un hatırlattığı üzere; en büyük yalnızlık, sığındığın her gökyüzünde biraz daha yabancılaşmaktır. Bu roman; çaresizliğin içinden geçerek kendi kalbine mülteci olanların hikayesidir." "Aşk, her şeyin bittiği yerde başlayan o sarsılmaz inattır; insan unuttuğu şeyleri bile kalbiyle hatırlar. Çünkü mesafe ve zaman sadece teni ayırır, birbirine mühürlenmiş ruhları asla." "Büyük bir acı, ruhun göç etmesidir. İnsan yaşarken de mülteci olabilir; kendi bedeninden, kendi geçmişinden ve kendi ülkesinden kaçmak zorunda kaldığında..." — Stefan Zweig

7 yaşında bütün hayatı alt üst olan küçük kız linanın hayat hikayesi

milyonlarca masal okundu, dillerde milyonlarca rivayet dolandı. ama bir tanesi sadece yalnız kalplere ekildi. corvina meadow, manhattan`da yaşayan tasarımcılardan sadece biriydi. işinde başarılıydı ancak ona bakan gözlerin yorumuyla `pırıltısı` yoktu. içine kapanık bir çocukluğun yetişkinlik evresinde devam etmesi corvina için de sürpriz olmamıştı. nihayetinde doğum günü sabahında gitmek zorunda olduğu iş görüşmesi de istediği gibi sonuçlanmadı, hakkı olduğunu düşündüğü işi kaçırmıştı. görünmez olduğunu hissettiren kalabalığın içerisinde umutsuzca bir dilek tuttu. ama beklediğinin aksine onu dinleyen biri vardı: gökyüzündeki vadedilen ruhu.