Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

hastanede gözlerimi açmıştım ne olmuştu bana? annem ve babamı kaybetmiştim canımdan çok sevdiğim ailemi ... üstümde hastane giysileri vardı odadan çıkmak için kapıya yöneldim ölmemişlerdi hayır! bu olamazdı odadan çıktığımda buraya doğru gelen bir doktor gördüm bana baktı ne söyleyeceğini bilmiyor gibiydi "biyolojik ailen bulunmuş baban seni almaya gelecek "anlamayarak ona baktım ne saçmalıyordu bu adam "N-ne " diyebilmiştim sadece "biliyorum çok zor ama savcılıkla konuşmuş, dava açmış" bana şaka yapıyor olmalıydı sinirle konuştum "Hayır! benim ailem onlar öldüler" bana acıyan gözlerle baktı "kolay olmayacağını biliyorum ama avukat çoktan her şeyi halletti" göz yaşlarımı sildim "kaç gündür uyuyorum ben " bana bakarak konuştu "üç gündür uyuyorsun "Gözlerimi kapattım. Üç gün... Üç gündür annemin sesini duymamıştım. Üç gündür babam saçlarımdan öpmemişti. Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım...

Bazen bazı hayaller gerçekleşmek için zamana ihtiyaç duyar. Tuana, yıllar önce gözlerinde hep küçük bir kız olarak kaldığı adama duyduğu aşkı geride bıraktığını sanıyordu. Kendine verdiği tek söz vardı: Bir daha aynı hayalin peşinden gitmeyecek, kalbini aynı acıyla sınamayacaktı. Fakat kaderin, yarım kalan hikâyeler için bambaşka planları vardı. Yıllar sonra yeniden kesişen yollar... Kahkahalara karışan yanlış anlaşılmalar, bitmek bilmeyen aile planları ve her karşılaşmada biraz daha büyüyen duygular... Bir zamanlar onu yalnızca küçük bir kız olarak gören Ömer, artık gözlerini ondan alamazken; Tuana, yeniden umut etmenin yeniden incinmek kadar cesaret istediğini öğrenir. Fakat bazen tek bir yanlış, insanın bütün umutlarını yerle bir etmeye yeter. Peki ya kader, bir zamanlar yarım kalan bir hikâyeyi yıllar sonra yeniden yazmaya karar verirse? Belki de bazı aşklar kaybolmaz... Sadece zamanı gelene kadar sessizce bekler. Ve belki de çocukken kurulan en masum düşler, günü geldiğinde insanın en güzel gerçeğine dönüşür.

"Bu şiir kitabı, aşkın en saf, en yakıcı ve en buruk hallerini dizelere döküyor. Özlemin gölgesinde, kalbin sessiz çığlıklarını, sevginin hem tatlı hem acı izlerini bulacaksınız. Her bir satır, kaybedilen bir anın, dokunulamayan bir hayalin ve yeniden yeşeren umudun yankısı. Aşk acısının derinliklerinde kaybolmaya, özlemin sızısında kendinizi bulmaya hazır mısınız?"

“Hatırlamıyorsun.” Hatırlamıyor muyum? Neyi Hatırlamıyorum? Unutmuşum Unutturdurmuşlar. “Ama her şeyi öğreneceksin” Öğreneceğiz.

Karakterler Oğuz Atalay Onur kara Melis Atalay Mira kara Bir savaş meselesi

UYARI Kitabım on altı yaş ve üzeri için uygundur. Psikolojik şiddet ,intihar ve bazı olumsuz öğeler bulunmaktadır.

Kalp kırıntılarıyla dolu hikayeler ve nasıl yeniden başlandığını anlatıyor.

Geçmişte yaşadıkları yüzünden hafızasını kaybeden Esin`in, geçmişini hatırlamaya başlamasıyla başlıyor her şey.