& Doktor Elif Yıldız & K. Üsteğmen Cihan Akay * Herşey üsteğmen Cihan`ın künyesini hastanede düşürmesiyle başladı . Doktor Elif`in künye` nin sahibini her gece düşündü. Hiç beklemediği bir anda karşısına çıkan künye`nin sahibinin gözlerine ilk bakışta aşık oldu. +Künye... Size ait değil mi? -Künyemin sizde ne işi var? Kitap kapağını tasarlayan ZEHRA arkadaşıma çok teşekkür ederim. @_gecenin_leydisi_

{Murat ALACALI} Dudakları feci şekilde beni ıslatırken altımda kıvranan bedenini sabitlemek için kollarını omzuma sardım. Yarım kalan kemeri zorlarken gözlerini açtı…. Siyahta parlayan gözlerinde buz mavisi vardı… karnıma giren kramplar ile dikkat kesildim. Gözleri… ilk defa detaylıca bakıyordum. “Mavi?” Dudaklarım ilk defa istemsiz hareket etmişti. Gözleri bana odaklanırken dudaklarımız arasındaki mesafe onu hiç etkilememişti. Açıklama yapmaya hazırlanırken yüz ifademi süzüp konuşmaya başladı; “Evet…. Ailemden kalma bir şey o. Genelde gözlerim büyüdüğünde, heyecan duyduğumda yada sevindiğimde o köşede parlar..” “Ben… hiç denk gelmedim…” Somurtkan duran suratı, kızarık yanakları ve alaycı gülüşü ile yine cezbediyordu beni. “Çok kez denk geldin Murat… ama sen gözlerime değil. Ruhuma bakıyordun… beni korumaya çalışıyordun.”

SAVAŞIN ORTASINDA ALEV ALAN BİR AŞK. AŞKI KURTARMAK İÇİN YARATILAN YENİ BİR SAVAŞ

Geçmişin enkazından sıyrılıp kendi küllerinden yeniden doğan bir kadın, geçmişi arkasında bırakıp temiz bir sayfaya başlayabilir mi? Yoksa o küller, adım atmaya çalıştığı yeni hayatı da içine çekecek devasa bir yangına mı dönüşecek? Lidya, kendi içindeki savaşı kazanmaya çalışırken, onun bu tehlikeli dönüşümünü uzaktan bir gölge gibi izleyen Derya’nın tek bir sorusu vardı: Bir insan, kaderini yeniden yazarken ne kadar ileri gidebilirdi? Ve Derya, Lidya’nın bu geri dönülmez değişimine, kendini yok etme pahasına attığı bu adımlara gerçekten izin verecek miydi? Hayat, planlanmamış bir anın, küçücük bir tesadüfen ibarettir. Kalabalık bir caddede, sert bir omuz darbesiyle kesişen iki yabancı yol... Lidya’nın o an sadece teğet geçtiğini sandığı o sert, vakur askerin varlığı, kaderin görünmez ipleriyle hayatına düğümlenecekti. O karmaşada, o askerin ruhunu ve adını taşıyan askeri künyesi, bir sır gibi Lidya’nın çantasına düştüğünde, ikisi için de geri dönüşü olmayan bir saatin çarkları dönmeye başladı. Kayıp künyesinin peşine düşen Alparslan Sönmez, sadece adını değil, arkasındaki o karanlık ve gizemli dünyayı da beraberinde getirdi. Numaraların takas edildiği, mesafeli ama her kelimesinde bir çelişkinin filizlendiği o tanışma, onları her dakika yan yana getirmeyecekti belki... Ama yan yana geldikleri o nadir anlar, adeta bir infaz mangasının karşısında durmak gibiydi. Yolları bir kez daha askeri sınırların soğuk duvarları arasında kesiştiğinde, Lidya’nın gözlerinde sadece merak değil, o tezatlığın getirdiği bir arayış vardı. Karşısında duran adama sordu: "Bu timin adı ne?" Alparslan Sönmez, gözlerinde bin bir muharebenin soğukluğu ve gururuyla baktı ona. Dudaklarından dökülen isim, sadece askeri bir birlik değil, adeta bir cehennem tasviriydi: "Kızıl Tamu." Ve ekledi Alparslan; o sadece ikisinin arasındaki o çözülmez çelişkiyi, kimsenin anlayamayacağı o gizli bağı mühürleyen, yüreğe işleyen o anlamlı cümleyle: "Kızıl Tamu, cehennemin en harlı ateşidir Lidya... Biz o ateşin içinde doğduk. Şimdi ne sen o ateşten kaçabilirsin, ne de ben seni o yangının ortasında bırakabilirim. Biz artık birbirimize doğrultulmuş iki silahız; her karşılaşmamız, kendi kalbimize sıktığımız bir çapraz ateş." Şimdi namlular birbirine dönük, mesafeler uzak ama bağlar kördüğüm. İki farklı dünyanın, tek bir künyeyle başlayan o amansız hikayesi... Çapraz Ateş başlıyor. Karşı karşıya geldikleri an, kim hayatta kalacak?

“Feda…” “Bu can bir tek sana Feda güzelim.” •polis kurgusu

Bir mührün kalplerde ne gibi şeylere yol açabileceğini hiç düşündünüz mü?

Zeynep için hayat, annesinin ve babasının ayyıldızlı bayrağı sarılı tabutlarını gördüğü gün durmuştu. Rakamların dünyasına sığınan, yeşil gözlerinde koca bir kederi saklayan o kız için artık her yer yabancı, her sokak çıkmazdı. Yiğit için ise hayat, Zeynep’i düştüğü karanlık kuyudan çıkarmaktan ibaretti. Babasının en yakın arkadaşına emanetiydi o; kardeşi gibi büyüdüğü, ama kalbinin ritmini değiştiren o sessiz fırtına. Bir yaraları iyileştirmek için eczacı olduğu, diğeri o yaralar hiç açılmasın diye asker. Ama Kaderin onlar için yazdığı reçete çok başkaydı. Kardeşlikten aşka, misafirlikten aidiyete uzanan zorlu bir yolculuk… “Bazı yaralar merhemle değil, sadece bir çift yeşil gözün içindeki huzurla iyileşir.“ “Zeynep,” “Efendim.” “ sen babanın bana bırakmış olduğu bir miras, kalbimin ise ilk ve son durağısın. “