"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını sağlamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)

Bazı ayrılıklar sessiz olur. Ama izi uzun sürer. Aslı, sevildiğini sandığı bir ilişkiden, kendini eksik hissederek çıkmıştır. Kerem ise terk edilişin ardından duygularını içine gömmeyi öğrenmiştir. İkisi de başka başka yerlerden kırılmış, aynı yalnızlıkta durmuşlardır. Bir gün, kalabalığın içinde yolları kesişir. Bu bir tesadüf değildir. Ama bir mucize de değildir. Aslı ve Kerem, birbirlerini iyileştirmeye çalışmaz. Sadece kalırlar. Konuşurlar. Susarlar. Ve ilk kez, acının sevgiyle yan yana durabileceğini görürler. İki Yara Bir Yuva, aşkın her şeyi unutturduğu değil, güvenin her şeyi mümkün kıldığı bir hikâye. Çünkü bazen mutluluk, yaralar geçince değil… birlikte iyileşmeye cesaret edince başlar.

Kırık kalplerin çığlıkları bu şiirler