Geri çekilmek istedim ama sırtım soğuk taş duvarla buluştuğunda, kaçacak hiçbir yerimin kalmadığını anladım. Elini yanı başımdaki duvara yaslayıp üzerime biraz daha eğildi; üzerimdeki o ağır, tanıdık parfüm kokusu nefesimi kesmeye yetmişti. ``Kaçıyorsun benden,`` dedi, sesindeki o tehlikeli tını zihnimi bulandırırken. Başımı dik tutmaya çalışarak gözlerine meydan okudum. ``Kaçmıyorum,`` diye fısıldadım, sesimin titremesini engellemek için büyük bir savaş vererek. ``Sadece ateşe yaklaşmamak için direniyorum.`` Dudaklarında alaylı, bir o kadar da tehlikeli bir kıvrılma belirdi. ``Geç kaldın,`` diye mırıldandı parmakları çenemle buluştuğunda. ``Çoktan yandın, güzelim. Şimdi sadece kül olmamızı izleyeceğiz.”

역전된 새장 (Yeokjeon-doen Saejang) | Tersine Dönen Kafes "Kendi ellerimle inşa ettiğim kafese, avımı değil; asıl avcıyı hapsettiğimi sanıyordum." Chae Ah-in için hayat, başkalarının hayatında sadece bir figüran olmaktan ibaretti. Ta ki o güne kadar. Seul`ün pırıltılı sokaklarının, barınaktaki kahve kokularının ve bastırılmış çığlıklarının ardında, bir gün Han Se-jin’i kendi karanlık dünyasına çekmeye karar verdi. Her şey planlıydı; her saniye, her hareket, her yalan... Ancak bir kara panterin pençesine düştüğünüzde, kafesin kapısını kimin kilitlediğinin bir önemi kalmaz. Ünlü ve kusursuz yönetmen Han Se-jin, maskesinin ardında sadece sanatı değil, karanlık geçmişine dair kanlı sırları da saklıyordu. Ah-in onu kaçırdığını sandığı an, aslında bambaşka bir senaryonun parçası haline geldi. Otoparkta başlayan bu gerilim, dağ evinin izole karanlığında şehvet ve acıyla mühürlenen suç ortaklığına evrildi. İki yanderenin birbirini yok etme pahasına birbirine tutunduğu bu labirentte; av kim, avcı kim? İnsan ruhunun en derinindeki o tekinsiz arzular, mülkiyetin mutlaklığıyla çarpışırken, geriye sadece tek bir soru kalıyor: Kafes kapandığında, içeride kalan son kişi kim olacak? Birbirini yutmak için yaratılmış iki ruhun, imkansız ve tehlikeli suç ortaklığına hoş geldiniz. Mücahidem Şehide-i Cahide

Bir evlilikle başladı. Ama bu evlilik aşk için değil, suçun tam ortasına sızmak içindi. Kerem Arslan, bir örgütün kalbine girmek için kendi hayatından vazgeçmeyi kabul etti. Yeni bir kimlik, yeni bir soyadı ve herkesin gözü önünde yapılmış sahte bir nikâh. Defne Karahan içinse bu evlilik, ailesinin karanlık mirasını taşımaya devam etmenin başka bir yoluydu. Güçlü görünmesi gerekiyordu. İtaatkâr. Sessiz. Ama ikisinin de hesaba katmadığı bir şey vardı: Bir zamanlar birbirlerini sevmiş olmaları. Yıllar önce yarım kalan bir çocukluk aşkı, şimdi aynı yatakta, aynı soyadının altında yeniden nefes alıyordu. Her bakış tehlikeydi. Her dokunuş delil. Her arzu ölüm fermanı olabilirdi. Çünkü bu evlilik izleniyordu. Çünkü aşk yasaktı. Çünkü biri rolünü unutursa, ikisi de yok olacaktı. Tenimdeki Yalan, sahte kimlikler arasında sıkışmış bir aşkı, bedende taşınan sırları, nikâh masasında verilen yalan sözlerin altında büyüyen gerçek tutkuyu anlatıyor. Bu romanda aşk masum değil. Bu romanda evlilik güvenli değil. Bu romanda herkesin bir rolü var… ama ten yalan söylemiyor.