Evrenin başlangıcından beri bütün tanrı ve tanrıçalar uyum içinde varlıklarını sürdürüyordu. Işığın Tanrısı, Karanlığın Tanrıçası, Yeryüzü Tanrıçası, Gökyüzü Tanrısı, Su Tanrıçası ve Güneş Tanrısı; evrenin altı büyük yöneticisi, düzenin koruyucuları ve var olan en kudretli ilahi varlıklardı. Fakat bu kusursuz denge sonsuza dek sürmedi. Karanlığın Tanrıçası, Işığın Tanrısı`nın kendisinden üstün görülmesine ve sürekli onun gölgesinde kalmasına daha fazla katlanamadı. Gururu öfkeye, öfkesi ise savaşa dönüştü. Kendi safında yer alan varlıklarla birlikte ışığa karşı ayaklandı. Savaş, gökleri titretti, denizleri kabarttı ve yeryüzünü paramparça etti. Evrenin dengesi ilk kez böylesine büyük bir tehdit altındaydı. Bunun üzerine diğer yöneticiler güçlerini birleştirdi. Düzeni korumak uğruna Karanlığın Tanrıçası`nı mağlup ederek sonsuz bir mührün ardına hapsettiler. Mühürlenmeden hemen önce Karanlığın Tanrıçası, nefret dolu bakışlarını yöneticilere çevirdi ve bütün evreni titreten bir lanet savurdu: "Bir gün kendime bir varis seçeceğim. O, hepinizden daha güçlü olacak. Mührümü kıracak, karanlığı yeniden yükseltecek ve hepinizin sonunu getirecek." Sözleri, zamanın derinliklerine kazınan bir kehanete dönüştü. O günden sonra Karanlığın Tanrıçası`na sadık kalanlar, varisin gelişini umut ve heyecanla beklemeye başladı. Işığın tarafında olanlar ise aynı kehaneti korkuyla hatırlıyor, bir gün karanlığın varisinin ortaya çıkacağı endişesiyle yaşamlarını sürdürüyordu. Ve böylece, evren yeni bir savaşın tohumlarını içinde büyütmeye başladı.